Χίος, το ολοκαύτωμα

Κάρβουνο, Κάρβουνο, Κάρβουνο. Και Στάχτες. Που κάνουν πιο φτηνή τη γή, που θολώνουν μάτια και συνειδήσεις.

Κλείνοντας το μάτι στα κοράκια της "ανάπτυξης", στέλνει ραβασάκια και πεσκέσια ο Αντώνιος Καραλής, ο πυρπολητής. Ο γοργόφτερος μεσίτης και φιλόπονος ακρωτηριαστής της δημοκρατίας, διεκδικεί επάξια από το ευτραφές δουλικό, τον Μπένι, την πρωτοκαθεδρία στο μπιρ παρά ξεπούλημα της χώρας.

Και δίνει εντολή στην υποτακτική Πυθία, τον Δένδια, να μηνύσει προς πάσα κατεύθυνση πως έχουν γνώση οι φύλακες. Δάση που θα γίνουν στάχτη θα αναζητήσουν τη δικαίωσή τους στη "φιλοξενία" κάποιων παλατιών επωνύμων και εξ' ευωνύμων της εξουσίας, την αξιοποίησή τους στην εγκατάσταση επενδύσεων πράσινης ενέργειας και τη δικαιοσύνη τους στο πρόσωπο κάποιου μετανάστη με την αγαστή συνεργασία της ΕΥΠ. Οι υποεργολάβοι-πυρπολητές των αναπτυξιαρχών της χώρας μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Και να προκαλούν, επιδεικνύοντας ξεδιάντροπα τον τσαμπουκά τους και το "Θέλημα" των αφεντικών τους. Και από κοντά o υπόκοσμος της Χρυσής Αυγής θα πιάσει να ξετυλίξει το κουβάρι που θα της ενεχειριάσει ο συν-αγωνιστής της, προβοκάτορας παρά τώ πρωθυπουργώ, Άδωνις.

Πλεονάζει η οργή για την εσαεί ατιμωρησία των ενόχων, φυσικών και ηθικών αυτουργών. Πλεονάζει η οργή για την κλιμακούμενη επί σαράντα χρόνια υποβάθμιση της λογικής μας, ευθέως ανάλογη της καταστροφής του περιβάλλοντος και της ζωής μας.

Πλεονάζει η οργή  για την συστηματική εκτροφή στις φάρμες των εργολάβων, των μεγαλοξενοδόχων, των καταπατητών και επενδυτών γής και ενέργειας, κάθε φασιστοειδούς, κάθε Τρομπούκη, κάθε πυρπολητή κατ' εντολήν.

Δεν θα ψάξει εκεί, κατ' εντολήν και πάλι, το ευαγές σας ίδρυμα κύριε Δένδια για να πληροφορηθεί και να σας πληροφορήσει το γιατί κάηκε η Χίος χθές, η Ζάκυνθος προχθές, η Πελοπόννησος πριν από χρόνια (;) Αυτοί που τόχουν τούμπανο όμως γνωρίζουν και αναγνωρίζουν στα πρόσωπά σας, στα πρόσωπα κάθε Βαχίτ πασά τους ηθικούς αυτουργούς του ολοκαυτώματος της Χίου. Και μόνον οι συγγνωστές παραλείψεις προστασίας του δάσους και ή έλλειψη, ελέω (;) τρόϊκας, μέσων πυρόσβεσης, αρκούν να στείλλουν πολλούς από σας στο εδώλιο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αυτοί που τόχουν τούμπανο ακόμη γνωρίζουν και αναγνωρίζουν στα πρόσωπα των εντολέων σας, την εγκληματική φιγούρα κάθε υποκόσμιου καθάρματος τύπου Τρομπούκη να θυσιάζει στη θεά της Ανάπτυξης.

*****

Πλεονάζει όμως και η θλίψη γιατί και πάλι δεν φιλοξενήθηκε στις καρδιές των πολλών. Που για μια ακόμη φορά καλούνται να απαλλάξουν τα χώματα της Χίου από το κάρβουνο και τη στάχτη. Να ευωδιάσει ξανά το θυμάρι, ν' ανθή-σουν τα Δέντρα που Πληγώνουμε.

Πλεονάζει η θλίψη εκείνων που για μια ακόμη φορά βλέπουν στην καρβουνιασμένη πια χώρα, την ευαισθησία να έχει δραπετεύσει, πριν την ανάφλεξη, από τους ανθρώπους. Και στη θέση της να εγκαθίσταται  η υποκρισία από τον θρήνο των διατεταγμένων παπαγάλων: Τέσσερα εκατομμύρια ευρώ η ζημιά κατ' έτος από τις φωτιές στη Χίο αποφάνθηκαν οι οικονομέτρες της καταστροφής. Όπερ απαιτεί εντατικοποίηση τους "εκσυγχρονισμού" και της "ανάπτυξης". Το κόστος για το βιασμό της φύσης, η απώλεια της ομορφιάς δεν αποτελούν υπερ-Αξία, δεν καταχωρούνται σε ισολογισμούς. Η αποτίμηση του πόνου, η πληγή στις ψυχές και οι κηλίδες στη μνήμη συνιστούν ασύμμετρες απειλές για την Ανάπτυξη.

Ανάπτυξη παντού

υστερόγραφο

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη για το ολοκαύτωμα της Χίου.

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης* γράφει από το μαρτυρικό νησί για την πύρινη τραγωδία (από την εφημερίδα Καθημερινή)

Κάτι τέτοιες ώρες παρακαλάω να ήμουνα άπατρις. Σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν να έχω γεννηθεί και να ζω στην τσιμεντούπολη, να μην ξέρω τίποτα, να είμαι ένας ανυποψίαστος αστός καταναλωτής και να έχω πλήρη άγνοια για τη ζωή και τη φύση.

Στα δεκαπέντε χρόνια που εξέδιδα το περιοδικό Πελινναίο, είχα περπατήσει βήμα προς βήμα ολόκληρο το νησί. Από την ψηλότερη κορφή μέχρι το πιο βαθύ σπήλαιο κι από την καρδιά του πυκνότερου δάσους ίσαμε την πιο απόμερη ακρογιαλιά. Η Χίος μού αποκαλυπτόταν αργά και ηδονικά, τόσο που την ερωτεύτηκα παράφορα και δεν την πρόδωσα ποτέ. Εφτασα στο σημείο να νιώθω πως ο κυριότερος λόγος για τον οποίον ήρθα στη ζωή ήταν για να δω αυτό το θαύμα της φύσης γύρω μου, για να ρουφήξω κάθε εικόνα, κάθε μυρωδιά και κάθε ήχο αυτού του υπέροχου τόπου. Εγινε για μένα Ιδέα η Χίος... 

Η πρώτη φωτιά: Το φοβόμουν επί πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι, αλλά το ξόρκιζα το κακό. Είχα γνωρίσει από μικρό παιδί τον τρόμο και τον φασισμό της πύρινης λαίλαπας. Δεκαεφτά ετών ήμουνα, όταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα που πήγαινα για την απογευματινή μου βόλτα στα καφέ της προκυμαίας, με σταμάτησε η Τροχαία και μου επέδωσε ένα χαρτί πολιτικής επιστράτευσης. Με έστειλαν στο σπίτι μου να αλλάξω περιβολή και κατόπιν με φόρτωσαν σε ένα στρατιωτικό όχημα. Με στείλανε στο μέτωπο μιας πυρκαγιάς που κατέκαιγε τα δάση της Νέας Μονής. Η νύχτα έπεσε γρήγορα κι απόμεινα μες στο φλεγόμενο δάσος, να βλέπω τους αιωνόβιους πεύκους που γίνονταν παρανάλωμα, οι φλόγες να γλείφουν τ’ αστέρια της καλοκαιρινής νύχτας κι εγώ να κλαίω με δάκρυ πιο μαύρο κι από το κάρβουνο, να μην μπορεί η ψυχή μου να βαστάξει τόσο πόνο. Οι δασοπυροσβέστες τρώγανε σουβλάκια και πίτσες, γελούσανε σαν να βρίσκονταν σε γλέντι και λέγανε σε μένα τον πρωτάρη ότι τη νύχτα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ότι την αφήνεις τη φωτιά να κάψει ό, τι είναι να κάψει ώσπου να ξημερώσει και να ’ρθουν τ’ αεροπλάνα. Τους άκουγα, τους έβλεπα με φόντο τις φλόγες που καρβούνιαζαν τους πεύκους και με κυρίευε η θλίψη και η οργή. Βγήκα στον δρόμο, σταμάτησα ένα διερχόμενο όχημα και έφυγα. Πήγα στο κρεβάτι μου και δεν κοιμήθηκα καθόλου όλη νύχτα. Με το πρώτο φως της μέρας, καβάλησα το παπί και ξαναπήγα στο μέτωπο της φωτιάς, αυτή τη φορά δίχως χαρτί πολιτικής επιστράτευσης στην τσέπη. Εθελοντής δασοπυροσβέστης. 

