tabula rasa

φωτογραφία:

τοίχος σπιτιού στο Γεράκι

Ο Ad Narh έχει ένα γραφείο ταξιδίων, στην Βομβάη. 

Σ' αυτό το γραφείο καθημερινά καταφθάνουν χιλιάδες επίδοξοι 

ταξιδιώτες που ορέγονται ένα εξωτικό ταξίδι. 

Οι δουλειές του Ad  υποστηρίζονται από την Unesco,

η οποία και επιμελείται τη διαφορετικότητα 

των τόπων, τη διατήρηση του εξωτισμού τους. 

Οι πελάτες του Ad διαθέτουν ένα αξιοπρεπές ποσό 

για μια ασυνήθιστη περιήγηση 

μέσα από την γιγαντο-οθόνη του σαλονιού τους. 

ανιστόρητα από το μέλλον

Ας μου επιτραπεί σύντροφοι της +Αριστεράς να μη συμμεριστώ τις ανησυχίες σας για την δοκιμασία της Δημοκρατίας και του Συντάγματος με αφορμή τη μεθόδευση της τρισυπόστατης κυβέρνησής μας κατά τη συζήτηση της πρότασης παραπομπής των υπευθύνων για την αλλοίωση της γνωστής λίστας. 

Προσωπικά έπαψα ν' ανησυχώ για το μέλλον της δημοκρατίας (; !) στη χώρα μας, για την περιφρόνηση των νόμων της από τους ταγούς των και για όλα όσα συνθέτουν το πλέγμα της υφιστάμενης κρατικής δομής. Και δεν ανησυχώ γιατί δημοκρατία, κρατικές δομές, θεσμικές λειτουργίες, που διαθέτουν εδώ και δεκάδες χρόνια άλλες ανάδελφες αστικές δημοκρατίες της καθ' ημάς Δύσης, δεν υπάρχουν εδώ και δύο σχεδόν χιλιετίες. Και συνεπώς εκλείπει το ευτελές κίνητρο υπεράσπισης μιας  τέτοιας οντότητας, ακόμη και αυτής των οραμάτων του Ρουσώ.

Συνέβη, αυτός ο τόπος να συμπυκνωθεί σε φεουδαρχικά πρότυπα που επέβαλαν δυνάμεις ξένες με την αρμονία του, εχθρικές με τη σοφία του. Βυζαντινή αυτοκρατορία, Οθωμανική κατοχή, Αγγλοσαξωνική τελικά εξάρτηση. Πάντοτε χέρι-χέρι με τους προύχοντες του τόπου, τους αυτοθεωρούμενους ως κληρονόμους της σοφίας αλλοτινών καιρών.

Ας σταθούμε στη διαδικασία διαδοχής της επικυριαρχίας σε αυτό το κομμάτι της γής, διαδικασία που ολοκληρωνόταν πεσιμιστικά για τον λαό της μετά από έναν πόλεμο, μια επανάσταση, ένα πραξικόπημα. Η μετάβαση για παράδειγμα από την οθωμανική κατοχή στην λεγόμενη εθνική ανεξαρτησία παρέμεινε απλά μια αλλαγή σκυτάλης των επικυρίαρχων, αλλαγή για την οποία αναλώθηκε η ιδέα της εθνικής απελευθέρωσης του 1821. Το φέουδο παρέμεινε φέουδο, ο σκλάβος έγινε κολήγος, οι προύχοντες συνέταιροι νέων αφεντικών.

Αδιατάρρακτη αυτή η πορεία ανά τους αιώνες, δεν άφησε σπιθαμή γής να διαβούν τα πόδια των κολασμένων. Δυό χιλιάδες χρόνια, σημείο στάσιμο στην ιστορία που θέλει να γεύεται από την αλήθεια των τόπων, από το μάτωμα του χρόνου. Και σε οκτώ χρόνια που θα κληθούμε να συνεορτάσουμε με τους αφέντες μας  τα διακόσια χρόνια μιας απελευθέρωσης γραμμένης με μύρια όσα χρώματα στο βιβλίο της ιστορίας, ανιστόρητες θα παραμένουν οι μεγάλες του τόπου στιγμές.

Και στο βιβλίο της ιστορίας πληθαίνουν οι λευκές σελίδες, οι ακαταχώρητες διαδρομές. Μένουν αναπόγραφα τα μυστικά μονοπάτια τα οποία λίγοι, τόσο λίγοι, σε αυτόν τον χώρο του συμπαντικού οικήματος τόλμησαν να εξερευνήσουν. Οι όποιοι αγώνες και αγωνίες τους εξανεμίστηκαν μέσα στον ορυμαγδό των αλαλλαζόντων συμφερόντων που κονταροχτυπιόνταν να καλύψουν το κενό εξουσίας που άφηναν πίσω τους πότε οι Παλαιολόγοι, πότε ο Σουλτάνος. Και αναδύθηκε ένα τοπίο πιο εφιαλτικό και από αυτό της οθωμανικής κατοχής, πεδίο βολής αυτή η γή, όπου τρελλοί φαντάροι εξασκούνται πάνω στα σώματα και τις ψυχές μας.

Στρογγυλοκάθησε μέσα μου τούτη η παρένθεση της Ιστορίας, οι λευκές σελίδες στο ληξιαρχείο που μυστικά υπενθυμίζουν αγνοούμενους και αγνοούμενα. Και στη διαδρομή αυτού του αγνοούμενου χρόνου, βολικά οι ληξίαρχοι χάραξαν άλλα σημάδια και δείκτες, ωσάν το πείραμα πάνω στη χώρα νάχε ξεκινήσει σε χρόνους ανείπωτους από τον Μέγα Στρατηγό των αΰλων θαυμάτων.

Και κατά καιρούς αναζητώ τα κίνητρα του εκμανούς Κυρίλλου της Αλεξανδρείας μετά του αναδέλφου του Αθανασίου του Μεγάλου και πολλών άλλων κίβδηλων αγίων να θανατώσουν τον χρόνο και τις διαδρομές του εκλαμπούς Πτολεμαίου του Ευεργέτου. Και μου δείχνει με το δάχτυλο η απολυθείσα ληξίαρχος, σε άλλους χρόνους και  αιώνες, τους ιεραποστόλους του Κολόμβου να ισοπεδώνουν και να διαγράφουν άλλους πολιτισμούς και σκιές ανθρώπινης σοφίας, που φιλοδοξούσαν να απαστράπτουν εις τους αιώνες.

Tabula rasa αυτοί οι αιώνες, δέκα επτά και, δεν καταχωρήθηκαν ποτέ στην Ιστορία. Και ανακατεύτηκαν με τα θαύματα του μεγάλου στρατηγού τα ονόματα αυτού του τόπου, έτσι ώστε να εξοβελιστεί οριστικά από την αλυσίδα του χρόνου ο κρίκος που μαρτυρούσε για τους καρπούς μιας εποχής, αυτής του κλασικού πνεύματος. Γιατί η ευωδία  που αναδυόταν όπου γής, από σημεία βαβυλώνεια που χάραζαν πότε οι πυθαγόρειοι, πότε οι κληρονόμοι των Φαραώ, πότε οι έποικοι της Ιωνίας- ξένοι και πρόσφυγες όλοι τους που ζύμωσαν το χρυσάφι της γής που βρέθηκαν- γιατί η ευωδία τούτη, δίδασκε τη συνέχεια του χρόνου, τη συνέχεια των τόπων. Δίδασκε πως η δημοκρατία είναι μια υπόθεση συνέχειας σε τόπο και χρόνο.

