του τετραγωνικού το κάγκελο (arrangement)

Σήμερα θα μάθετε για τα οικογενειακά μας, μιας και τον τελευταίο καιρό μας απασχόλησαν έντονα. Έχω να σας αφηγηθώ δυό ιστορίες. Οπλισθείτε με υπομονή και κατανόηση...

Η ιστορία του παππού 

Προχθές πήγαμε και πάλι τον παππού στο νοσοκομείο με το 35ο εγκεφαλικό. Κάθε μήνα από τότε που ψηφίσθηκε το μνημόνιο, μόλις ακούει από την τηλεόραση τον πρωθυπουργό να λέει πως δεν θάχει να του δίνει τη σύνταξη του ΟΓΑ, το παθαίνει. Καλέσαμε λοιπόν το 166. Φυσικά μας είχαν μάθει απ' έξω και ανακατωτά τηλεφωνητές, οδηγοί ασθενοφόρων, αυτόματοι τηλεφωνητές, οι τοίχοι του νοσοκομείου. Οι πάντες και τα πάντα. 

Έτσι από καιρό έπαψαν να μας ρωτάν το όνομα του ασθενούς, την πάθηση, τη διεύθυνσή μας, το τηλέφωνό μας. Μόνο που κάθε φορά μας θύμιζαν τα απαραίτητα που μαζί με τον παππού έπερεπε νάχουμε μαζί μας. Αυτά τα απαραίτητα γίνονταν όλο και περισσότερα. Στην αρχή με διάχυτη ευγένεια μας ζητούσαν σωληνάκια ορών και τα φάρμακα του παππού. Μετά με ψυχρή ευγένεια μας ζητούσαν σωληνάκια ορών, τα φάρμακα του παππού, ορούς και πάνες για τον παππού. Μετά τυπικοί στο καθήκον μας υπενθύμιζαν τα σωληνάκια ορών, τα φάρμακα, τους ορούς, τις πάνες, προσθέτοντας χαρτί υγείας, κατωσέντονο. Την επόμενη φορά όλα αυτά και το πανωσέντονο με μια κουβέρτα. 

Ήλθε ο χειμώνας, πιάσαν τα κρύα αλλά ο παππούς πρεζόνι στα εγκεφαλικά. Χώρια που κεί στην ψήφιση του προϋπολογισμού ο παππούς χέστηκε, κοινώς τάκανε πάνω του. Καλέσαμε το 166 δεν θυμάμαι τί μας είπαν, θυμάμαι μόνο ότι ζήτησαν όλα τα προηγούμενα, ακόμη ένα ράντζο και δεύτερη κουβέρτα, γιατί στο νοσοκομείο δεν ανάβαν τα καλοριφέρ. Το κατάπιαμε με καλοσυνάτη ευγένεια. 

Τους επόμενους μήνες τα πράγματα αγρίεψαν. Ο παππούς συνέχιζε τα εγκεφαλικά, συνέχιζε να βλέπει τηλεόραση, ευτυχώς είχε εν τώ μεταξύ κουφαθεί, αλλά καταλάβαινε τι τούλεγε ο πρωθυπουργός πούμιαζε με ΑΤΜ. Είχε εξοικειωθεί με τα ΑΤΜ ο παππούς από τότε που τούβαζαν τη σύνταξη στην τράπεζα. Μια νύχτα που η τρόϊκα έφυγε ξαφνικά από τη χώρα θυμωμένη και το ΑΤΜ έβγαλε διάγγελμα στον ελληνικό λαό, ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό οξείας φάσης καθώς μας είπαν οι γιατροί κατόπιν. Στην άλλη άκρη του τηλεφώνου ο αυτόματος τηλεφωνητής με επαγγελματική αυστηρότητα μας ζήτησε να πάμε με την νυχτερινή νοσοκόμα του παππού γιατί το νοσοκομείο δεν πλήρωνε το νυχτερινό επίδομα στις νοσοκόμες και αυτές έκαναν απεργία. Το κατάπιαμε αποφεύγοντας να κοιταχτούμε. 

Τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Φώς στο τούνελ πουθενά. Η ανάπτυξη όμως πήγαινε καλά, όπως και τα εγκεφαλικά του παππού. Ώσπου, για να μην σας κουράζω άλλο, προχθές συνέβη το 35ο και τελευταίο εγκεφαλικό μετά χεσίματος και λοιπών συμπτωμάτων. Και πριν προλάβουμε να σηκώσουμε το τηλέφωνο για να καλέσουμε το 166 μας ήλθε στο κινητό ένα sms πούγραφε: 

<<Ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό οξυτάτης μορφής-Stop. Μεταφέρετέ τον στο εφημερεύον νοσοκομείο-Sτop. Για να γίνει η εισαγωγή απαιτούνται να τον συνοδεύει αγγειολόγος, καρδιολόγος, νεφρολόγος, ψυχίατρος και ένας παθολόγος γενικής ιατρικής-Stop. Ακόμη τρείς νοσοκόμες, δύο βοηθοί νοσοκόμων, ένας μάγειρας, ένα κιλό ρεβύθια, δύο κατόπουλα άπαχα, 12 φιάλες νερού, 2 φακοί, μία καρέκλα συνοδού, και όσα μέχρι στιγμής γνωρίζετε-Stop. Η μεταφορά θα γίνει με δική σας ευθύνη και μέσον-Stop. Θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν να βρεθεί χώρος για τη νοσηλεία σας-Stop. Aν δεν βρεθεί χώρος εντός του νοσοκομείου, θα φιλοξενηθεί προσωρινά στον προαύλιο χώρο-Stop. Μεριμνήσετε παρακαλώ και για όλα τα άλλα απαραίτητα-Stop.>> 

Καταλάβαμε από το μήνυμα ότι το νοσοκομείο μπορεί να ήταν, μπορεί και να μην ήταν πια στη θέση του. Παρ' όλα αυτά και αφού μαζέψαμε τα απαραίτητα που μας περιέγραψαν, και νοικιάσαμε ένα φορτηγό για να κουβαληθούν μαζί και ένα πουλμανάκι-ταξί δέκα θέσεων (αυτά τα καινούργια του νόμου Βορίδη) για να κουβαληθεί το προσωπικό, ξεκινήσαμε. Πλησιάζοντας από τη Μεσογείων το αντικρύσαμε, ήταν ακόμη στη θέση του. Αυτό μας καθησύχασε λιγάκι, αν και μας έμενε μια βασική απορία, τί ήταν τα άλλα απαραίτητα. Όταν περάσαμε και την είσοδο μας έζωσαν οι αρουραίοι. Και κάτι τύποι ντυμένοι στα μαύρα, σοβαροφανείς με λόγο γεμάτο κατανόηση, παρηγοριά αλλά κυρίως συμπόνια για την περίστασή μας. Φθάνοντας στο πίσω μέρος του νοσοκομείου, εκεί που γίνονταν οι εισαγωγές, ένας άλλος τύπος, σαν αυτούς που παρκάρουν τα αυτοκίνητα στα σκυλάδικα μας έκανε νόημα να σταματήσουμε και σκύβοντας δίπλα στους οδηγούς είπε "αφήστε τους πίσω από κείνο το δέντρο, θάχουν και ίσκιο". Όχι χέρι δεν άπλωσε να ζητήσει φιλοδώρημα. 

Αμέσως καταλάβαμε. Ο παππούς θ' άντεχε στον προαυλισμό μέρα-νύχτα κάτω από τον ουρανό; Αποκλείεται, πάει μας τελείωσε λέμε μ' ένα βλέμμα όλοι. Πάμε να βρούμε τα απαραίτητα και τους απαραίτητους. Αφήσαμε το φορτηγό και το πουλμανοταξί να περιμένουν κι' αρχίσαμε να ψάχνουμε. Καθόλου δεν δυσκολευτήκαμε, οι διαδικασίες ήταν απλές. Πιο απλές από το να παρκάρει το κονβόϊ μας. Πριν επιστρέψουμε πίσω με τον νεκροθάφτη ο παππούς είχε προλάβει να ψελλίσει την τελευταία του σοφία. Σας τάλεγα εγώ. Και αυτός τα κακάρωσε, η οικογένεια έμεινε χωρίς παππού κι' εγώ χωρίς δώρο για τα γενέθλιά μου.  

Η δεύτερη ιστορία: Μήνυμα από τον κύριο Στουρνάρι 

Το άλλο που μας συνέβη χθες ήταν διακεδαστικό και μας έκανε να ξεχάσουμε το πένθος για τον παππού. Μας ήλθε στο mailbox το ακόλουθο μήνυμα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ 

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΣΟΔΩΝ 

ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΦΟΡΟΛ.ΕΛΕΓΧΩΝ & ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ ΔΗΜ. ΕΣΟΔΩΝ 

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗΣΘεσσαλονίκης & Χανδρή 1, Μοσχάτο. 