Ο αβάσταχτος πόνος: Από τότε έχουν περάσει είκοσι και βάλε χρόνια, στη διάρκεια των οποίων συμμετείχα εθελοντικά σε όλες ανεξαιρέτως τις κατασβέσεις πυρκαγιών που άναψαν στο νησί. Και πάντα έλεγα πως άμα ποτέ, ω μη γένοιτο, αρπάξει φωτιά το δάσος του Αναβάτου, δεν θα έχω το ψυχικό σθένος να είμαι παρών, να δω το αποτρόπαιο θέαμα. Κι ήρθε ο Αύγουστος του 2012 να μου δώσει αυτή τη μεγάλη πίκρα, να δοκιμάσει τις αντοχές μου. Με την αναγγελία της πυρκαγιάς ένιωσα τους πρώτους πόνους στο στομάχι. Δεν τόλμησα να πάω στον τόπο της καταστροφής, ούτε νομίζω πως θα τολμήσω ποτέ πια. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. 

Η φωτιά δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτό το όμορφο πυκνό δάσος. Συνέχισε την ξέφρενη πορεία της. Η Χίος αφανίστηκε. Η καταστροφή είναι ολοσχερής. Ιδια σε μέγεθος με αυτήν που προξένησαν οι ορδές των Οθωμανών το 1822 σφαγιάζοντας και πυρπολώντας το νησί, δημιουργώντας όμως ταυτόχρονα κι ένα πανευρωπαϊκό κίνημα φιλελληνισμού και συμπαράστασης στην ελληνική επανάσταση. 

Διακόσια σχεδόν χρόνια μετά και ενώ η Ελλάδα είναι πάλι υπόδουλη, της αυτοκρατορίας των «Αγορών» αυτή τη φορά, η Χίος υφίσταται ξανά ολοκαύτωμα, με υπαίτιους την ελληνική κυβέρνηση και τις ορδές των τοπικών πολιτικών και ψηφοφόρων, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια έβλεπαν το νησί ως οικόπεδο προς «αξιοποίηση και ανάπτυξη». 

Εύχομαι και ελπίζω ότι ούτε αυτή η θυσία του τόπου μου θα πάει χαμένη. Οτι θα ξυπνήσει συνειδήσεις και θα κάνει τους ανθρώπους πιο ταπεινούς και πιο συνετούς. Οσο για μένα, θα συνηθίσω στη θλίψη. 

* Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι συγγραφέας και ο ιδρυτής του Kέντρου Xιακών Mελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου. Κείμενά του στο προσωπικό του ιστολόγιο: http://yiannismakridakis.gr/

ΚΙΜΠΙ: Sweet thirteen (αναδημοσίευση)

Από τον εξαίρετο ΚΙΜΠΙ (http://kibi-blog.blogspot.gr/)

(Από τη στήλη "Γράμματα στην κόρη μου", περιοδικό ΜΟΝΟ 11, 29/6/2011) 

Αγαπημένη μου Βέρα, 

Την ώρα που ΔΕΝ θα διαβάζεις αυτό το γράμμα, θα έχεις κιόλας διαβεί το κατώφλι των δεκατριών ετών. Δέξου ετεροχρονισμένες και τις γραπτές ευχές μου. Αυτές που αποφεύγονται ή δεν συνηθίζονται στις προφορικές: να είσαι πολύχρωμη, πολύτροπη, πολύφωνη, πολυτάλαντη, ανεκτική, γενναιόδωρη, ήρεμη, μαχητική, δίκαιη, διαλλακτική, συμπονετική, αλληλέγγυα, συναισθηματική, οραματίστρια, επινοητική, αισιόδοξη, κοινωνική, πρόθυμη, δοτική. Να ΜΗΝ είσαι εγωπαθής, μωροφιλόδοξη, μισάνθρωπη, αδιάφορη, ανταγωνιστική, ατομίστρια, άδικη, αναίσθητη, υποχωρητική, φοβισμένη, ακοινώνητη, μονόχνωτη, μονοδιάστατη, απρόθυμη, οξύθυμη, αδιάλλακτη, άπονη, εμμονική, άφιλη.

Να είσαι, επίσης, ευτυχισμένη, όχι με τον τρόπο που μετρούν την ευτυχία οι διεθνείς οργανισμοί, καταμετρώντας τα αγαθά που έχει στην κατοχή του ο μέσος άνθρωπος. Αλλά ευτυχισμένη για τον πλούτο των εμπειριών και των συγκινήσεων που σου δίνει η ζωή, για τους πολλούς φίλους που σε περιβάλλουν και σ’ αγαπούν, για τα πρόσωπα που κι εσύ αγαπάς, για το πλήθος των ανθρώπων που θα τους συμπαρασταθείς στις δύσκολες στιγμές τους και για το ανάλογο πλήθος ανθρώπων που θα σταθούν πλάι σου, στις δικές σου δύσκολες στιγμές.

Σου εύχομαι ακόμη, αγαπημένη μου Βέρα, να είσαι πλούσια. Αλλά, πάλι με τρόπο πολύ διαφορετικό από το πώς μετρούν τον πλούτο οι οικονομέτρες της δυστυχίας. Να είσαι πλούσια όχι με τον εγωισμό που προϋποθέτει πως για κάθε αγαθό που αποκτάς πρέπει να αποκλείσεις έναν άλλο από την απόκτησή του. Να είσαι πλούσια όχι ως άπληστο ανθρωποειδές που αρνείται να μοιραστεί με τον διπλανό του αυτό που, στο κάτω κάτω, δεν ανήκει σε κανένα. Όχι ως σφετερίστρια, αλλά ως ισότιμος χρήστης της πανανθρώπινης περιουσίας: της γήινης φύσης και των προϊόντων της ανθρώπινης επινοητικότητας. Αυτός ο πλανήτης, που τόσο άνισα είναι σπαρμένος με πλούτο και φτώχεια, φτάνει να μας θρέψει όλους. 

Επίσης, Βέρα μου, σου εύχομαι να ζήσεις σε μια καλύτερη χώρα. Δεν εννοώ να μεταναστεύσεις. Σου εύχομαι να ζήσεις για πάντα σ’ αυτή τη χώρα και να την αλλάξεις πριν σε αλλάξει. Να την απαλλάξεις από τα τρωκτικά που την εξουσιάζουν, από τα εγωιστικά καθίκια που ροκανίζουν τον φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της, από τους χρυσοκάνθαρους που καταστρέφουν την ομορφιά της. Να την απαλλάξεις, κι εσύ κι όλη η θυμωμένη γενιά σου, από τον φόβο και τους φοβισμένους, από την απληστία και τους άπληστους, από τους μισάνθρωπους και τους κρυπτοφασίστες. Από τα τζάκια και τους απαλλοτριωτές του κοινού μας πλούτου, από τους τοκογλύφους και τους υποκριτές εταίρους. Από την ιδεολογική πλάνη, την πολιτική απάτη και την κοινωνική απειλή. 

Σου εύχομαι, αγαπημένη μου Βέρα, να ζήσεις σε μιαν άλλη Ευρώπη, μια ήπειρο που δεν θα ξαναγεννήσει Χίτλερ και ολοκαυτώματα, που δεν θα ξανακλωσήσει αυγά φιδιού στη θερμοκοιτίδα του χρέους και της οικονομικής καταστροφής, που δεν θα κρυφογελάει με λαϊκούς αντιήρωες τύπου Κασιδιάρη, αλλά θα τους κόβει τον άερα πριν τον πάρουν. Σου εύχομαι να ζήσεις τα εικοστά τρίτα σου γενέθλια ανάμεσα σε φίλους στην Ιρλανδία, τα τριακοστά τρίτα φιλοξενούμενη από μια φιλική οικογένεια στη Μόσχα και στα τεσσαρακοστά τρίτα οι φίλοι σου από την Πορτογαλία να ανταποδίδουν σε σένα και στα παιδιά σου τη φιλοξενία που τους παρείχες εσύ, στην Ελλάδα. Σου εύχομαι να ζήσεις σε μια Ευρώπη ανοικτή σε Αφρικανούς φίλους και Ασιάτες κατατρεγμένους.

Το πρόβλημα με τις ευχές, Βέρα μου, είναι πως δεν έχουν κανένα κόστος. Το ιδεώδες θα ήταν να έχουν υλική δύναμη. Να μπορώ να στις αμπαλάρω σε ένα πολύχρωμο κουτί κι εσύ, κάθε φορά να βγάζεις μία ευχή και αυτοστιγμεί να υλοποιείται. Ξέρουμε κι οι δυο πως αυτό δεν γίνεται. Κι έχεις κάθε δίκιο τώρα, στα γλυκά σου δεκατρία χρόνια, να ακούς βαριεστημένα και καχύποπτα κάθε ευχή ή συμβουλή βγαίνει από το στόμα του πρεσβύωπα πατέρα σου. Ξέχνα, λοιπόν, όλες τις υπόλοιπες φλύαρες, βαρετές ευχές. Σου εύχομαι το εξής απλό: οι σπίθες θυμού, καμιά φορά και μίσους, που εκπέμπουν τα μάτια σου κάθε φορά που εμείς, οι φορτικοί γονείς σου σε πρεσάρουμε (για τα γνωστά: διάβασμα, συμπεριφορά κλπ) να γίνουν φλόγες. Φλόγες που θα κάψουν κάθε πηγή ασχήμιας, καταπίεσης και δυστυχίας, που θα φωτίσουν έναν άλλο κόσμο. Κι ας καψαλιστούμε λίγο κι εμείς, οι γονείς, του ’60 οι εκδρομείς. Ίσως και να μας αξίζει λίγο.