*****

Έχουμε χρεωθεί λευκές σελίδες, φίλοι της +Αριστεράς και όχι απλά τα κακέκτυπα και κίβδηλα των νόμων και των διαταγμάτων των σουλτάνων, του Μέτερνιχ, των Αψβούργων, του Τσώρτσιλ, του εκάστοτε αμερικανού πρέσβυ, της τρόϊκας. Και η χρέωση αυτή γένηκε από χέρια δικά μας, καταχωρήθηκε και ενημερώνεται από δικούς μας ληξιάρχους, επιφορτισμένους να "λήξουν" κάθε τί που μπορεί να στρέψει το βλέμμα στην πηγή της ζωής μας, στο άλογο της Αρσινόης που πετά προς τον ουρανό. 

Έχουμε χρεωθεί εκείνο το φώς που δεν φωτίζει αλλά κατακαίει αυτό τον τόπο εδώ και χίλια επτακόσια χρόνια. Φώς που η ιλαρότητά του είναι χορηγεία των εμπρηστών μας, αποτελεί αιτία επαίνων-από τους χορηγούς- και καυχήματος από τους πειθήνιους ευεργετούμενους. Δεν είναι αυτό το φώς που δωρίσαμε στην υφήλιο, που σαν γύφτικο σκεπάρνι καυχιόμαστε και μας επαινούν. Αλλά είναι το φώς ροβεσπιέρων και πιονέρων τούτης της γής. Είναι -για να θυμηθούμε τα στερνά- η Χάρτα του Ρήγα που τα μελάνια της ξεπλύθηκαν στα νερά του Δούναβη.

και συνέβη...
...με θαυμαστή ακρίβεια επανάληψης η προεικόνιση για μια ακόμη φορά αυτού που  ο καιρός των ημερών εγκυμονεί. Το τερατώδες της Α-συνέχειας που εδώ και είκοσι αιώνες  μας απειλεί, μόνο που τούτη τη φορά απειλεί όλον τον πλανήτη. Το τερατώδες της αστραπιαίας μετάβασης από το μηδέν στο άπειρο και τούμπαλιν, μετάβασης (ή μεταβίβασης ;) χωρίς χρόνο και απόσταση, όχι του πνεύματος και των αξιών του, αλλά ενός προϊόντος-δημιουργήματος μιας πεφωτισμένης κάστας νεοφιλελευθέρων. Και σε τούτες τις μεταβάσεις, μεταβιβάσεις και μετεπιβιβάσεις χρεωπιστώνονται αδιαλείπτως σε τερματικές οθόνες, τόκοι τοκογλυφίας, κόστους μηδενικού, έτσι που ο χρόνος και ο τόπος καταντούν μια κουκίδα, ένα σημείο στάσιμο που αναπαριστά την κιβωτό που της μέλλει να φιλοξενήσει ελάχιστους και ελάχιστα. 

Μην πανικοβάλλεστε λοιπόν φίλοι μου, δεν κινδυνεύει η δημοκρατία μας, ποτέ δεν κινδύνευσε, γιατί απλούστατα ποτέ δεν υπήρξε. Απλά προτείνω να θωπεύσουμε τούτη την υπερβολή, αναγκαία για να απελευθερωθούμε από το σκλαβωμένο μας μυαλό. Ας σκεφτούμε λ.χ. πως ποτέ δεν γευτήκαμε τους καρπούς των διαδρομών μας, παρά εκείνους τους καρπούς που αποτέλεσαν το δηλητηριαμένο περίσσευμα από το τραπέζι ενός λουκούλειου γεύματος για τους ολίγους. Θα κατανοήσουμε έτσι γιατί σε αυτόν τον τόπο παραμένει ακμαίο εδώ και  διακόσια χρόνια ένα μεγάλο ποσοστό πληθυσμού που συναρτά τις τύχες του με τις τύχες της εκάστοτε εξουσίας, απρόθυμο να απορρίψη την πρόσκληση στα τραπέζια της. 

*****

Ο μή τόπος, ο μή χρόνος, ο μηδενισμός της απόστασης δεν είναι παρά ο ευτελισμός της υπόστασης των πραγμάτων, είναι μια ρύπανση (που θάλεγε και ο Πωλ Βιριλιό (paul Virilio) στην Πανικόβλητη Πόλη του, μια ρύπανση που επικάθεται ως το απαραίτητο χνούδι συσκότισης των πραγμάτων. Είναι η διαφθορά που κάνει τον στρατιώτη δικό σου κατά τον Μακιαβέλι. Η μινιαρουτοποίηση (δανείζομαι πάλι από τον Πωλ Βιριλιό) των πραγμάτων, η αφήγηση χωρίς την αφήγηση, η σιωπή για το ταξίδι, αποτελούν σήμερα το πρόπλασμα μιας άλλης δημοκρατίας χωρίς δημοκρατία, υφαίνουν μία φόρμα εφαρμοστή στο σώμα κάθε πολιτείας και πολίτη, οχυρώνουν τις φυλακές του νού, του σώματος και της ψυχής. Από την έννοια της δημοκρατίας, της προσεκτικά αποστειρωμένης, απέμεινε ό όρος, απεβλήθη το αίτιο και το αιτιατό. 

Γι' αυτό να πανικοβάλεστε φίλοι της +αριστεράς. Για το πρόπλασμα ενός άλλου πολιτισμού και κατ' επέκταση ενός πολιτικού status που θα συνεχίζει μεν να λέγεται δημοκρατία αλλά θα είναι μια φυλακή με οχυρώματα για κάθε σώμα, για κάθε μέλος του σώματός μας. Οχυρώματα τύπου taxis.net.  Θα είναι μια φυλακή χωρίς τείχη για τις ψυχές μας.

Ο κύρ Βενιζέλος ίσως να πασχίζει να μας εξοικειώσει με αυτό το πρόπλασμα του αύριο μας. Το θράσσος του, το παραλήρημά του δεν είναι παρά το ενδιαίτημα αυτού του πολιτισμού που μας περιμένει, είναι η προοδευτική εναλλακτική πρόταση απέναντι στην καρικατούρα του πολιτισμού των νοικοκυραίων του Σαμαρά, απέναντι στην καρικατούρα του ναζισμού της χ.α. Το παραλήρημα του Βενιζέλου, δεν είναι τίποτ' άλλο παρά το οργίλο ύφος ενός αξιωματικού παντοτινά ταγμένου στην υπηρεσία του Ηγεμόνα, όταν βλέπει τους στρατιώτες του να απειθαρχούν στις εντολές του. 