Θέμα: Δηλώσεις Φορ/γίας Εισοδήματος Μη Φυσικών Προσώπων Οικ. Έτους 2012 

Αποδέκτης: .........................................., Username: W................4. 

Αγαπητέ/ή κύριε/α, 

Σύμφωνα με την αναζήτηση που διενεργήθηκε την 11/03/2013 στα Πληροφοριακά Συστήματα του Υπουργείου Οικονομικών, διαπιστώθηκε ότι δεν υποβλήθηκε η δήλωση φορολογίας εισοδήματος οικ. έτους 2012 του ανωτέρω Μη Φυσικού Προσώπου. 

Κατόπιν τούτου, παρακαλούμε τον νόμιμο εκπρόσωπο ή τον εξουσιοδοτημένο για τον λόγο αυτό λογιστή να προβεί άμεσα στις απαραίτητες ενέργειες για την τακτοποίηση της εκκρεμότητας αυτής. 

Παράλληλα σας υπενθυμίζουμε ότι η μη υποβολή της ανωτέρω δήλωσης επισύρει διοικητικές (πρόσθετοι φόροι, προσαυξήσεις, πρόστιμα) και ενδεχομένως ποινικές κυρώσεις όπως προβλέπονται από τις διατάξεις του Ν.2523/1997. 

Εάν έχετε ήδη τακτοποιήσει την παραπάνω εκκρεμότητα τότε μη λάβετε υπόψη το παρόν μήνυμα. 

Συγκαλέσαμε έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο μιας και οι αποφάσεις στο σπίτι παίρνονται με συλλογικές διαδικασίες, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε το μήνυμα. Διότι μη φυσικό πρόσωπο δεν υπήρχε στην οικογένεια από το 2009, οπότε και δεν υποχρεούτο να κάνει δήλωση. Εκλάβαμε το μήνυμα σαν απειλή σε περίπτωση που τολμούσαμε φέτος να μην κάνουμε δηλώσεις. Οι πιο ψύχραιμοι στην οικογένεια είπαν να πάμε να τακτοποιήσουμε την παρεξήγηση, άλλοι είπαν να το αγνοήσουμε -τέτοια λάθη γίνονται συνέχεια, και τέλος κάποιος πρότεινε να κάνουμε Reply στο μήνυμα γράφοντας τα ακόλουθα: 

Reply 

Κύριε Υπουργέ, 

Εμείς οι ταπεινοί και πιστοί μέχρι τώρα υπήκοοί σας συμμερίζομαστε οικογενειακώς την αγωνία σας και το άγχος σας να ξοφλήσετε τους δανειστές σας. Και αισθανόμαστε αλληλέγγυοι μαζί σας μιας και ο μισθός σας είναι γλίσχρος, καθώς μας δηλώσατε τις προάλλες. Σας υποσχόμεθα ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική σας θέση απέναντι στους δανειστές σας, μέρες πούναι, και γι' αυτό σκεφθήκαμε να ζητήσουμε τις συμβουλές από το σοφό μαμούφι, το οποίο και παληότερα μας είχε συμβουλεύσει για το θέμα του χαρατσιού της ΔΕΗ. 

Ακολουθώντας λοιπόν κείνη τη συμβουλή μπορούμε μετά χαράς να σας ανακοινώσουμε τα εξής: 

αν εμείς δεν δηλώσουμε τίποτα θα μείνουμε χωρίς φορολογική ενημερότητα 

αν εμείς και η θεία με τον θείο δεν δηλώσουμε τίποτα θα μας κόψετε τον κώλο

αν μια συνοικία δεν δηλώσει τίποτα θα σκεφτείτε να βάλετε το χέρι σας πιο βαθειά στη τσέπη μας.

αν μια πόλη δεν δηλώσει τίποτα δημιουργεί το δικό της δίκαιο

αν η μισή χώρα δεν δηλώσει τίποτα μπορεί να γίνει ανεξάρτητο κράτος

αν όλη η χώρα δεν δηλώσει τίποτα κάτι θα αλλάξει και όχι μόνο το χρώμα του προσώπου σας,

γιατί δε θα συμφέρει τις "Αγορές" να πτωχεύσει η ψωροκώσταινά μας. 