Υ.Γ. Νομίζω, Βέρα μου, πως ξέχασα μια ευχή. Ίσως την πιο σημαντική σ’ αυτή τη νέα φάση της ζωής σου. Να είσαι πάντα ερωτευμένη. Να ερωτευτείς από τα βάθη της ψυχής σου και να σ’ το ανταποδώσουν εξίσου. Σε βλέπω έτοιμη να θυμώσεις μ’ αυτή την ευχή. Κράτα τον θυμό σου. Αργότερα θα καταλάβεις…

Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε (Ήρωες και νενέκοι)

..Με αφορμή τη θέαση ενός ντοκιμαντέρ και τις δηλώσεις του κ.Κουβέλη

«Προοδευτικό και ρεαλιστικό» χαρακτήρισε το πρόγραμμα της κυβέρνησης ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. Φ. Κουβέλης κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Ο Φ. Κουβέλης τόνισε ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. «αναλαμβάνει στο ακέραιο την ευθύνη της συμμετοχής στην κυβέρνηση και επισήμανε ότι η συμμετοχή της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι «δύναμη για την επαναδιαπραγμάτευση» Ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. υποστήριξε, υπερασπιζόμενος τη φιλοσοφία του Μνημονίου, ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος, κι όποιος νομίζει ότι η μονομερής καταγγελία του μνημονίου είναι εκείνη που οδηγεί στη διέξοδο, λυπάμαι, αλλά κάνει λάθος».Ο Φ. Κουβέλης επισήμανε ότι «είναι μια από αυτές τις στιγμές στην Ιστορία της Αριστεράς που πρέπει να έχει θετική συμβολή στο εθνικό συμφέρον και να μην επιλέξει την άνεση της αντιπολίτευσης».

Δηλώσεις του κυρ Φώτη κατά τη συζήτηση των προγραμματικών 
δηλώσεων της νέας κυβέρνησης

νενέκοι επί τω έργω

Έτυχε να παρακολουθήσω πρόσφατα στο πάρκο της Ναυαρίνου την προβολή του ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε, με αφορμή το ομόνυμο βιβλίο του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή. Το βιβλίο αναφέρεται στους αγώνες των υπολειμμάτων του Δημοκρατικού στρατού στη δυτική Κρήτη από το 1948 έως το 1962, συγκεκριμένα στον αγώνα επιβίωσης και τη συνεχιζόμενη αντίσταση, και μετά την ήττα, 8 ανταρτών. Οι έξι από αυτούς που αποτελούν και τα πρόσωπα της ταινίας, φυγαδεύθηκαν στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης το 1962 και οι άλλοι δύο προτίμησαν να μην ακολουθήσουν, μένοντας κρυμμένοι στις σπηλιές των Λευκών Ορέων έως το 1975 οπότε και αμνηστεύθηκαν.

Σ' αυτό το φίλμ καταγράφεται με γλαφυρότητα η ιστορία της ζωής ανθρώπων που τάχθηκαν σε ένα όραμα. Καταγράφεται η ιστορία αυτής της χώρας είτε στις περιόδους ανάκαμψης (τις ελάχιστες σε συχνότητα και διάρκεια), είτε κατ' αντιπαραβολή και διδακτικά στις περιόδους παρακμής της. Γιατί η χώρα είναι οι άνθρωποί της, είμαστε εμείς και του κυρίου Φώτη συμπεριλαμβανομένου.

Και δεν ήταν μόνον οι έξι, οι οκτώ, οι χίλιοι που πάλεψαν ηρωϊκά μέχρι θανάτου στη μάχη της Σαμαριάς. Είναι και οι χιλιάδες ανώνυμοι που στάθηκαν δίπλα τους, οξύνοντας τις αντοχές τους με την κάθε είδους βοήθεια προς αυτούς  ακόμη και με άμεσο κίνδυνο της ίδιας της ζωής τους.  

Πώς και γιατί “οι πρωταγωνιστές” άντεξαν αυτά τα βάσανα, κυνηγημένοι από πολυάριθμους, πάνοπλους και φανατισμένους κυνηγούς, μέσα στις σπηλιές των βουνών και της θάλασσας, στους στάβλους, στους βόθρους, σε κρύπτες κάτω από τα θεμέλια των σπιτιών, νηστικοί και διψασμένοι, γυμνοί και ξυπόλυτοι, παγωμένοι και άρρωστοι ;

Πώς και γιατί, ενώ όλα τα σκιάζει η φοβέρα, οι “αφανείς”, οι απλοί άνθρωποι, άνοιγαν μαζί με τη ψυχή τους και τα σπίτια τους για να δεχτούν τους κυνηγημένους, να τους κρύψουν, να τους ταΐσουν και να τους βοηθήσουν στον αγώνα ;

Οι “πρωταγωνιστές” και οι “αφανείς”, αυτής της ιστορίας, εξ ίσου λαμπροί, φωτεινοί και δυσεύρετοι, είναι η ενσάρκωση και τα σύμβολα ενός αγώνα που για να ξεπεράσει αυτές τις απίστευτες δυσκολίες, δεν φτάνει μονάχα η πίστη σε κάποια ιδεολογία, όσο ανώτερη κι αν είναι. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο : μια βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο, και στην αξιοπρέπειά του. Και αυτό είναι το θέμα της ταινίας, αυτός είναι ο δρόμος του καθενός μας.

Παραθέτω δύο links για περισσότερη ενημέρωση γύρω από το θέμα, αξίζει να διαβαστούν:

  http://allos-dromos-den-ypirxe.blogspot.gr/2009/02/blog-post_24.html  

        στο οποίο παρουσιάζεται η συνέντευξη του σκηνοθέτη Σταύρου Ψυλλάκη

http://www.pyxida.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=21:c-&catid=22:2009-12-15-17-11-16&Itemid=251

στο οποίο παρουσιάζεται η συνέντευξη του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή.

Κλείνοντας, αντιγράφω ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή.

-Υπάρχει Αριστερά και Δεξιά σήμερα, ή έχει επέλθει το τέλος των διαχωριστικών γραμμών;

Αριστερά και δεξιά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει μέχρι που να υπάρχει καταπίεση, αδικία και ανισότητα. "Οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι – η κοινωνία τους κάνει άνισους" έχει πει ο Ρουσώ. Με την εξάλειψη αυτής της κοινωνικής ανισότητας ταυτίζεται η Αριστερά. Τα κόμματα, τα κινήματα, οι άνθρωποι που δρουν σαν αριστεροί έχουν κατά νου την δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα δίνουν στα άτομα τη δυνατότητα να είναι πιο ίσα μεταξύ τους. Αυτός ο εξισωματισμός που χαρακτηρίζει τις θεωρίες και τα κινήματα της αριστεράς δεν είναι ουτοπικός, δεν σημαίνει δηλαδή την δημιουργία της κοινωνίας όπου όλα τα άτομα θα είναι ίσα σε όλα. Σημαίνει την τάση να γίνουν οι άνθρωποι πιο ίσοι. Να γίνει η κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη. Αυτή είναι η ουσία της Αριστεράς και με αυτή την έννοια υπάρχουν και διαχωριστικές γραμμές. Στη χώρα μας υπήρξαν εντάσεις και πολώσεις εξαιτίας της μεταεμφυλιοπολεμικής κατάστασης, υπήρξε όξυνση στις σχέσεις δεξιάς – αριστεράς στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Σ’ αυτό τον τομέα βεβαίως έπαψαν να είναι για τη δεξιά "μιάσματα" και "συμμορίτες" οι αριστεροί, και για τους αριστερούς οι δεξιοί "μοναρχοφασίστες". Ωστόσο στην πολιτική η διάκριση ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά υπάρχει και προσδιορίζεται από το περιεχόμενο και την στρατηγική της πολιτικής. Η αριστερά αγωνίζεται για την μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Για να μη συγκεντρώνεται ο πλούτος σ’ όλο και λιγότερα χέρια. Αγωνίζεται για την μείωση της ανεργίας και ανέχειας. Για την εξάλειψη της εκμετάλλευσης. Για όλα αυτά που κορυφώνονται σήμερα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθούνται από συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες.

Η Αριστερά υπάρχει ως ιδεολογία, ως παράταξη, ως ελπίδα και δύναμη για τον διαφορετικό δρόμο, προς τον διαφορετικό κόσμο, προς μια κοινωνία λιγότερο άδικη περισσότερο ανθρώπινη.

-Υπάρχει κάτι το οποίο ονειρεύεστε;

Αυτά που ονειρευόμαστε ενυπάρχουν νομίζουμε στις προηγούμενες απαντήσεις μας. Ας συνοψίσουμε όμως: Ονειρευόμαστε να δούμε την εδραίωση της Ειρήνης στον κόσμο. Να λείψει η αδικία και η εκμετάλλευση. Να ζουν οι άνθρωποι απαλλαγμένοι από το άγχος το φόβο, την ανασφάλεια. Ονειρευόμαστε δηλαδή μια ανθρώπινη κοινωνία, την σοσιαλιστική όπως την πιστέψαμε. Ένας τέτοιος σοσιαλισμός δεν είναι ουτοπία, μπορεί να υπάρξει.