*****

Για την ώρα ισχύει το απαγορευτικό απόπλου, που σιωπηρά η αριστερά σύμπασα έχει συνυπογράψει εδώ και μερικές δεκαετίες. Ο ορίζοντας δεν ανιχνεύεται στις ματιές των ανθρώπων. Το σημείο που γή, ουρανός και νερό σμίγουν, αποτελώντας το τρισυπόστατο της ύπαρξής μας, ούτε πλησιάζει, ούτε ξεμακραίνει. Μένει ανύπαρκτο και αόρατο από όλο και περισσότερους. Δεν υπάρχει ταξίδι, δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει διαδρομή. 

Και τούτο το σημειακό χαρτογράφημα σε μη-χώρο και σε μη-χρόνο αποτελεί την tabula rasa ενός καταστατικού χάρτη για το μεθαυριανό μας πολίτευμα. Προσοχή λοιπόν στις αφηγήσεις μας. Και στις υπογραφές μας. 

υγ. Οφειλή σε έναν φίλο
Έξω βρέχει. Από την τζαμαρία του καφέ αντικρύζω την φουρτουνιασμένη θάλασσα που σήμερα θέλησε να δοκιμάσει την φαντασία μου. Πίσω και πάνω από τα κύματα προσπαθώ να διακρίνω τον ορίζοντα, προσπαθώ να κατανοήσω το τρισυπόστατο της ύπαρξής μου. Καταφθάνουν στο νού τα λόγια ενός παληού φίλου, "κοίτα πέρα από τη θάλασσα, θα συναντήσεις τον ωκεανό". Θέλω να ξεπεζεύσω το άλογο της Αρσινόης για να πάω εκεί στο πέραν, στο πάνω, στο βάθος των νερών και της ψυχής μου.  Μα σήμερα είναι Κυριακή και πρέπει να γυρίσω στην πόλη, ο τεμαχισμένος χρόνος παίζει τα παιγνίδια του. Εκδικείται για το μάτωμά του.  

τα χνάρια*

Είμαστε ποτέ στ' αλήθεια μόνοι ;

Ήταν μια φορά ένα άνθρωπος που περπατούσε, περπατούσε, περπατούσε…Διέσχισε την έρημο της ζωής του κι' έφτασε μπροστά στον απέραντο ωκεανό. Και όταν ένιωσε έτοιμος να μπεί μέσα στο σκοτεινό νερό, γύρισε να κοιτάξει πίσω και ν' αποχαιρετίσει όλα όσα έζησε.

Και είδε πάνω στην άμμο της ερήμου τα χνάρια από τα βήματά του σ' όλη του τη ζωή.

Τα μέτρησε ένα ένα κι' όλα ήταν εκεί: τα περπατήματά του, οι δύσκολες στιγμές, τα χαρούμενα βήματα, οι στροφές, ό,τι καλό κι ό,τι πικρό είχε ζήσει. Χαμογέλασε σε όλα τούτα…

Κι εκεί που ετοιμαζότανε να ξαναγυρίσει προς το απύθμενο νερο, ξάφνου δίστασε. Του φάνηκε πως κάτι είδε δίπλα στα χνάρια από τα βήματά του. Κοίταξε πάλι, πιο προσεκτικά. Τότε διέκρινε μια σειρά από άλλα χνάρια, ακριβώς πλάι στα δικά του και κατάλαβε πως δεν είχε βαδίσει μόνος. Κάποιος πορευόταν δίπλα του. Παραξενεύτηκε. Δεν θυμότανε καμιά παρουσία τόσο πιστή και κοντινή.

Αναρωτήθηκε, σηκώνοντας τα μάτια του στον ουρανό, ποιος να 'ταν αυτός που τον είχε συντροφέψει στο διάβα της ζωής του. Τότε μια φωνή ακούστηκε από παντού, από πουθενά και είπε:

-Εγώ ο πατέρας σου και πατέρας του κόσμου όλου.

Ο άνθρωπος που περπατούσε ένιωσε μιαν αρχέγονη χαρά να τον πλημμυρίζει και θυμήθηκε πως τη στιγμή που γεννήθηκε, ο πατέρας όλων των πλασμάτων του υποσχέθηκε να μην τον εγκαταλείψει ποτέ.

Ευτυχισμένος κοίταξε και πάλι την ατέλειωτη σειρά από διπλά χνάρια. Όμως, έξαφνα πρόσεξε πως ορισμένες μέρες της ζωής του, μια μόνο σειρά από χνάρια ήταν ορατή. Θυμήθηκε εκείνες τις μέρες. Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να τις ξεχάσει ; Ήταν οι φοβερότερες μέρες, οι πιο σκοτεινές, οι πιο πικρές, οι απελπισμένες, τότε που νόμιζε πως δεν υπήρχε έλεος πουθενά-ούτε στη γή, ούτε στον ουρανό. Τότε, ο άνθρωπος που περπατούσε ένιωσε προδομένος, νικημένος, και είπε με παράπονο μεγάλο:

-Εσύ, που λες πως είσαι ο πατέρας μου και που όταν γεννήθηκα μου 'ταξες να μη μ' αφήσεις ποτέ μονάχο, πού ήσουνα τις μέρες της δυστυχίας, όταν σφάδαζα από πόνο γιατί δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος της ύπαρξής μου ;

Κι η φωνή από παντού, από πουθενά, αποκρίθηκε:

-Γιέ μου, αγαπημένε μου, τις μέρες της δυστυχίας, όταν απελπισμένος δεν μπορούσες να σηκώσεις το βάρος της ύπαρξής σου, τα χνάρια πάνω στην άμμο είναι τα δικά μου. Γιατί σε κρατούσα αγκαλιά…

από το βιβλίο της Λιλής Λαμπρέλλη Δέκα και ένα παραμύθια, εκδόσεις Πατάκη

η ανάρτηση από φιλικό ιστολόγιο

Ο Χρόνος

Πάλι εδώ, 

από τον άχρονο καιρό. Όχι για να μετρήσω τον κυρ-Χρόνο, αλλά για να τον καλοπιάσω. Και να τον καλοδέχομαι σε κάθε στιγμή του, πικρή ή γλυκειά.

Ας είναι τούτη, η ευχή μου για όλους μας. Καθυστερημένη λόγω "απουσίας-όχι δεν είμαι παλαιοημερογίτης- 

Καλή συνέχεια στον κυρ- Χρόνο μας λοιπόν. Κι' ας μας φορτώνει για "τιμωρία" και για τη μωρία μας ασήκωτα βάρη. Που καμμιά φορά καταστρέφουν, ταϊζουν τη φθορά. Άλλες πάλι μας σηκώνουν ψηλότερα. Και τότε οι απώλεια γίνεται δημιουργία. Και τότε είναι που πρέπει-όσο κι' αν δεν μας αρέσει αυτό το πρέπει- να φορτωθούμε τα βάρη μας και τα βάρη όσων αγαπάμε. Μόνο έτσι καλοπιάνεται ο χρόνος.

Πάλι εδώ λοιπόν. 

Γιατί η συνήθεια στην απουσία, η συνήθεια στη φθορά γίνεται η κύρια φύση μας, φέρνει τον κόσμο στα μέτρα της βολικότητας, μετατρέπει την καθημερινότητά μας σε μια διεκπεραίωση. Και τότε είναι που ο κυρ-Χρόνος μας τιμωρεί.