υγ1: ας μας ενημερώσει η υπηρεσία σας για να το πούμε και στις κότες μας πόσες αποδείξεις πρέπει να μαζέψουν και αν τις πιάνει το τεκμήριο ιδιοκατοίκησης. 

υγ2. Η θεία είπε να μην σου γράψουμε για το σύνθημα* που λέει συνέχεια ο θείος, γιατί δεν είναι ευγενές... 

υγ3. Πιστοί στις διακηρύξεις σας για λιγώτερο κράτος σκεφτήκαμε να πληρώνουμε απ' ευθείας εμείς τη σύνταξη της μαμάς που ελπίζει ότι θα πάρει από σας αλλά και όλα τα έξοδα που για την αφεντιά μας θα κάνετε από δώ και πέρα. Σας χαρίζουμε το ΦΠΑ που πληρώνουμε καθημερινά για τη διατροφή μας, τα τσιγάρα του μπαμπά και τη βενζίνη του αυτοκινήτου. Έτσι θάχετε διπλό κέρδος, απολύοντας ως άνευ αντικειμένου δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους.

Φυσικά μετά και τις απαραίτητες διευκρινίσεις που έδοσε ο έχων την ιδέα του reply..... 

<< -Πληρώνουμε 23% φόρο σε ό,τι φάμε, πιούμε, δούμε, ακούσουμε, μυρίσουμε, αγγίξουμε.  

(Μπορεί κάποιος λογιστής να βγάλει την ετήσια σούμα ;) 

<<Λένε ότι με αυτά τα λεφτά πληρώνουν τη σύνταξη του παππού, το νοσοκομείο του, τα φάρμακά του, το σχολείο μας (βιβλία, δασκάλους, θέρμανση, κ.α.), το επίδομα πολυτέκνων της θείας, τον αστυφύλακα να μας φυλάει από τους κλέφτες, το στρατό να φυλάει την πατρίδα από τους "λαθρομετανάστες", τα ΜΑΤ να συνετίζουν τους απεργούς που δεν μας αφήνουν να πάμε στη δουλειά μας ή στα μαθήματά μας. Δεν λέω τα τελευταία κάνουν καλά τη δουλειά τους, άξιος ο μισθός τους>>. 

...και επειδή στην οικογένεια είχαμε φρέσκια την εμπειρία του παππού αλλά και εμάς των παιδιών στο σχολείο 

...και επειδή είναι αυταπόδεικτη η ανάγκη μετατόπισης από το ένα παλαιό δίκαιο σε ένα νέο δίκαιο (όπως θάλεγε και ο Σπινόζα) βάζοντας το ερώτημα αν θέλουμε να είμαστε μάζα ή πλήθος πολιτών που το κοινό είναι το ζητούμενο. 

...και επειδή η κοινότητα εξ' ορισμού λειτουργεί σαν θεματοφύλακας αξιών που οι κυβερνώντες ανερυθρίαστα ποδοπατούν καθημερινά, 

και επειδή η κοινότητα πρέπει ν' αναζητεί και να χτίζει το δικό της δίκαιο σύμφωνα με τις ηθικές διαστάσεις της ανθρωπιάς της... 

...Και επειδή στην κοινότητα αυτή οι αφέντες μας επιδιώκουν πάση θυσία να στρέψουμε τα νώτα μας, 

Δ ι ά   τ α ύ τ α 

το οικογενειακό συμβούλιο ομόφωνα* αποφάσισε: 

-να σταλλεί (Reply) το μήνυμα στον κύριο υπουργό, 

-να μην κάνει δήλωση φυσικού προσώπoυ κανένα μέλος της, 

-να μην πληρώνει κανέναν φόρο μέχρι ο παππούς να πάρει το μάθημά του και να απαιτήσει να του χορηγηθεί σαν αποζημίωση μια αιώνια σύνταξη. 

-να καθησυχασθεί το κοτέτσι μας για τις συνέπειες της μη δήλωσης είτε σαν νομικό είτε σαν φυσικά πρόσωπα. 

* Η μαμά μόνο ψήφισε με επιφυλάξεις την απόφαση, μιας και το προηγούμενο βράδυ της φαινόταν πως άκουγε τα κόκκαλα του παππού να τρίζουν. 