Τώρα, άμεσα θα θέλαμε να δούμε τους ανθρώπους του μόχθου, τους εργάτες τους μικρομεσαίους, τους αγρότες, τους νέους, τους διανοούμενους να πιστέψουν στη δύναμή τους. Να πιστέψουν ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράματα όταν εκείνοι απορρίψουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Όταν όλοι μαζί έχουν τον ίδιο σκοπό: την καλυτέρεψη της ζωής όλων. Η αλλοτρίωση, οι διεκδικήσεις για "την ατομική, τη δική μου τακτοποίηση" δεν οδηγούν πουθενά. Η μάλλον οδηγούν στην διαιώνιση και στην ανακύκλωση της ίδιας κατάστασης.

Πληροφορίες για την ταινία: http://allos-dromos-den-ypirxe.blogspot.com/

Πηγές τα παραπάνω links απ' όπου είναι και η φωτογραφία του Νίκου και της Αργυρώς καθώς και η αφίσα της ταινίας.

Η ιστορία των  έξι έχει καταγραφεί τόσο στο προαναφερθέν βιβλίο (εκδ. ΠΟΛΥΤΥΠΟ)  όσο και στα βιβλία των Τζομπανάκη-Μπλαζάκη, τα βιβλία του  Μανούσακα όπως και ένα τελευταίο, λιγότερο ίσως γνωστό βιβλίο, το ΣΙΛΑΝΣ ΣΙΛΒΟΥΠΛΕ της Μαρινέλας Βλαχάκη.

ΚΙΜΠΙ: Οδυσσείς και Οδύσσειες (αναδημοσίευση)

από τον ΚΙΜΠΙ

Από τη στήλη "Γράμματα στην κόρη μου, περιοδικό ΜΟΝΟ, 8/6/2012 

Αγαπημένη μου Βέρα,

Μια βδομαδίτσα έμεινε. Όχι για τις εκλογές, που μάλλον λίγο σ’ ενδιαφέρουν. Για τη μικρή εξεταστική σου Οδύσσεια μιλάω και για το σχολείο. «Κλειστόν λόγω διακοπών». Υπάρχει, βέβαια, ο κίνδυνος αυτό το «κλειστόν» να παραταθεί και πέραν των διακοπών, αν πιστέψει κανείς όλους αυτούς που προβλέπουν τη συντέλεια του κόσμου, αν οι ψηφοφόροι κάνουν «λάθος» επιλογές. Κι αυτοί μια Οδύσσεια προβλέπουν. Χωρίς χάπι έντ, χωρίς νόστο, ή με έναν νόστο που θα αργήσει δεκαετίες.

Τι μου ήρθε, Βέρα μου, και τα βλέπω όλα σαν Οδύσσειες; Η αφορμή ήσουν πάλι εσύ κι η πρώτη σου επαφή με αυτό το ασύλληπτο έπος-ποίημα-μυθιστόρημα-παραμύθι-φιλμ νουάρ-μεταφυσικό θρίλερ-γκραν γκινιόλ-ερωτική νουβέλα-πολιτικο-κοινωνικό δοκίμιο- φιλοσοφικό και ψυχαναλυτικό αφήγημα του Ομήρου. Γιατί η Οδύσσεια είναι όλα αυτά. Έτσι το βλέπω εγώ, τουλάχιστον, κι ας με πάρουν στο κυνήγι οι φιλόλογοι. Ο αθεόφοβος υπαρκτός ή ανύπαρκτος δημιουργός της τα έχει επινοήσει και πει όλα εδώ και 2.800 χρόνια, σε 12.110 στίχους. Οι κλεφτές ματιές που έριξα στο σχολικό βιβλίο σου καθώς προετοιμαζόσουν για τις εξετάσεις, μού ξύπνησαν την πρώτη γοητεία που είχε ασκήσει στο ακατέργαστο εφηβικό μου μυαλό η ανάγνωσή της (στη μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή, αν θυμάμαι καλά). Κι ύστερα διάβασα καπάκι και το «σίκουελ» του Καζαντζάκη κι έπαθα ένα λαλά και μια σύγχυση, γιατί άλλο Όμηρος, άλλο Καζαντζάκης, αλλά εγώ τα πήρα σαν δύο σε ένα, άσε που η Καζαντζάκεια Οδύσσεια μου φάνηκε καλύτερη.

Διότι, Βέρα μου, τα ιδεολογικά γυαλιά της εποχής μου, με φακούς πολυεστιακούς που άλλοτε υπερμεγέθυναν κι άλλοτε ελαχιστοποιούσαν τα πράγματα, δεν μου επέτρεπαν να δω τον Όμηρο και με τόσο καλό μάτι. Μου φάνηκε-πώς να τα πω-πολύ «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», έννοιες κάπως «κακόφημες» την περίοδο της μεταπολιτευτικής έξαρσης, και ιδιαίτερα για θυμωμένους εφήβους. Αντίθετα, ο Οδυσσέας του Καζαντζάκη που παρατάει και Ιθάκη, και Πηνελόπη, και Τηλέμαχο, και βασίλειο για να ταξιδέψει στο Νότο, μέχρι να συναντήσει τον Χάρο, μου φάνηκε πολύ «μπίτνικ» και μοδάτος, πολύ συνεπής σ’ εκείνο το περίφημο «δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος». 

Έπειτα, Βέρα μου, ήρθε ο Καβάφης. Χωρίς το φλογερό ταμπεραμέντο του Οδυσσέα του Καζαντζάκη, ο δικός του «πολύτροπος» ήρωας ήταν ένας πολίτης του κόσμου που η Ιθάκη του δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για να τον διασχίσει, συλλέγοντας σταγόνα σταγόνα το νέκταρ της ζωής, της γνώσης, της απόλαυσης στις απίστευτες εκδοχές που παρέχονται. Αργότερα, πολύ αργότερα ανακάλυψα ότι η Οδύσσεια της ζωής δεν είναι απαραίτητα μια συνάρτηση χιλιομέτρων που έχει κανείς διανύσει, ούτε τόπων που έχεις γνωρίσει, ούτε των ανθρώπων με τους οποίους έχεις γίνει εχθρός, φίλος, εραστής, συγγενής. Κάθε ώρα, κάθε μέρα ζωής μπορεί να είναι μια Οδύσσεια. Όπως συμβαίνει με την 16/6/1916, τη μοναδική μέρα της ζωής του Δουβλινέζου Λεοπόλδου Μπλουμ που αφηγείται ο Τζέημς Τζόυς στις εκατοντάδες σελίδες του δικού του δικού του «Οδυσσέα». Σου εύχομαι, Βέρα μου, να τη διαβάσεις κάποτε, αν και η ανάγνωσή της είναι κι αυτή μια κανονική Οδύσσεια. 

Σκέψου το λίγο. Κάποιες μέρες και σένα σου φαίνεται Οδύσσεια να σηκωθείς από το κρεβάτι, να ετοιμαστείς για το σχολείο, να παρακολουθήσεις μερικές βαρετές ώρες διδασκαλίας, να διαβάσεις, να τρέξεις στα αγγλικά κι ό,τι άλλο σου παρέχουμε εμείς οι γονείς σου, με τη βεβαιότητα ότι θα σου είναι κάποτε χρήσιμο. Κι είναι άλλη μια Οδύσσεια το γεγονός ότι αυτό θα συνεχίζεται για πολλά χρόνια ακόμη, με μια Ιθάκη που μπορεί να λέγεται «καριέρα», αλλά να αποδεικνύεται ένα «φτου κι απ’ την αρχή», μια ακόμη Οδύσσεια, μέχρι την επόμενη Ιθάκη, τον έρωτα, την οικογένεια, τα παιδιά, ας πούμε, που κι αυτά με τη σειρά τους γίνονται νέο ταξίδι γεμάτο Λαιστρυγόνες, Κίκονες, Λωτοφάγους κι άλλους δυσοίωνους συνοδοιπόρους, που μόνη του βέβαιη κατάληξη ξέρουμε ποια είναι, ας μην την ξεστομίσουμε καν. 

Κι αν η ζωή ήταν ένα miles and bonus, κάτι σαν τα προγράμματα των αεροπορικών εταιρειών που σου προσφέρουν έξτρα ταξίδι όταν συμπληρώσεις κάποια μίλια διαδρομών, να πεις: πάει στο διάολο, κάτι κέρδισα. Αλλά αυτό δεν ισχύει. Κατά κανόνα, μια Καλυψώ βρίσκεται πάντα στον δρόμο σου κι επιστρατεύει όλη της τη θεϊκή ή επίγεια εξουσία για να σε κολλήσει σε μια Ωγυγία. Και καμιά Αθηνά δεν πρόκειται σαν από μηχανής θεός να ’ρθει να σε ξεκολλήσει από εκεί, αν δεν αποφασίσεις να ξεκολλήσεις μόνη σου ή, ακόμη καλύτερα μ’ όσους σε συντροφεύουν στην κοινή σας Οδύσσεια. 