Είθε λοιπόν η κάθε του στιγμή να είναι αφορμή για τη ρήξη με αυτή τη ρηχότητα, με το εύκολο, με το μικρό, με το εγώ μας. Που όταν μας επιβάλλονται εκμηδενίζουν τον χρόνο, χρόνος-άχρονος το πέρασμά μας από τον κόσμο.

Χαίρομαι που ξανάλθα, χαίρομαι που σας συναντώ ξανά. Μια προσωρινή απόσυρση η απουσία μου. Ζητώ συγγνώμη που λόγω της τεχνολογικής μου ανεπάρκειας αντί να σιγήσω το blog απλά το κλείδωσα.

in Memoriam

Δεκέμβρης 2008. Ματωμένη μες στον χειμώνα η Άνοιξη. Από πρόσκρουση μιας σφαίρας στην καιροφυλακτούσα πραγματικότητα των καιρών. Στην καρδιά ενός παιδιού, στόχου κάθε τυραννίας. Γιατί η πραγματικότητα, ολοένα και πιο δυσδιάκριτη, είναι η ζωή, η ελπίδα πως το χθές θα ανατρέπεται σήμερα και το σήμερα αύριο. Aυτός ο ατέρμονας που οδηγεί στους παραδείσους της ουτοπίας, σε κόσμους οραμάτων έπρεπε να ματώσει.

Κράτησα λίγες στιγμές από εκείνες τις νύχτες. Και ειδικά τις πρώτες μετά το φονικό. Χίλια άτομα στη Σόλωνος να ξορκίζουν τον θάνατο και να αναμοχλεύουν την οργή τους για το κάθε τι που τους έπνιγε. Κι' έγινε ποτάμι τούτος ο χείμαρος για να ξορκίσει τον θάνατο, που βρήκε την ατραπό της πρόσκρουσης για να κουρσέψει ακηλίδωτος τη ζωή ενός παιδιού, τις ζωές όλων μας. 

Και το χώμα σκέπασε βιαστικά το φάντασμα που πλανιόταν πάνω από τις πόλεις. Και στο κατόπιν, έδοσαν άλλη στολή στο θάνατο και του αφαίρεσαν το δρεπάνι γιατί πάσα η κτίσις ηλλοιούτο φόβω θεωρούσα το Παιδί να χαράζει το μονοπάτι της δικιάς μας αιωνιότητας. 

Κι' εδοσαν άλλο όνομα στον άρχοντα του σκότους: αυτοκτονία, κατάθλιψη, ανεργία, φόβος. 

Και έσεται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης.

Και η παραίτηση, η αποδοχή του φόβου, οι βυθισμένες στα σκοτάδια ψυχές φέρνουν σιμά μας, όλο και πιο μέσα μας τον μαύρο ιππότη, μια ατέλειωτη παρτίδα σκακιού το παιγνίδι του μαζί μας. Χαμένη η Βασίλισσά μας, μένει ένας τρελλός να διαπραγματευτεί μαζί του τί είναι Ζωή, τί είναι Θάνατος. 

Μα και τα τετράγωνα της σκακιέρας όλα μαύρα: Οι χιλιάδες άταφοι νεκροί, οι σιωπηλές κηδείες, το βουβό κλάμα, τα πετρωμένα δάκρυα, τα σφραγισμένα χείλη, τα παγωμένα βλέμματα, η κάρτα ανεργίας, το κλειστό μαγαζί, το άδειο μας ψυγείο, τα σκοτεινιασμένα σπίτια. Και, οι απειλές του δοσατζή, οι βρυχηθμοί του φασισμού, τα βελάσματα των λύκων, η απόγνωση του αυτόχειρα. 

Και σε τούτη την πλάνη, στη μαύρη σκακιέρα των αρχόντων, όρισεν ο τρελλός πως Ζωή ήταν κείνος ο θάνατος στις 6 Δεκέμβρη του 2008. Του Αλέξη, του Μιχάλη πιο παληά, του Δημήτρη μετά, αλλά και χιλιάδων άλλων που κατέγραψε η συλλογική ενόραση. Και όρισεν πάλι ο τρελλός πως όλοι τούτοι θα ήταν οι στρατιώτες που θάφερναν πίσω τη Βασίλισσά τους. 

χινόπωρο

η ταπεινότητα της ομορφιάς

της κυρά θάλασσας τα καμώματα

(μα τη συγχωρώ για την α-συνέπειά της)

και ο κυρ ήλιος που δεν μας καταδέχεται

 στο καταφύγιο κι' απόψε

με την καταιγίδα να γυρνά το χρόνο πίσω

και τ' άλλο πρωΐ..

η κυρά σελάνα (που δεν βιάζεται) αραγμένη πάνω από τη συκιά

 παίζει κρυφτό με τα κλαριά

περιμένοντας τ' αδέλφι της τον ήλιο

και τα παιδιά του τα πρόσχαρα

μερίδιό της απ' του κόσμου την ανάπλαση

κάπου στο Ιόνιο, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2012

Δεν είναι αναλγησία, είναι απλά δολοφονία (αναδημοσίευση)

από: http://dikaex.blogspot.gr/

Αντίκρυσα τα πρόσωπά τους για πρώτη φορά τον Μάρτη, λίγο πριν το Πάσχα (βλέπε εδώ). Πρόσωπα πλημμυρισμένα από ελπίδα. Και λίγες στιγμές, μετά, τα είδα να λάμπουν, τις ψυχές τους να ζούν μιαν άλλη Ανάσταση από το σκοτάδι 7 μηνών που τους είχε η ΔΕΗ επιβάλλει.

Κι' αντίκρυσα και χθές αυτά τα μάτια. Ούτε ελπίδα, ούτε καρτέρεμα. Ίσως νάξεραν πως ήταν ψεύτικες -και ήταν τελικά- οι υποσχέσεις μου πως το σκοτάδι που επανήλθε, θα εξοστρακισθεί και πάλι από το μικρό τους σπιτικό. Η ΔΕΗ και ο εργολάβος-εκτελεστής των δολοφονικών της εντολών είχαν φροντίσει στο ακέραιο να εξοστρακισθεί δια παντός το φώς από τις καρδιές τους, αφαιρώντας τον μετρητή. 

Πελάτης Κ.Μ Delete, τώρα το λόγο έχουν τα δικαστήρια, 

για την είσπραξη των οφειλομένων.

Πελάτης τα δυό παιδάκια και μια μάνα. Εγκαταλελειμμένοι όλοι από κάθε θεό και άνθρωπο, από κάθε αύρα ανθρωπιάς. Δεν είναι η εποχή τους, σκέφτηκα. Όπως δεν είναι η εποχή όλων των κατετρεγμένων. Όπως δεν είναι η εποχή των παιδιών των Ρομά στον Δενδροπόταμο της Μενεμένης, όπου πριν λίγες μέρες η ΔΕΗ με τη συνδρομή όλων των χερσαίων δυνάμεων καταστολής εκήρυξε τον πόλεμο στο φώς τους, στη ζωή τους, κόβοντας το ρεύμα από σπίτια και σχολείο (βλέπε εδώ).