** Το σύνθημα του θείου: όσο πιο βαθειά το χέρι σου στην τσέπη μου το βάνεις, τόσο πιο καλά τ' α.....δια μου θα πιάνεις.

Νόμος είναι το "συμφέρον" της Ολυμπίας Οδού

Όσοι έχουμε κάνει με Ι.Χ τη διαδρομή Κόρινθος-Πάτρα γνωρίζουμε καλά τί θα πεί εξευτελισμός: Να πληρώνεις διόδια 3,10 ευρώ για 120 χιλιόμετρα μονοπάτι διπλής κατεύθυνσης μάλιστα. Τί θα πεί να περνάς ξυστά από την διερχόμενη από απέναντι νταλίκα, νάναι νύχτα με βροχή, να σε τυφλώνει το οποιοδήποτε φανάρι αυτοκινήτου και σύ να αναθεματάς όχι τους άλλους αλλά τον εαυτό σου που ακόμα μια φορά πλήρωσες σαν μαλάκας το αντίτιμο του βαρκάρη να σε κατεβάσει στον χάροντα.

Στην υπό διαμόρφωση "εθνική οδό" Κορίνθου-Πατρών, όπου ανθούν η αυθαιρεσία του εργολάβου και η εγκληματική αδιαφορία της πολιτείας στο σύνολό της, παίζουν καθημερινά ρώσικη ρουλέτα με το θάνατο εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες οδηγοί και επιβάτες, έχοντας εμπιστευθεί στα χέρια τυχάρπαστων και αδίστακτων εργολάβων τις ζωές τους.

Πριν τον νόμο Ρέππα είμασταν πολλοί που σηκώναμε την μπάρα και άντε στο καλό. Βέβαια τύχαινε να σε προλάβει η κάμερα και να σου πάρει τα στοιχεία. Τώρα τις περισσότερες ώρες καραδοκεί ένα "εκατό" της τροχαίας για τις συνέπειες της "παράβασης του νόμου". Δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμη και τώρα πολλοί τολμάμε και περνάμε όταν λείπει ο μπόγιας της Ολυμπίας Οδού (Ο.Ο.) που δεν είναι άλλος από την τροχαία. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία αδιαμαρτύρητα πληρώνει. Αγνοώντας τα δικαιώματά της, αγνοώντας την αξιοπρέπεια που δικαιωματικά του ανήκει.

Πρόσφατα για μια ακόμη φορά, ταξιδεύοντας για τα μέρη μου χρειάσθηκε να πληρώσω μιας και ο μπόγιας παραφύλαγε. Στην επιστροφή όμως και στα διόδια του Ρίου είχα φροντίσει να είμαι εξοπλισμένος με όλη τη νομική βιβλιοθήκη μου για το θέμα της σύμβασης παραχώρησης, βιβλιοθήκη που εμπλουτίσθηκε με ένα απόκομμα εφημερίδας που βρέθηκε στο πατρικό μου. 

Κάποιο από τα βράδυα της εκεί παραμονής μου, ψάχνοντας παληότερα φύλλα της τοπικής εφημερίδας "ΠΑΤΡΙΣ" ανακάλυψα ένα άρθρο του 2008 που αναφερόταν στο γεγονός της ανάθεσης του έργου ανακατασκευής και διάνοιξης μιας νέας εθνικής οδού που θα επέτρεπε να φθάσω στο χωριό μου από την Αθήνα σε λιγώτερο από 2 ώρες.

εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ, φύλλο της 8ης Αυγούστου 2008, σελίδα 3.

To άρθρο υπογραφόταν από τον δημοσιογράφο και κύριο αρθρογράφο της εφημερίδας Φ.Η. και αποτελούσε έναν πανηγυρικό για την εταιρεία και το έργο της, αλλά και μια υμνολογία για τον τότε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά και τις διαδικασίες του νέου θεσμού των παραχωρήσεων.

Να σημειώσω εδώ ότι οι "πανηγυρισμοί" του αρθρογράφου και της εφημερίδας για το έργο της Ο.Ο. δεν εκόπασαν ακόμη και όταν άρχισε να διαφαίνεται η κωλυσιεργία της εταιρείας με σκοπό τον εκβιασμό του κράτους και των πολιτών. Και φυσικά όταν πια έγινε φανερό που το πάει η Ο.Ο ούτε η εφημερίδα, ούτε ο αθρογράφος δέησαν να ασχοληθούν με το θέμα, τουλάχιστον εγώ δεν είδα κάτι. Ήταν σαν να είχε γίνει το έργο, μετά ξεχάστηκε, μείναν οι εκβιασμοί και η ταλαιπωρία, μαζί με το χαράτσι του έργου που απολαμβάναμε.