Τελικά, Βέρα μου, ίσως είναι θέμα επιλογής τι είδους Οδυσσέας θέλεις να ’σαι και μέχρι ποια Ιθάκη θέλεις να φτάσεις. Έχεις καιρό να το ψάξεις. Προς το παρόν, ξέρω πως το τέλος της τωρινής σου Οδύσσειας πλησιάζει. Κι η Ιθάκη σου έχει πολύ ήλιο, άφθονο ελεύθερο χρόνο, θερμοκρασία 30 βαθμών και πάνω και θάλασσα, πολύ θάλασσα. Αυτό, τουλάχιστον, δεν μπορεί να μας το στερήσει κανείς. 

Η Ζωή εμπόρευμα

"Αξιότιμε κύριε GR55-031781652390-06

Σας υπενθυμίζουμε ότι αύριο λήγει η ζωή σας. 

Το πακέτο παράτασης που διαθέτετε εκπνέει στις 12.00 ακριβώς 

τοπική ώρα. 

Εάν επιθυμείτε την παράτασή της παρακαλούμε επισκεφθείτε την 

πλησιέστερη Μονάδα Ζωής για την εμφύτευση νέας παράτασης. 

Το κόστος του χρόνου παράτασης που επιθυμείτε αναγράφεται 

στον τιμοκατάλογο που σας επισυνάπτουμε. 

Στο πλήρες πακέτο χορηγείται έκπτωση 10% και περιλαμβάνει: 

Αέρα, Φώς, νερό, τροφή, εξασφάλιση διακίνησης και επικοινωνίας, στέγαση, 

υγιεινομική περίθαλψη, υπηρεσίες ασφαλείας, αναψυχή."

Μυθοπλασίες από το Μέλλον.

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος / Λίγο ψωμί, λίγο κρασί / Χριστούγεννα κι Ανάσταση", έγραφε προ ετών ο ποιητής*. Σήμερα, καθαρό αέρα, πολύ νερό και μια σπιθαμή γής να στεριώσει θα προσθέταμε όλοι μας. Και θα μας ήταν αρκετά όλα αυτά αν είχαμε την υγειά μας πούλεγαν οι παληοί. 

Απ' όλα αυτά μας έχουν μείνει Χριστούγεννα κι' Ανάσταση. Γιατί όλα τα άλλα, αέρας, νερό, αυτάρκεια και επάρκεια τροφής, υγεία, στέγη, επικοινωνία, τέχνη και πολιτισμός, αναψυχή και η υγεία μαζί, έχουν προ πολλού περάσει ή θα περάσουν σύντομα στη σφαίρα της εμπορευματοποίησης. Η οποία παίρνει μαζί σαν προίκα κάθε κρατική δομή που επιτρέπει την αρμονική συμβίωση σε μια κοινότητα, σε μια πόλη, σε μια χώρα, σε κάθε κοινωνία. Δικαιοσύνη, θεσμοί για την περιφρούρηση ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, νομική θωράκιση για την προστασία της έννοιας πολίτης,  το όλον της κρατικής μηχανής έχουν εξαγορασθεί ελέω κυβερνήσεων από τις αγορές, έχοντας πλέον τεθεί υπό τον απόλυτο έλεγχό τους. Τα θεμέλια της τρίτης και πιο ολοκληρωμένης διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας μπήκαν ήδη: Χωριά, πόλεις, επαρχίες, νομοί, περιφέρειες οσονούπω θα φέρουν τα ονόματα και τα σύμβολα ιδιωτικών εταιρειών, κάτι σαν τα Cine CocaCola_15, ή NescafeDrossia_32. Αναζητείται το νέο όνομα της χώρας εν μέσω ανταγωνισμών των υποψηφίων νοννών: Θάναι τα γενόσημα Λατσιστάν, Μπομπολιστάν ή κάποιο τρίτο από άλλη επικράτεια των παγκόσμιων αγορών;

Κράτος, υπεργολάβος, τσιλιαδόρος και πορτιέρης των αγορών, προαγωγός των υπηκόων του, παραγωγός ευεργετικών νομοθετημάτων και πλυντήριο ανομημάτων των κάθε πάστας γκάνγκστερs-banksters, αποποιήθηκε κάθε "αμαρτωλό" παρελθόν του  ώστε απερίσπαστο να αφοσιωθεί στο μόνο έργο και καθήκον που του αρμόζει στο καθεστώς του νεοφελιλευθερισμού. Αυτό του χωροφύλακα των αγορών. Έτσι ό,τι γεννά και θρέφει ή και καταδικάζει σε θάνατο ανθρώπινες ζωές ανατέθηκε στα χέρια ευαγών τραπεζικών ιδρυμάτων, χρηματιστών, δανειστών, τοκογλύφων και μαυραγοριτών. Η ίδια η Φύση, ο κόσμος των νοητών και των α-λόγων, των εμψύχων και των αψύχων, ο αέρας, η βροχή, το φώς του ήλιου και κάθε φυσικό φαινόμενο τίθενται κάτω από την απόλυτη εξουσία μηχανισμών ελέγχου και κερδοσκοπίας, υποταγής και εξαθλίωσης ολόκληρων περιοχών του πλανήτη.

*****

Πέρασε απαρατήρητο το γεγονός της μακροχρόνιας εκχώρησης όλων των υδάτινων πόρων της Πελοποννήσου από τον περιφερειάρχη κ. Τατούλη στην ΕΥΔΑΠ Α.Ε (η οποία λίαν προσεχώς θα περάσει στα χέρια γαλλικών πολυθενικών εταιρειών) που έγινε πρόσφατα, στα πλαίσια της δημιουργίας των περίφημων Ελεύθερων Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) με βάση το Νόμο 3199/2003 για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Ο οποίος νόμος χρειάσθηκε σωρεία τροποποιήσεων και υπουργικών αποφάσεων προκειμένου να συνταχθεί πλήρως με τα προστάγματα της ιδιωτικοποίησης του νερού (σχετικά βλέπε εδώ). Ανάμεσα σε αυτές τις τροποποιήσεις ξεχωριστή θέση κατέχει η τελευταία που έγινε επί της υπηρεσιακής κυβέρνησης στις 14/6 (3 μέρες πριν τις τελευταίες εκλογές !) η οποία απαλλοίφει και το τελευταίο εμπόδιο (διαγραφή προστίμων) για την πρόσβαση των ιδιωτικών συμφερόντων στον απόλυτο έλεγχο του νερού.

Το όλον πνεύμα της θεσμικής θωράκισης της ιδιωτικοποίησης του νερού  διέπεται από την περίφημη αρχή της ΟΔΥΠ (ολοκληρωμένη αρχή διαχείρισης των υδάτινων πόρων) η οποία έχει συνταχθεί και υιοθετηθεί διεθνώς, προωθείται στην εφαρμογή της από ιδιωτικά συμφέροντα, υποστηρίζεται από δεκάδες διεθνείς ΜΚΟ και Οικολογικές οργανώσεις (βλέπε πάλι εδώ) και το κυριώτερο χαράζει μια παγκόσμια πολιτική για τη διάθεση και χρήση του νερού. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής άξια παρατήρησης είναι η πρόβλεψη για εισαγωγή νερού σε χώρες όπου το πρόβλημα της λειψυδρίας είναι έντονο, π.χ. Αιθιοπία, με τη μορφή τροφής. Συγκεκριμένα στο καταστατικό της ΟΔΥΠ αναφέρεται: Το εμπόριο εικονικών υδάτων νερού ενδέχεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε περιοχές που αντιμετωπίζουν λειψυδρία, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να εισάγουν νερό με τη μορφή τροφής που καλλιεργήθηκε σε περιοχές με επάρκεια διαθέσιμου νερού. Το επιχείρημα ; Η επένδυση για τη συλλογή νερού στις χώρες αυτές είναι ασύμφορη ! Επομένως το ελάχιστο νερό που διαθέτουν δεν πρέπει να σπαταλάται σε καλλιέργειες ή στην κτηνοτροφία. Έτσι ολόκληρες ζώνες χωρών καθίστανται εξαρτήσιμες από τις πολυεθνικές τροφίμων.

Χωρίς το νερό είναι αδύνατη η ανάπτυξη οποιασδήποτε πρωτογενούς παραγωγής, οποιαδήποτε αυτάρκεια στα βασικά είδη επιβίωσης. Η μετατροπή δεκάδων χωρών του πλανήτη ή πολλών περιφερειών εντός μιας χώρας σε υποτελείς σατραπίες πολυεθνικών εταιρειών, σε ΕΟΖ στην καλύτερη περίπτωση, είναι ο απώτερος στόχος του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταρισμού, είναι η εφαρμογή του δόγματος Laissez Faire** του 18ου αιώνα, είναι τα οράματα της οργάνωσης Mont Pelerin Society*** που αναβίωσε το νεοφιλελευθερισμό του Άνταμ Σμίθ στον εικοστό αιώνα.

Προς επίρρωση όλων αυτών αξίζει να δεί κανείς τη σχετική αρθογραφία για την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Χιλή επί Πινοσέτ (ντοκιμαντέρ του Εξάντα εδώ), αλλά και το φίλμ Ακόμη και η βροχή εδώ.