Εγκαταλελειμμένοι και όχι μόνο. Εμπαιζόμενοι από γείτονες, εκκλησία, Δήμο, υπηρεσίες πρόνοιας. Εμπαιζόμενη η μάνα που μες στην ανημποριά της ψάχνει να κρεμαστεί από κάθε υπόσχεση. Μα σαν θάλθει η ώρα της πράξης της ζητάνε το ακατόρθωτο: να αποδείξει πάλι και πάλι μια ανημποριά εξόφθαλμη. Και γίνεται τότε αυτή η ανημποριά ύβρις στην ψυχή των παιδιών.

*****

Δεν είστε αδιάφοροι, δεν είστε ανάλγητοι, είστε δολοφόνοι κύριοι της ΔΕΗ, κύριοι γείτονες, κύριοι λοιποί σταυροφόροι της ελεημοσύνης. Γιατί στο όνομα κάποιας οφειλής, στο όνομα ενός μνημονίου τελικά, δολοφονείτε τις ψυχές των παιδιών. Γιατί στο όνομα μιας καθώς πρέπει βίωσης τσακίζετε ζωές, δείχνετε στα παιδιά με το δάκτυλο τον δρόμο προς τον Καιάδα.

Ακούτε Συνήγορε του Πολίτη ; Συνήγορε του Καταναλωτή ; Συνήγορε του Παιδιού ; Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Απλά τη Δικαιοσύνη απαιτούμε. Και όχι τη δικαιοσύνη των καιρών. Αυτή η τριμελής οικογένεια (μητέρα άνεργη και δύο παιδιά μικρά, εκ των οποίων το ένα βαριά άρρωστο με χρόνια πάθηση) δικαιούται το μέγιστο μερίδιο της Δικαιοσύνης που ορίζουν η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Και κυρίως δικαιούνται να δούν τα πρόσωπα των δολοφόνων της στο εδώλιο.

θαν.

σημείωση: θα ήταν χρήσιμο αυτό το κείμενο να γίνει αφορμή μιας πλατειάς κινητοποίησης ενάντια στο έγκλημα που διεπράχθη προχθές από τη ΔΕΗ. Επομένως καλό θα ήταν να κοινοποιηθεί όσο γίνεται περισσότερο. 

Ευχαριστούμε.

μεταφράζοντας το Μνημόνιο... (αναδημοσίευση)

Αναδημοσιεύεται εδώ το κείμενο επιστολής των μαθητών και του δασκάλου του 5ου Δημοτικού σχολείου Μενεμένης της συνοικίας του Δενδροποτάμου, στο οποίο προ ημερών η ΔΕΗ για κοινωφελείς σκοπούς έκοψε το ρεύμα.

αναδημοσίευση από alfavita

το κείμενο των μαθητών

Η επιστολή του Άγγελου Χατζηνικολάου, Δρ Παιδαγωγικής ΠΤΔΕ/ΑΠΘ, Δάσκαλου στο 5ο Δημ. Σχολείο Μενεμένης, Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (Δενδροπόταμο) προς τον Συνήγορο του Παιδιού.

«Ένα Διαθεματικό μάθημα-γραμματισμό ευαισθησίας από τη ΔΕΗ!»

Κύριε Μόσχο,

πριν καιρό μου ήρθε από το Συνήγορο του Παιδιού μια επιστολή προκειμένου να καταθέσω προτάσεις σχετικά με τα Δικαιώματα του Παιδιού και την προώθησή τους. Γνωρίζω ότι καθυστέρησα. Δεν θα έβρισκα καταλληλότερη αφορμή από τη σημερινή με τη βοήθεια των μαθητών/τριών μου στην «τάξη υποδοχής» παιδιών Ρομά του 5ουΔημοτικού σχολείου Μενεμένης της συνοικίας του Δενδροποτάμου, θα σας περιγράψω τις θέσεις μου και θα διατυπώσω τις σχετικές προτάσεις για τη διδασκαλία των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Μόλις χθες – Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012 – η αφορμή για μια βιωματική διδακτική προσέγγιση των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Και αυτή φρόντισε να τη δημιουργήσει με κινηματογραφικό τρόπο η ΔΕΗ. Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρικού. Η επιχείρηση -πάλαι ποτέ κοινωφελής- μας έδωσε την αφορμή να διαμορφώσουμε με τους/τις μαθητές/τριές μου εκπαιδευτικούς στόχους προς δυο κατευθύνσεις: α) Kοινωνικού Γραμματισμού και ευαισθησίας! β) γλωσσικού γραμματισμού! Να πως διαμορφώθηκε το διδακτικό σενάριο.

Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 7.30πμ. Υπάλληλοι – ηλεκτρολόγοι της ΔΕΗ εκτελώντας εντολές της επιχείρησης με συνοδεία ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας –ΜΑΤ- κυκλώνουν τετράγωνα της συνοικίας του Δενδροποτάμου και πιάνουν δουλειά. Διακοπές παροχών ηλεκτρικού ρεύματος. Πρώτο τετράγωνο: Το τετράγωνο γύρω από το δημοτικό σχολείο. Το «κόψιμο»-διακοπή παροχής του ηλεκτρικού χωρίς καμιά ενημέρωση των κατοίκων. Για τις παροχές που είναι χρεωστικές η διακοπή θεωρείται αυτονόητη και δεν λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες της οικογένειας.. Τα συνεργεία της ΔΕΗ με συνοδεία των ΜΑΤ πιάνουν δουλειά ακριβώς στις 7.30. 

Πρωτοφανής συνέπεια για το Δημόσιο. Φαίνεται πως η τρόικα μας έβαλε και σε αυτό σε τάξη! Τήρηση ωραρίου! Πρώτα εξακτινώνονται τα ΜΑΤ και στη συνέχεια οι ηλεκτρολόγοι της ΔΕΗ «κόβουν»- αποσυνδέουν μια- μια τις παροχές. Μόλις αρχίζει και χαράζει. Πόσα παιδιά ξύπνησαν χωρίς ηλεκτρικό. Πόσα παιδιά έφυγαν για το σχολείο χωρίς να ζεστό γάλα; Αλλά τι τους νοιάζει; Μέχρι τις 11 το πρωί το σενάριο είχε ολοκληρωθεί σε όλη σχεδόν τη συνοικία. Να επισημάνω ότι η συνοικία του Δενδροποτάμου κατοικείται στην πλειονότητά της από Ρομά. Πρόκειται για μια συνοικία του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης με τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Στους ανθρώπους αυτής της περιοχής η Δημόσια Επιχείρησης Ηλεκτρισμού ήρθε να δηλώσει την αποφασιστικότητα της.

Θεωρώ ότι αυτή η ενέργεια της ΔΕΗ αποτελεί θεσμικό ρατσισμό εις βάρος των Ρομά. Βιώσαμε πρωτόγνωρες στιγμές, εικόνες που παρέπεμπαν σε κινηματογραφικές ταινίες. Πρωτοφανής οργάνωση. Κρίμα που δεν προβλήθηκε από τις τηλεοράσεις. Οι σκηνοθέτες των κάθε είδους ΜΜΕ θα είχαν πλούσιο υλικό στα αρχεία τους. Τυχαία άραγε η απουσία τους; Έτσι η δουλειά, ολοκληρώθηκε γρήγορα, γιατί αυτός ήταν και ο σκοπός της «πρώην κοινωφελούς επιχείρησης».