Κατά μία έννοια ίσως και να είχε γίνει το "έργο". Η εταιρεία και όσοι συνεργάσθηκαν μαζί της φαντάζομαι ότι δεν έμειναν δυσαρεστημένοι από το deal. Εις υγείαν του μαλάκα λαού έφαγαν, ήπιαν και γλεντάνε ακόμη. Ποιό έργο ; Το κατάντημα του έργου για το οποίο πληρώνουμε και θα πληρώνουμε από πενήντα μεριές δεν συγκινεί κανέναν. Ούτε την εφημερίδα και τον αρθρογράφο της. Να πώ ότι ενώ πριν το "έργο" της Ο.Ο έφθανα σε 3 ώρες συνολικά από την Αθήνα, τώρα χρειάζομαι 4.00, πληρώνοντας ταυτόχρονα υπερδιπλάσια διόδια.

Στον ύμνο για την εταιρεία και το έργο της παρατίθεται ολόκληρη η ανακοίνωση της εταιρείας αμέσως μόλις ανέλαβε το έργο. Ενδεικτικά παραθέτω κάποια αποσπάσματα.

Κατά την εταιρεία, που μπορεί να ανταποκρίνεται στα μεγάλα έργα (σύμφωνα με την ίδια της την ανακοίνωση) το έργο από την Κόρινθο έως τον Πύργο θα έπρεπε να έχει παραδοθεί το αργότερο αρχές του 2012.

"Ωστόσο οι αλλαγές θα αρχίσουν να φαίνονται από την αρχή" ήταν το σλόγκαν της Ο.Ο. Τίς είδαμε: υπερδιπλασιασμός των διοδίων σε μια νύχτα, διάλυση του υπάρχοντος παλαιού δικτύου, εγκατάλειψη εμποδίων, παγίδες θανάτου σε κάθε χιλιόμετρο. Συνολικά στο κομμάτι από Κόρινθο έως Πάτρα υπάρχουν 19 σημεία όπου ο δρόμος είναι μονοπάτι διπλής κατεύθυνσης. Συνολικά αχρηστευμένος δρόμος 60 Km., δηλαδή η μισή απόσταση Κόρινθος-Πάτρα. Και στην οποία η ταχύτητα οδήγησης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 60 Km ανά ώρα. 

Και φθάνουμε στο "ψητό". Η εταιρεία είχε δεσμευθεί σύμφωνα με τη δική της ανακοίνωση ότι θα αναβαθμίσει το υπάρχον δίκτυο των 120 Km και παράλληλα θα σχεδιάσει και θα κατασκευάσει νέο δίκτυο ευρωπαϊκών προδιαγραφών μήκους 365 Km από Κόρινθο έως Τσακώνα.

Αντί αυτού και σκανδαλωδώς αθετήθηκε από την πρώτη στιγμή η δέσμευση αυτή και πριν στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της σύμβασης παραχώρησης άρχισαν τα έργα διαπλάτυνσης της παλαιάς οδού προκειμένου να εξοικονομηθούν κονδύλια από τις διανοίξεις νέου δρόμου. Δηλαδή το όλο έργο θα περιορισθεί κατά πως φαίνεται στην αναβάθμιση της παλαιάς αρτηρίας όταν και αν ολοκληρωθεί. Έργο που, χρηματοδοτικά στο σύνολο του προϋπολογισμού του και σύμφωνα με τις μελέτες, ήδη έχει καλυφθεί από το Δημόσιο σύμφωνα με τη σύμβαση παραχώρησης και τις εισπράξεις των διοδίων που πλέον έχουν φθάσει στα 500 εκατομμύρια ευρώ. Όμως το έργο παραμένει εδώ και τέσσερα χρόνια  "παγωμένο". Η Ο.Ο. απλά φρόντισε να μας εκδικηθεί στενεύοντας για όλο και περισσότερα χιλιόμετρα τον υπάρχοντα δρόμο, χωρίς κανένα λόγο, χωρίς καμμία χρησιμότητα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