Το νερό αποτελούσε το στερνό όπλο κάθε πολίτη για την απεξάρτησή του από τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Όπως η διατήρηση σπόρων, η αυτοκαλλιέργεια. Για την τελευταία αξίζει να θυμίσουμε πως πλέον είναι απαγορευμένη στη μητρόπολη του νεοφιλελευθερισμού, στις ΗΠΑ, τελευταία δε ψηφίζονται κατά συρροή νόμοι σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες εις βάρος της ελευθερίας της αυτοκαλλιέργειας. Σημαντικό είναι να μελετήσει κανείς το ιστορικό της προσπάθειας των πολυεθνικών τροφίμων και φαρμακευτικών ειδών (από την ιστοσελίδα του ΣΠΟΡΟΣ.org εδώ) να υποτάξουν κάθε δυνατότητα αναπαραγωγής της πρωτογενούς παραγωγής στα συμφέροντά τους. Νερό, σπόροι, φυσικά φαινόμενα: από όπλα της αυτάρκειας και της ελευθερίας μας, εφιάλτες και δυνάστες, βρόχοι που τυλίγονται απειλητικά στο λαιμό κάθε ενός που αποζητά απλά την ελευθερία του, την ισορροπία του με το θαύμα της φύσης. 

Η Υγεία προ πολλού έχει παραδοθεί στα χέρια φαρμακευτικών και της ιατρικής μαφίας διεθνώς. Η οποία υγεία του καθενός τείνει να καταστεί ελέγξιμη και διαχειρίσιμη κατά τα οικονομικά αλλά και ιδεολογικά συμφέροντα εταιρειών, είτε μέσω της διατροφής, είτε μέσω της διαμόρφωσης κατάλληλων κλιματολογικών και περιβαντολογικών συνθηκών αλλά και μέσω αυτής καθαυτής της διάγνωσης και θεραπείας. Ας δούμε για παράδειγμα τον τοκετό, τον σχεδόν πια προγραμματισμένο ερχομό κάθε νέας ανθρώπινης ζωής στη γή. Και την εν συνεχεία συμμόρφωσή της προς συγκεκριμένες διατροφικές και υγιεινομικές συνταγές. Ποιός δεν θα αναρωτηθεί πως σκοπός όλων αυτών δεν είναι ο απόλυτος έλεγχος και η δια βίου εξάρτηση κάθε νέας ζωής από συγκεκριμένο πλέγμα εξουσίας οικονομικής τε και πολιτικής ;

*****

Αέρας, νερό, αυτάρκεια και επάρκεια τροφής, υγεία, στέγη, επικοινωνία, τέχνη και πολιτισμός, αναψυχή, περιφρούρηση ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, θεσμική και νομική θωράκιση και προστασία της έννοιας του πολίτη, είναι αγαθά, ιδέες που γίνονται εμπόρευμα, που μετατρέπονται από αυτονόητες παροχές του κράτους πρόνοιας σε παροχές επί χρήμασιν. Αλλά ταυτόχρονα μετατρέπονται και σε θηλειές για τη διαμόρφωση και υποδούλωση συνειδήσεων, για την υποταγή και πλήρη συμμόρφωση στα κελεύσματα των αγορών. Το ευ-ζήν θυσιάζεται για το ευ-πορίζειν καύσιμο στις μηχανές του κέρδους. Και σε υπολείμματα καυσίμου μετατρέπεται σιγά σιγά η ύλη των σωμάτων μας, στάχτη με μηδενική αξία, κενή μηνυμάτων. Είναι η στάχτη μιας εθελουσίας αυτοπυρπόλησης σωμάτων που αποχωρίσθηκαν προ πολλού από ιδέες, από τα ιδανικά της ελευθερίας.

Σκοντάφτοντας πότε στην άγνοια και πότε στην ανέχεια ή και στα δύο, αδυνατήσαμε να κατανοήσουμε ότι άθελά μας εκχωρήσαμε τη ζωή μας σε δυνάμεις και εξουσίες έξω από εμάς, επιτρέποντας το να μεταλλαχθεί σε εμπόρευμα η ζωή μας. 

Ζωή-Εμπόρευμα, μετρήσιμο και απογραφόμενο με μονάδες μέτρησης το χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο της. Και εν πολλοίς μην παραξενευθούμε αν ανακαλύψουμε ότι στην ουσία η ζωή του καθενός μας είναι ένα πακέτο μετοχών σε κάποιο χρηματιστήριο. Της οποίας η τιμή ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση. Η απαξίωση, ο μηδενισμός ή η υπερεκτίμησή της εναπόκειται σε τελευταία ανάλυση στη θέληση των αγορών, των χρηματιστών ζωής και όχι στην επιθυμία μας ή στις δυνατότητές μας να ζήσουμε.

Όντας υπάρξεις χωρίς ιδιότητες, κάτοικοι ενός σημείου στον πλανήτη με συντεταγμένες την προσφορά και τη ζήτηση σε ένα ατομικό για τον καθένα μας μέγεθος, αποτελούμε μια στίβα εμπορευμάτων στα ράφια και στις αποθήκες, πάνω στον οποίο στρέφονται οι προβολείς της αειφόρου κερδοσκοπίας, της αναπόφευκτης απαξίωσης και του εν ζωή θανάτου μας. Είναι η μόνη ιδιότητα που επιλέξαμε για τους εαυτούς μας.

Το να αντισταθούμε στη μετεξέλιξή μας σε εμπόρευμα σημαίνει πως παύουμε να καταναλώνουμε εμπορεύματα, αλλά αξίες, παύουμε να υποδουλώνουμε τη ζωή μας στο υπέρτατο για το νεοφιλελευθερισμό εμπόρευμα, το χρήμα. Ένα εμπόρευμα χωρίς καμμία αξία, εφεύρημα και κτήμα απρόσωπων μηχανισμών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Και το οποίο χρήμα χρησιμοποιήθηκε σαν μαγιά-καταλύτης για τη μετατροπή κάθε αξίας σε εμπόρευμα. Η πενία του χρήματος είναι πράξη αντίστασης απέναντι στους στοχαστές και μισθοφόρους της σχολής του Σικάγου, απέναντι στην παγκόσμια υποδούλωση. Είναι η απόπειρα ενός ταξιδιού στα όρια του δυνατού, εκεί όπου γίνεται κατανοητή η θυσία της Βερενίκης.

*Οδυσσέας Ελύτης

**Το δόγμα της ελεύθερης οικονομίας που συνδέθηκε με τους οικονομολόγους γνωστούς ως φυσιοκράτες, οι οποίοι εμφανίσθηκαν στη Γαλλία από το 1756 έως το 1778.

***Αρχικά ΜPS από το όνομα της ελβετικής πόλης Mont Pelerin στην οποία διοργανώθηκε το πρώτο νεοφιλελεύθερο φόρουμ το 1947 με τη συμμετοχή γνωστών φιλοσόφων, ερευνητών, κοινωνιολόγων και οικονομολόγων (Friedrich von Hayek, Milton Friedman, Karl Popper, Ludwig von Mises, κ.α.)

Τουλάχιστον να ’κοβε ο βοριάς… (αναδημοσίευση)

Από τον ΚΙΜΠΙ

http://kibi-blog.blogspot.gr/

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Επενδυτής στις 23/6/2012)

Εκείνο που μου την έδινε πιο πολύ τις μέρες τις προεκλογικής και μετεκλογικής έντασης ήταν ο αέρας. Τι Ιούνιος κι αυτός! Να φυσομανάει, να σου παίρνει τ’ αυτιά, το σπίτι να γεμίζει σκόνη, οι βεράντες σκουπίδια, οι δρόμοι να θυμίζουν ανεμόδαρτες αμερικανικές κωμοπόλεις σε γουέστερν-σπαγγέτι, με τους ξεριζωμένους θάμνους να πηγαίνουν πέρα-δώθε. Αλλόκοτο πράγμα. Οι 34 βαθμοί ακατέβατοι κι ο βοριάς βοριάς. Αν φύσαγε έτσι Αύγουστο, με τη γη κατάξερη, θα γινόταν του 2007. Χλωρό κλαρί δεν θα ’μενε. 

Εκτός απ’ τον βοριά, μου την έδωσε η ευκολία, η άνεση με την οποία το «σύστημα», που πέρασε τη χειρότερη υπαρξιακή κρίση των μεταπολιτευτικών χρόνων, ξαναβρήκε την ισορροπία του. Ξαναβολεύτηκε στη «Γιάλτα» του. Σαν να μην έχει τρέξει τίποτα. Σαν να μην έχει ανοίξει ρουθούνι. Σαν να μην έχει γίνει ούτε μια αυτοκτονία, σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι 1,2 εκατ. άνεργοι, σαν να μην είχαν κλείσει χιλιάδες επιχειρήσεις, σαν να μην είχε μετατραπεί ο κρατικός μηχανισμός σε ερειπιώνα, σαν να μην είχαν βρεθεί 3 εκατ. Έλληνες στο όριο της φτώχειας, σαν να μην έχουν χρεοκοπήσει τα νοσοκομεία, σαν να μην έχουν μετατραπεί οι συνταξιούχοι σε επαίτες, σαν να μην είχαν ξεφωνηθεί άγρια οι πολιτικοί celebrities του μνημονίου, σαν να μην πέρασαν μήνες που δεν τολμούσαν να εμφανιστούν στον κόσμο, σαν να μην κατέρρευσαν παταγωδώς τα πολιτικά «λόμπι» που χρεώθηκαν την κατάρρευση της χώρας, το λόμπι του εκσυγχρονιστικού ολετήρα, το λόμπι της διαπλοκής, το λόμπι της χαζοχαρούμενης Δεξιάς, το λόμπι της νεοφιλελεύθερης υστερίας, το λόμπι των οσφυακαμπτών της τρόικας, οι τρόφιμοι του Πρυτανείου, τα τρωκτικά των δημόσιων έργων, οι ποντικοί των κρατικών και κοινοτικών επιδοτήσεων, το λόμπι του ευρώ, αλλά και το λόμπι της δραχμής, όλοι όσοι μετέτρεψαν τη χώρα σε σκιά του εαυτού της. Σαν να μην έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. 