Ανάμεσα στις οικογένειες που έχουν υποστεί τη βίαιη διακοπή της παροχής είναι και οικογένειες μαθητών της τάξης μας και μάλιστα πολύτεκνες οικογένειες με 5, 6 και 7 παιδιά. Το ομαδικό και πρωτόλειο κείμενο γραμματισμού των παιδιών της τάξη, που συνοδεύει την επιστολή, περιγράφει με ενάργεια τη μεθοδικότητα της παρέμβασης της ΔΕΗ. Από μόνο του είναι ντοκουμέντο για ευαισθητοποίηση και οργάνωση παρεμβάσεων όλων των Θεσμών που ασχολούνται με τα Δικαιώματα του πολίτη και τις παραβιάσεις τους: Δήμο, Δικαιοσύνη, άλλες ανεξάρτητες αρχές και φυσικά το Συνήγορο του Παιδιού.

Στο πλαίσιο λοιπόν του γραμματισμού που εφαρμόζουμε στην τάξη μας οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι το εκπαιδευτικό ερέθισμα της ΔΕΗ ήταν παραγωγικότατο, αλλά δεν θα την ευχαριστήσουμε γι’ αυτό: 1 Φρόντισε να θυμηθούμε και να μιλήσουμε για τα Δικαιώματα του Παιδιού (επανάληψις μήτηρ μαθήσεως!). 2 Φρόντισε για την παραγωγή γραπτού και προφορικού λόγου. 3. Φρόντισε να ανακαλύψουμε, να εμπλουτίσουμε το λεξιλόγιό των παιδιών και να συνειδητοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τις διαστάσεις της πολιτικής και κοινωνικής υποκρισίας.

Κύριε Μόσχο, Συνήγορε του Παιδιού, δυο μέρες πριν από το γεγονός, Τρίτη 20 Νοεμβρίου, ήταν η ημέρα του Παιδιού, την οποία και αφιερώσαμε σε συζητήσεις για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Δυο μέρες μετά για το σύνολο σχεδόν των μαθητών/τριών της τάξης μας η διακοπή της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος είχε άμεσες συνέπειες όχι μόνο στην υποβάθμιση της ζωής τους, αλλά πολύ περισσότερο στη διεύρυνση και επιβάρυνση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας που ήδη βιώνουν, όπως φαίνεται και στο κείμενό τους. Εκτιμώ επίσης ότι η διακοπή παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος στις κατοικίες των μαθητών/τριών θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις στην υγιεινή και στη φοίτηση τους. Με άλλα λόγια έχουμε το ολική παραβίαση παραβίασης των βασικών άρθρων της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού, που αφορούν τις συνθήκες επιβίωσης του παιδιού.

Θεωρώ λοιπόν αυτονόητη την παρέμβαση του Συνηγόρου του Παιδιού προς τις υπηρεσίες της ΔΕΗ για την αποκατάσταση της παροχής του ηλεκτρικού στα σπιτιών των παιδιών του Δενδροποτάμου. Εκτίμησή μου είναι ότι στο σύγχρονο πολιτιστικό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον το ηλεκτρικό ρεύμα, όπως και το νερό, είναι δημόσιο και κοινωνικό αγαθό και η διακοπή είναι σημαντικός παράγοντας παρεμπόδισης απορρόφησης και άλλων κοινωνικών αγαθών και αγαθών επιβίωσης. Αν αναλογιστούμε τις συνθήκες φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, που ήδη βιώνουν οι μαθητές/τριες της τάξης μας στο Δενδροπόταμο, θα καταλάβουμε ότι αυτή η ενέργεια της ΔΕΗ έρχεται να συμπληρώσει και να οξύνει τα προβλήματα.

Αυτό το πρωτόγνωρο γεγονός (κρατικής) παρέμβασης της ΔΕΗ, που βιώσαν τα παιδιά-μαθητές/τριες μας οφείλουμε κατά τη γνώμη μου να το αναδείξουμε ως ζήτημα περιορισμού της Δημοκρατίας, αλλά και ως γεγονός που προκαλεί αγωνία για όσα ενδεχομένως θα ακολουθήσουν σε κάθε φτωχή γειτονιά. Ξεκίνησαν από τη γειτονιά των Ρομά, γιατί γνωρίζουν πως λόγω φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ενδεχομένως οι αντιστάσεις να είναι περιορισμένες.

Από τη μια οι μεγαλόστομες διακηρύξεις περί Δημοκρατίας, θεσμών που την προστατεύουν και Δικαιωμάτων του Παιδιού στις «γκρίζες ζώνες» της όποιας διδακτικής «παράδοσης» στις τάξεις των σχολείων, και από την άλλη η κρίση προβάλλοντας το δέος της επικείμενης συμφοράς της χρεοκοπίας, προσπαθούν να επιβάλλουν την υποταγή και τη σιωπή ως συμφωνία και εφησυχασμό. Απέναντι σε όλα αυτά εμείς οι δάσκαλοι/ες πρέπει να πάρουμε θέση και να αναδείξουμε, μέσα από την καθημερινή πρακτική μα και την θεωρητική ανάλυσή μας, την υποκρισία, και να πούμε «ως εδώ».

Πόσες φορές αλήθεια δεν νιώσαμε την ανάγκη να το πούμε και είπαμε «πρέπει να εμπιστευόμαστε τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα του Παιδιού» με τη γλώσσα και το περιεχόμενο των Δικαιωμάτων του Παιδιού, (:σεβασμός στη ζωή και στην αξιοπρέπεια του παιδιού). Ακούμε τους επιτήδειους να χρησιμοποιούν και αυτοί το «πρέπει» για το μέλλον μας, το μέλλον της χώρας μας. «Πρέπει» να διακοπεί η παροχή ηλεκτρικού, επειδή δεν πληρώθηκε ο λογαριασμός. Όμως «να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει (Ελένη: τραγούδι της Χ Αλεξίου). Σε όλους λοιπόν αυτούς/ες, που προφασίζονται χρησιμοποιώντας τα πολλά «πρέπει», χρωστάμε ως απάντηση την πιο επαναστατική πρόταση της ελληνικής ποίησης, όπως χρησιμοποιήθηκε από το δάσκαλο ποιητή του Β. Τασιόπουλο και λέει: 

«Πιάστε το ΠΡΕΠΕΙ από το Ι και γδάρτε το ως το Π.»
για να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Σ’ ένα περιβάλλον όπου ο πόνος είναι διάχυτος, η αδικία αφόρητη ΠΡΕΠΕΙ να μάθουμε πως το σχολείο δεν μπορεί παρά να είναι μια βραχονησίδα παρηγοριάς, αγώνα, συνειδητοποίησης, αλλά και σωτηρίας του μέλλοντός μας. 

«Σ’ αυτή θα βγαίνουν κάθε φορά οι διασωθέντες ναυαγοί, κι ο δάσκαλος θα τους καλωσορίζει, μιλώντας τους για καταλύματα φιλόξενα και δρόμους καθαρούς {Δύσκολους μα Δίκαιους} για την επιστροφή». 

Με άλλα λόγια οφείλουμε να καταστήσουμε ως παιδαγωγικό πρόταγμα την κοινωνική αλληλεγγύη. Επιπλέον οφείλουμε να αναδείξουμε ως κοινωνικό και πολιτικό σκάνδαλο την κάθε περίπτωση παιδιού, που κινδυνεύει ή παραβιάζονται τα Δικαιώματά του. Στην περίπτωση των μαθητών/τριών του τμήματός μας αλλά και όλων των παιδιών του Δενδροποτάμου η δράση της ΔΕΗ διαμόρφωσε συνθήκες διπλής παραβίασης: 

1.της συνταγματικής παραβίασης που αφορά την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η οποία αποτελεί – είναι έννομο κοινωνικό και πολιτικό αγαθό, όπως αναλύθηκε από τον αείμνηστο καθηγητή Μανωλεδάκη. 

Και 2 της κατάφορης παράβασης της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του παιδιού, η οποία αποτελεί πρόταγμα του Ελληνικού Συντάγματος.

Τελειώνοντας θα ’θελα, όπως το συνηθίζουμε άλλωστε εμείς οι δάσκαλοι, ν’ αναφερθώ στο απουσιολόγιο του σχολείου του Δενδροποτάμου, στο οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε έναν ιδιότυπο αόριστο: 

-Το άφησε το σχολείο, γιατί έπρεπε να δουλέψει. 

-Δεν ήρθε, γιατί πλέον το παιδί τώρα το χειμώνα 

δεν θα έχει φως για να ξυπνήσει και άλλα πολλά. 

Θα συνεχίσουμε να καταθέτουμε την ανεκπλήρωτη παιδαγωγική υπόσχεση ότι το σχολείο θα είναι ίσο για όλα τα παιδιά και να διατυπώνουμε την παιδαγωγική ελπίδα ότι μέσα από την εκπαίδευση μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τις καταστάσεις και να αγωνιστούμε για την ανατροπή τους. Θα προσδοκούμε και θα ελπίζουμε στην παρέμβαση του Συνηγόρου του Παιδιού για το ζήτημα που προέκυψε και τα προβλήματα που δημιούργησε σε πολλούς/ες μαθητές/τριές μας. 

«Ψήγματα παρηγοριάς από έναν μέλλοντα χρόνο 

που καραδοκεί πλέον και στο δικό μας ενεστώτα».

μουσική

Ελένη, Θάνος Μικρούτσικος

σημείωση: οι χαρακτηρισμοί στο κείμενο και η επιλογή της μουσικής έγιναν από το παρόν ιστολόγιο.

Μονοπάτια Ου-τοπίας

 

Τόπος δημιουργίας, χειραφέτησης και αντίστασης, ανοιχτός 

σε δράσεις πολιτικές, πολιτιστικές, αντικαταναλωτικές. 

Φιλοδοξεί να είναι, ακόμα, ένας κήπος της γειτονιάς που φιλοξενώντας 

μέρος της κοινωνικής ζωής των κατοίκων της πέρα από λογικές κέρδους 

και ιδιοκτησίας, λειτουργεί σαν τόπος παιχνιδιού και περιπάτου, συνεύρεσης 

και επικοινωνίας, άθλησης, δημιουργίας και προβληματισμού, καταργώντας 

τα στεγανά της διαφορετικής ηλικίας, καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου, 

κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης.

......

"Αξιώνοντας την ουτοπία στην καθημερινότητά μας , ξεκινάμε να φτιάξουμε 

ένα περιβόλι στο κέντρο της πόλης. Η καλλιέργεια της γής, η παραγωγή 

σπόρων παραδοσιακών ποικιλιών και το μοίρασμά τους, αποτελούν 

αναγκαίες προϋποθέσεις αντίστασης στον έλεγχο της τροφής που 

επιβάλλουν οι πολυεθνικές." 

Πάρκο Ναυαρίνου

Αυτά έγραφε το κάλεσμα της Κυριακής 11 Νοέμβρη:να μαζευτεί κόσμος, να λευτερώσουμε τη Γή. 

Κι' έγινε από τα χέρια λίγων, αλλά αποφασισμένων πάντα να περπατάνε ανάμεσα στο όνειρο και την ουτοπία.

Και σε λίγες ώρες ανακοινώθηκε επίσημα πως...

Στην καρδιά της Αθήνας, στην καρδιά όλων όσων πιστεύουν πως τούτη η γειτονιά, σε όλους τους καιρούς, οφείλει να προσφέρει άνθη ακήρατα. Πνιγμένη στο μπετόν, η αύρα των κατοίκων της πότισε και έθρεψε οράματα και ανατάσεις ψυχής. Κράτησε το νού σε εγρήγορση, ζέστανε τις καρδιές όσων θωπεύονταν στην αγκαλιά της.  

Πως αλλοιώς μπορώ να εξηγήσω πως εδώ και πέντε χρόνια εθελοντές έσκαβαν με τα χέρια τους πάνω στο άφιλο του τσιμέντου ν' αποκαλύψουν τα μυστικά της Γής, να γητέψουν τις πληγές της.

Και φάνηκαν και καιροί που τούτη η γωνιά της πόλης γένηκε κάστρο απόρθητο και χείμαρρος αξιωσύνης που πότιζε τις άνυδρες μέρες τα φυτέματα και στις νύχτες των καιρών τις ψυχές των ανθρώπων της.

Μνημονεύω λοιπόν τα Πάρκο. Γιατί με το φώς των έργων μας τα όνειρά μας ριζώνουν στη γή, θεριεύει η ουτοπία. Καλλιεργώντας τη Γή, καλλιεργούμε τις συνειδήσεις μας έγραφε κάποιο σύνθημα. Μόνο αυτός είναι ο δρόμος μας. "Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής"

περισσότερα για το Πάρκο εδώ

μουσική:

για δες περβόλι όμορφο (ριζίτικο)

δεν θα πάω, μας βλέπει η ιστορία

Τριάντα εννιά χρόνια επέτειοι. Επαιτούντες τί άραγε όλοι εμείς ; 
Τον οίκτο της ιστορίας ;

Και φέτος, δεν θα πάω. Μας βλέπει η Ιστορία, είχα πεί κάποτε για να αιτιολογήσω την αποχή μου. Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

“Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη την Αθήνησιν, ή αρχήν τινα άρχη καταλελυμένης της δημοκρατίας, πολέμιος έστω Αθηναίων και νηποινεί τεθνάτω και τα χρήματα αυτού δημόσια έστω, και της θεού το επιδέκατον. Ομόσαι δ΄ Αθηναίους άπαντας αποτενείν τον ταύτα ποιήσαντα. Ο δε όρκος έστω όδε “κτενώ και λόγω και έργω και ψήφω και τη εμαυτού χειρί, αν δυνατός ω, ος αν καταλύση την δημοκρατίαν την Αθήνησι”.
Ψήφισμα Δημοφάντους κατά των τυράννων, 2420 χρόνια πριν.