Θεωρητικά, αυτό το «σύστημα», αυτό το συνονθύλευμα ετερόκλητων συμφερόντων που, μέσα από ανταγωνισμούς και συμβιβασμούς, διαχειρίστηκε τη χώρα σαν φέουδο, στις 5 Μαΐου κατεδαφίστηκε. Το πιστοποιεί όχι μόνο το ιστορικό ναδίρ, μόλις 33%, που συγκέντρωσαν οι βασικοί πολιτικοί του εκπρόσωποι, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, αλλά πολλά άλλα πράγματα που συντελούνταν στο περιθώριο της δημοσιότητας: η ακατάπαυστη εκροή καταθέσεων στο εξωτερικό, τα σχέδια διαφυγής από τη χώρα που εκπονούσαν μεγαλοσχήμονες της οικονομικής ελίτ, η μαζική εγκατάλειψη επιχειρήσεων στην τύχη τους, η μαχητική συστράτευση όλων των συνιστωσών της διαπλοκής γύρω από τη λιγότερο τραυματισμένη πτέρυγα του μνημονιακού μπλοκ, η τεράστια κινητοποίηση της διεθνούς ελίτ στο πλευρό αυτού που μέχρι πρότινος περιφερόταν ως το πιο διεφθαρμένο και άχρηστο πολιτικό σύστημα της Ευρώπης. 

Από την περασμένη Κυριακή, αυτό το πολιτικά ηττημένο και κοινωνικά απόβλητο «σύστημα» αποκαθίσταται σταδιακά στον θρόνο του. Οι υποτιθέμενοι νικητές των εκλογών συγκρότησαν μια κυβέρνηση που αποτελεί συμβολικό συμπύκνωμα μιας σειράς από «Γιάλτες» και συμβιβασμούς με όλα τα παράλληλα συστήματα εξουσίας που μεσουράνησαν εδώ και δεκαετίες στη χώρα. Τα πρόσωπα και οι «αυλές» τους έχουν την ιστορία τους. Η τραπεζοκρατία είχε, κατά τα φαινόμενα, τον πρώτο λόγο σ’ αυτούς τους συμβιβασμούς. Λόγο είχε και το λόμπι των εθνικών εργολάβων και προμηθευτών, που επείγονται να αποκαταστήσουν τη ροή κρατικών και κοινοτικών πόρων στα ταμεία τους. Λόγο είχε και η διαπλοκή, με τους μιντιακούς βραχίονές της να υποδεικνύουν έγκαιρα πολιτικά και τεχνοκρατικά «επαρκείς» υποψήφιους υπουργούς. Λόγο είχαν και τα κομματικά λόμπι, τα πολιτικά τζάκια, οι βουλευτικές φαμίλιες, τα κολλητηλίκια των αρχηγών, έστω κι αν χρειάστηκε να θυσιαστούν μερικοί πρασινογάλαζοι «πρίγκιπες» της πολιτικής, για χρόνια ελέω Θεού υπουργοί. Τα επί μέρους επιχειρηματικά λόμπι επέβαλαν κι αυτά τους εκλεκτούς τους, ενώ και οι υποδείξεις της τρόικας για τους ανθρώπους με τους οποίους θα προτιμούσε να συνομιλεί είναι ορατές σε πρόσωπα του «ολιγομελούς» και ολίγον τεχνοκρατικού κυβερνητικού σχήματος. 

Αυτή είναι, λοιπόν, η κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης», «συνευθύνης» ή «ανασυγκρότησης». Κυβέρνηση μνημονιακής παλινόρθωσης την αποκάλεσαν κάποιοι, αλλά αυτό είναι μόνο εν μέρει σωστό. Το κυριότερο είναι πως αποτελεί την παλινόρθωση του συστήματος που αποτελεί την εγχώρια αιτία της κρίσης – αν και η πρωτογενής αιτία δεν είναι εγχώρια, αλλά αμερικανική και ευρωπαϊκή. Ο υπερδανεισμός που τροφοδότησε την έκρηξη του κρατικού χρέους αυτού ακριβώς του συστήματος την ιδιοτέλεια εξυπηρέτησε, η σπουδή για την όπως όπως ένταξη στο ευρώ τις δικές του υπεραξίες διόγκωσε και η σήψη του κράτους μέσα στον δυσώδη δημοσιονομικό χυλό τις πολιτικές ανάγκες του ίδιου συστήματος υπηρέτησε. Τα ίδια ανακυκλούμενα πρόσωπα, οι ίδιοι μηχανισμοί με ελάχιστες νέες μεταγραφές θα διαπραγματευτούν -υποτίθεται- μια λιγότερο οδυνηρή τιμωρία, κάποια ψίχουλα οίκτου από τους εταίρους-πιστωτές. 

Το κακό είναι πως οι εταίροι-πιστωτές της χώρας ξέρουν με ποιους έχουν να κάνουν. Ξέρουν τις αδυναμίες και τις αναπηρίες τους. Ακόμη κι αν κάποια στιγμή τρόμαξαν από το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης πολιτικής τροπής που ίσως απαιτούσε μια πιο πολύπλοκη διαχείριση, τώρα γνωρίζουν ότι έχουν να κάνουν με διαχειρίσιμους ανθρώπους, παλιούς γνώριμους από τα τετ α τετ και τα παζάρια στις Βρυξέλλες και στην Αθήνα, πρόθυμους εισηγητές ευφάνταστων ευρεσιτεχνιών λιτότητας και κοινωνικής γενοκτονίας στα δύο προηγούμενα μνημόνια. Δακτυλοδεικτούμενους ως εκπροσώπους του πιο σαθρού και ανίκανου αστικού μπλοκ της Γηραιάς Ηπείρου. 

Κι αυτές οι γνώριμες αδυναμίες θα αξιοποιηθούν στο έπακρο. Εάν και εφόσον η ευρωπαϊκή ηγεσία ξεπεράσει τους ανταγωνισμούς της, καταλήξει σε ένα νέο σχέδιο για το ευρώ και την κρίση του και αποφασίσει ότι αυτό το σχέδιο αξίζει τον κόπο να περιλάβει και την Ελλάδα, το αντίτιμο αποκλείεται να είναι χαμηλό. Οποιαδήποτε παραχώρηση εκ μέρους της τρόικας δεν θα έχει άλλο στόχο από το να εξασφαλίσει την ουσία του -κατά τα άλλα- πολιτικά νεκρού μνημονίου: τη συνέχιση της εσωτερικής υποτίμησης, τη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους. 

Αλλά αυτό οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο. Τι ορίζοντα μπορεί να έχει μια «κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης», όσες ισορροπίες κι αν τηρεί, όσο οι άνεργοι αυξάνονται, τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται, η ύφεση παρατείνεται και το πλήθος των νεόπτωχων του μνημονίου διευρύνεται; Ας πούμε πως σώθηκαν οι καταθέσεις, δεν πέσαμε στην κατάρα της δραχμής, μετρούμε τη μιζέρια με αξιόπιστο ευρώ. Ε, και; 

Κι είναι καλοκαίρι, δεν λέει να κόψει κι ο βοριάς και πολλοί, περισσότεροι από ποτέ, δεν θα έχουν τη μικρή πολυτέλεια να γεμίσουν μπαταρίες παρά θιν’ αλός. Και το φθινόπωρο θα είναι ακόμη πιο θυμωμένοι. Να ’κοβε τουλάχιστον ο βαριάς… Μου τη δίνει Ιούνη μήνα. 

οι υπογραμμίσεις από το e-Apenanti

Ένα κείμενο του Μάνου Χατζηδάκι για τον Νεοναζισμό

Ένα κείμενο του Μάνου Χατζηδάκι είχε δημοσιευθεί το 1993 στην Ελευθεροτυπία με αφορμή μια εκδήλωση κόντρα στο νεοοναζισμό. Το κείμενο είναι τόσο διαχρονικό και επίκαιρο που αξίζει να το διαβάσετε. Φυσικά υπάρχουν και σημεία μέσα στο κείμενο με οποία διαφωνώ πλην όμως η ουσία των απόψεων του Μ.Χ. με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί σε αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος".

Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ

                                              

                                                  ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα καὶ ἕτερα

ὕδατα ἐπιρρεῖ· καὶ ψυχαὶ δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναθυμιῶνται*

(Αυτοί που μπαίνουν στα ίδια ποτάμια δέχονται συνέχεια άλλα 

κι άλλα νερά· κι απ' τα υγρά βγαίνουν οι ψυχές σαν αναθυμιάσεις ).