η μετάφραση σε άπταιστα νεοελληνικά

Δηλαδή τί έπρεπε ; Νάχουμε παραδοθεί στο κιτς της ρουφιανιάς και του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους ; Ποιός το άντεχε αυτό ; Ποιός άντεχε τις γιορτές της χούντας, τα πάρτυ των μαστοράκηδων, την αλλοτρίωση με το ποδόσφαιρο, τους απαθείς φλώρους της δεξιάς της εποχής εκείνης ; Ποιός μπορούσε να βλέπει τον καθηγητή του να κοιτά στα μάτια τον κυβερνητικό επίτροπο πριν αρθρώσει την επόμενη λέξη του στο μάθημα ;

Ποιός άντεχε να βλέπει όλα αυτά τα ανθρωπάρια (ρουφιάνους φοιτητές, κλητήρες, οσφυοκάμπτες δασκάλους του πνεύματος να γλείφουν τον κάθε ταγματασφαλίτη-επίτροπο, υπουργό, ασφαλίτη ; 

Μας απέμενε το αυτονόητο. Αυτό που η αισθητική μας, η ψυχή μας ποθούσε. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγώτερο. Κι' αν κυνηγηθήκαμε, βασανιστήκαμε, φυλακιστήκαμε, φάγαμε το ξύλο και σηκώσαμε το σταυρό χιλιάδων άλλων, αυτό το "χρωστάμε" στις αρετές ενός λαού που πάντα δειλίαζε, μα πάντα επευφημούσε κατόπιν εορτής.

Και στο κάτω-κάτω μη φωνασκείτε παρακαλώ. Πολλοί από μας, οι περισσότεροι-πλην ελαχίστων (αυτοί οι ...ελάχιστοι) αμοιφθήκαμε και με το παραπάνω. Και μερικοί το πουλήσαμε και το πουλάμε ακόμη το "εμπόρευμα".

(Έτσι δεν είναι φίλε Γιώργο, αρχισύμβουλε πρωθυπουργού ; Ναί θυμάμαι, δεν ήσουν από τους 12)

Οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Πολύ πιο ελάχιστες από τις εξαιρέσεις όσων αντιστάθηκαν στη χούντα. Μνημονεύω τον δάσκαλο Κώστα Φουρκιώτη του Αστικού Δικαίου που στην πρώτη του παράδοση, σαν μπήκε να εποπτεύσει ο κυβερνητικός επίτροπος, μας άφησε όλους σύξυλους και βγήκε από την αίθουσα. 

Γειά σου Μανώλη κεί ψηλά που είσαι, Γειά σου Στέλιο, Γειά σου Μάκη. Γειά σου Νίκο, Γειά σου έτερε Μανώλη, ποιητή της γής και των αμπελιών. Γειά σου Βαγγελιώ με το γλυκό σου το κρασί.

Γειά και σε  όσους δεν ζητήσαμε θρόνους, θέσεις καλές στο δημόσιο, θαλπωρή στις επάλξεις των μέντια, άλλοθι παιδείας στις τιμής ένεκεν υποτροφίες.

Γιορτή ήταν και τέλειωσε, επέτειος είναι θα περάσει.

Δεν θα πάω, να πάτε όσοι χρωστάτε. 

Εγώ θα πάω στο περβόλι να μαζέψω μανταρίνια και ξύλα για το χειμώνα. Και θα μοιράσω στα δυό τη καρδιά μου: στα τσιπουροκάζανα της Σοφίας που με κάλεσε και στα παιδιά του πάρκου που θα μαζευτούν να μιλήσουν για την καλλιέργεια της γής.

υγ. Τότε που το φοιτητικό κίνημα δίδασκε πολιτισμό.
παραθέτω εδώ κάποια αποσπάσματα μπροσούρας (με τίτλο η Μελέτη των 12 της ΑΣΟΕΕ) που μοιράστηκε δημόσια στην ΑΣΟΕΕ αρχές του 1973. Ήταν κείμενο με προτάσεις για τα προβλήματα της σχολής τότε. Όπως ίσως πολλοί γνωρίζουν ήταν το πρώτο αντιστασιακό κείμενο που μοιράστηκε δημόσια, μπροστά στη μούρη των χαφιέδων, που έπαθαν σοκ. Φυσικά ήλθε η ...τιμωρία και μετά η απάντηση στην τιμωρία: ανοικτή συγκέντρωση 500 φοιτητών στη σχολή. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Μετά το Πολυτεχνείο (1η κατάληψη), Νομική, ξανά Πολυτεχνείο το Νοέμβρη.

Το πλήρες κείμενο, το ιστορικό της υπόθεσης και τα ονόματα των συντακτών του κειμένου εδώ >> http://www.epohi.gr/12112006_issues_bistis.htm

Και μερικά αποσπάσματα από το κείμενο:

Η μελέτη των 12 της ΑΣΟΕΕ

....Ο φοιτητικός συνδικαλισμός, δηλαδή η πνευματική και ηθική συσπείρωση των φοιτητών γύρω από ζωτικά προβλήματα του ακαδημαϊκού και κοινωνικού χώρου, αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της ολοκλήρωσής τους σαν ανθρώπινης αξίας. 

....Βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη προβληματισμού σε μεγάλο πλάτος αποτελεί η ανάπτυξη του διαλόγου. Ο διάλογος μπορεί να αναπτυχθεί με την καθιέρωση ελεύθερου βήματος από το οποίο κάθε φοιτητής θα μπορεί να αναπτύξει τις αντιλήψεις του σε οποιαδήποτε θέματα. Υπάρχει ανάγκη να αναπτυχθεί η σκέψη μας σε θέματα που αγγίζουν το πλατύ μορφωτικό επίπεδο, όπως η τέχνη, το θέατρο, ο κινηματογράφος, με ειδικά σεμινάρια και με μορφωτικές προβολές. Είναι ανάγκη να πάψει το ποδόσφαιρο να δεσπόζει σαν μέσο ψυχαγωγίας και να αλλοτριώνει την πνευματικότητά μας.

....Ο φοιτητικός προβληματισμός μπορεί να προσφέρει πολλές λύσεις. Άλλωστε γενικός στόχος μας είναι η συμμετοχή στη διοίκηση της Σχολής. Φυσική συνέπεια είναι το δικαίωμα των φοιτητών να εκφράζουν τη γνώμη τους για τη διαχείριση της περιουσίας της. 

...Πιστεύουμε ότι το εστιατόριο και το μπαρ μπορούν και πρέπει να τα διαχειρίζονται φοιτητές (βλέπετε 39 χρόνια πριν). Τα έσοδά τους να προορίζονται για να καλύπτουν τις ανάγκες για στέγη, για διατροφή, για εκπολιτισμό.

....Εκτός από το πρόβλημα αυτοδιοίκηση της σχολής μας, πιστεύουμε ότι ο διορισμός νέων καθηγητών είναι κοινό πρόβλημα καθηγητών και φοιτητών. Πιστεύουμε πως οι νέοι καθηγητές, οι υφηγητές, οι ειδικοί επιστήμονες κ.λπ., πρέπει να εκλέγονται από τη Σύγκλητο μετά από διδακτική δοκιμασία και αφού εκφράσουν τη γνώμη τους οι φοιτητές. 

μουσική

Τροπάρια για φονιάδες, Θάνος Μικρούτσικος, Μαρία Δημητριάδη

(stop στο κασετόφωνο του Mix Pod και Play εδώ)

(χρωστάω στο μαμούφι τον μισό τίτλο και την ιδέα για τη μουσική)