Εδώ και 2.500 χρόνια η ανθρώπινη σκέψη βασανίζεται από τη ρήση αυτή του Ηράκλειτου. Και η ιστορία θεσμοθέτησε ότι μόνο ως φάρσα μπορεί να επαναληφθεί χωρίς να επέλθει το απροσδόκητο, τουτέστιν ως φάρσα στους διατεταγμένους εργολάβους της. Οι οιποίοι εργολάβοι καμώνονται πως δεν αντιλαμβάνονται οι κοινωνίες το γελοίο της αποστολής των. Και την περιφρόνηση και Ύβρι τους στην Ιστορία. Ύβρις που, δια σημείων και τεράτων, επιστρέφεται στους υβριστές. 

Στις εκλογές που έκλεισαν βιαστικά ένα ακόμη παράθυρο της ιστορίας ζωγραφίσθηκε στα πρόσωπα των υβριστών ο τρόμος από την κάθοδο των σημείων στην αρένα της εκλογικής αναμέτρησης. Που δηλώθηκε ως ανακούφιση λόγω του ότι κατέστη εφικτό το ευτελέστατο: να σχηματισθεί κυβέρνηση που θα συνεχίσει το έργο της σωτηρίας της χώρας.

Ευ-τελής και όχι α-τελής η Κάθαρση της Τραγωδίας. Πάν μέτρον στα μέτρα του γελοίου. Η χώρα θα διαθέτει κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΚαρατζαΚουβέλη αντί της προηγούμενης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Καρατζαφέρη. Το μεταλλαγμένο σε λαγό των μισθοφόρων του μνημονίου Κουνέλη να συνδράμει το κατά δύναμη στην πρόσκαιρη ανακούφιση των αγορών, ανακούφιση στις διαστάσεις του άλλου μείγματος, του τραγικού μετά του γελοίου.  Αλλά δεν θα παραλείψουν να μας πούν για χιλιοστή φορά πως ο λαός ψήφισε για κυβέρνηση, ψήφισε για τη σωτηρία τους από Αυτούς. Κλείνοντας με τρομώδη βιασύνη το παράθυρο στην ιστορία, μας δήλωσαν ξεκάθαρα ότι το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν προϊόν βίας και εκβιασμών, γέννημα των εργαστηρίων της εκλογικής νομοθεσίας τους. Πόσοι από εμάς το άκουσαν ; 

Έτσι, ο κυρίαρχος λαός θα δεί ξανά σε πρώτο πλάνο τους ευ-τελείς κυνικής αποδοχής: υπουργούς και στελέχη του μνημονίου από άλλο μείγμα κομματικής προέλευσης να φιγουράρουν στα υπουργικά έδρανα. Ίσως το ευτελές τον ανακουφίσει βλέποντας τον Μπένυ από δήμαρχο κλητήρα, υφυπουργό στη νέα κυβέρνηση των δωσιλόγων. Και τον κυρΚουβέλη να κρατά φανάρι στις υφυπουργικές ονειρώξεις του Ψαρριανού, του Μπίστη, του Μαργαρίτη. Σαν τον άλλοτε αμνήμονα των μνημονίων Καρατζαφύρερ. Και θα δεί και αυτός μετέπειτα τους ξαμολημένους του λαγούς να την κάνουν ένας-ένας σαν τον Βορίδη, τον Άδωνι, τον Πλεύρη για άλλες πολιτείες με πιο πλούσιο μπουφέ. Ανηρέθη και ού καθηρέθη η προδοσία στους αυτοσκοπούς της ΡΗΜΑΔιακής συνιστώσας του μνημονίου. Η οποία ΔΗΜΑΡ απαιτεί -θεσμικώς παρακαλώ- δια του νουνεχούς στόματος του κυρΦώτη να συνυπογράψουν την προδοσία του και αυτοί που τον διαολόστειλαν για τις προδοσίες του. Το τραγικό του γελοίου επιπίπτει στα κεφάλια της χώρας σαν τις ακρίδες του Φαραώ. 

Ο κορμός της νέας διακυβέρνησης θα αποτελείται από μάνικες νερού, τανκς, χρυσαυγίτες δορυφόρους και μπόλικο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Παράπλευρες απώλειες για τινες συμμετέχοντες, η σωτηρία της χώρας υπεράνω όλων. Θάχει τον γελοίο κωλοτούμπα για πρωθυπουργό και για υπουργούς μπόλικους τραπεζίτες για τη διασφάλιση της σωτηρίας μας, τους ναυαγημένους πασόκους, τα ΡΗΜΑΔια της ΔΗΜΑΡ να τους τρέχουν τα σάλια για κατουρημένες ποδιές. Και όλους μαζί να επιδεικνύουν το στέμμα του νικητή χωρίς νίκη. Τέτοια τύχη για τους επόμενους λίγους μήνες στα μπατζάκια της χώρας.

Καμώματα ευ-τελών στο Επέκεινα (του Χρόνου). Ο οποίος Χρόνος απαξιεί να διδάσκει νενέκους, νάνους, προδότες, τυχοδιώκτες, αμνήμονες καθότι απουσιάζουν διαρκώς από τα τάματα και τα τάγματα της Ιστορίας, έχοντας άλλες προτεραιότητες: να εκτελέσουν εντολές μνημονίων και ανθρώπους μαζί. Αντάμα με ένα αξιοσέβαστο πλήθος φοβικών, εκβιαζομένων, αλλεργικών στο φώς, προθύμων νύν και αεί μισθοφόρων. Που πάντα υπήρχαν, σε θέση μάχης, και πάντα θα υπάρχουν.

*****

Και μείναν στα θρανία της Ιστορίας οι πολλοί. Και Τότε, και Τώρα και για Πάντα. Άλλοι στα μπροστινά τα θρανία και άλλοι πιο πίσω. Ως οι 700 Θεσπείς, ως οι 50 της Σπάρτης του Λεωνίδα, ως οι 250 Ιθωμιείς είλωτες. Προβλέποντας ότι η νίκη του Μαρδόνιου θα είναι Πύρρειος νίκη, επιγνώντες ότι ο δρόμος είναι α-τελής για τη δική τους Ολοκλήρωση, για τη δική τους ευτυχία και κανενός άλλου. Απλόχερα η Ιστορία τους δώρησε το  Ταξίδι στους μεγάλες αλλά και στενές διαδρομές της, στα λιοπύρια της και στις οάσεις της, στους στεναγμούς και στις χαρές της.

Χθές ευεργετηθήκαμε. Τα σημεία μήνυσαν πως είμαστε οι πολλοί. Και χιλιάδες πατημασιές θα γλυκαίνουν τις κακοτράχαλες σπιθαμές της διαδρομής μας. 

Ευεργετηθήκαμε αντικρύζοντας το εφικτό. Ψυχές και νόες αναθάρρυσαν ακούγοντας το Θάλαττα-Θάλαττα.

Ευεργετηθήκαμε γιατί είδαμε πως κανένας αγώνας δεν αφήνει μόνον στάχτες και καπνούς. Εἰ πάντα τὰ ὄντα καπνὸς γένοιτο, ῥῖνες ἂν διαγνοῖεν* (Αν όλα γίνοντα καπνός θα το νοιώθαμε στη μύτη μας).

Ένα σχόλιο για το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη Δεν θα συμφωνήσω καθόλου με τις φωνές που θέλουν το χθεσινό αποτέλεσμα σαν ήττα του λαού, σαν επιλογή του να νομιμοποιήσει τα μνημόνια, να μείνει ραγιάς και άλλα τόσα που γράφουν φίλοι σχολιαστές. Το αποτέλεσμα που θέλαμε ίσως να ήταν πρωτιά της Αριστεράς με οποιοδήποτε κόστος. Ξεχνώντας ότι η κοινωνία έχει διαβρωθεί, έχει εκβιασθεί, έχει τρομοκρατηθεί και σε μεγάλο βαθμό έχει ταξινομηθεί στις δυνάμεις των κομμάτων όπως εκφράστηκαν στη χθεσινή ψηφοφορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πυλώνες του μνημονίου  μέχρι πρόσφατα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν στο 85%.  Ανοίχθηκε ένας δρόμος που θέλει δουλειά σε βάθος και αυτό δεν πρέπει να μας φοβίζει αλλά να μας ενθαρρύνει. Και είναι ευκαιρία-καθήκον να δούμε τα διδάγματα που μας προσφέρει το χθεσινό αποτέλεσμα, δημιουργικά και όχι με απαισιοδοξία. Το να ελπίζουμε σε πρωτιά της Αριστεράς με ένα 30% και τη βοήθεια του εκλογικού νόμου που θα της έδινε την εξουσία δεν αποτελεί προοπτική, δεν είναι μέλλον. Μέλλον είναι η συνειδητοποίηση του λαού, η απαγκίστρωσή του από δεσμά και αυταπάτες δεκαετιών. Και νομίζω ότι οι χθεσινές εκλογές επαναβεβαίωσαν πανηγυρικά ότι κάτι επιτέλους έχει αρχίσει να κινείται.  *Ηράκλειτος. Η φωτογραφία είναι από: http://www.flickr.com