"Η μέγιστη διάρκεια παραχώρησης συμφωνείται με τη ΣΠ (σύμβαση παραχώρησης) και υπολογίζεται από την ημερομηνία έναρξης της παραχώρησης. Σε όλες τις υπό εξέλιξη ΣΠ οδικών αξόνων στη χώρα μας, ο ανάδοχος μπορεί να καταγγείλει τη ΣΠ αν ο χρόνος της κατασκευαστικής περιόδου επιμηκυνθεί κατά 30% χωρίς δική του υπαιτιότητα. Στον πίνακα 3 ο χρόνος αυτός καλείται απώτατη ημερομηνία περαίωσης κατασκευής."  Αυτό διαβάζουμε στο link του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Το δημόσιο δηλαδή έχει παραιτηθεί του δικαιώματος καταγγελίας της σύμβασης. Ενώ θα έπρεπε όχι μόνο να έχει καταγγείλει τη σύμβαση από τις αρχές του 2012 αλλά και να έχει απαιτήσει τις προβλεπόμενες από τη σύμβαση αποζημιώσεις. Αντί αυτού μόλις πρόσφατα το δημόσιο δώρησε από τον προϋπολογισμό 25 εκ. ευρώ για να μην ...πτωχεύσει η Ο.Ο. 

Φυσικά τα αποκόμματα της εφημερίδας επαληθεύονται από το ίδιο το επίσημο site της Ο.Ο.  http://www.olympiaodos.gr/index.php?ID=project_overview_EL.

Και επανέρχομαι: "Οπλισμένος" με το απόκομμα της εφημερίδας (μέχρι τότε δεν είχα ψάξει καθόλου το θέμα και δεν είχα καν διαβάσει τα λεγόμενα της Ο.Ο.) σκέφθηκα το αυτονόητο. Αφού πλήρωσα το αντίτιμο απευθύνθηκα στον προϊστάμενο του σταθμού, ζητώντας να καλέσουν και την τροχαία που όμως ποτέ δεν φάνηκε, ίσως γιατί η κλήση δεν έγινε ποτέ. Οι αιτιάσεις μου αφορούσαν την εξαπάτηση λόγω της αθέτησης των υποχρεώσεών της εκ μέρους της εταιρείας, τους κινδύνους από την κακή χάραξη των λωρίδων μετά το στένεμα και μερικές ακόμη παραβάσεις. Φυσικά πάντα επισείοντας το φύλλο της εφημερίδας, το οποίο ο εμφανισθείς ως υπεύθυνος του σταθμού χαρακτήρισε πλαστό !!! Μου έμεινε μια αμφιβολία για τα γραφόμενα της εφημερίδας γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα προστρέξει στο site της εταιρείας και δεν είχα τη δυνατότητα επαλήθευσης της ανακοίνωσής της.

Στέκομαι στην αμηχανία του υπευθύνου του σταθμού, αλλά και στην προσπάθειά του να μην πάρει έκταση το θέμα (αν θέλετε μπορείτε να περάσετε χωρίς να πληρώσετε μου είπε !!!), κάτι που μαρτυρεί πόσο ευάλωτη είναι η Ο.Ο., πόσο θρασσύτατα λόγω της άγνοιάς μας και της αδιαφορίας μας παρανομεί εις βάρος μας, σκέφτομαι πως ο καθένας μας θα μπορούσε καθημερινά να τους κολλάει στον τοίχο, αντιστεκόμενος στον εκβιασμό της αλητείας οδού.

Αλήθεια εκείνος ο πολυπράγμων και άγρυπνο μάτι της οδικής μας ασφάλειας εισαγγελέας Πατρών που διέταζε αυτόφωρο και κατέσχε ΙΧ που έτρεχαν με 120 Km. που βρίσκεται ;  Οι άλλοι δικαστικοί λειτουργοί ; Και φαντάζομαι να υπάρχουν μερικές εκατοντάδες τέτοιοι που κάνουν αυτή τη διαδρομή έστω μια φορά το χρόνο, μιας και η εθνική αυτή οδός εξυπηρετεί δώδεκα νομούς της χώρας.

Γειά χαρά σας Μωραϊτες αδελφοί

και σείς Σουλιώτες γειά σας

τη λευτεριά η Ελλάδα μας

χρωστάει στη ...λεβεντιά σας.

Κράτησα τη ζωή μου

στων αντοχών μου το πείσμα

ψάχνοντας τ' ουρανού το Αφανέρωτο 

Κράτησα τη ζωή μου 

στου χρόνου το στερέωμα 

αντικρύζοντας στου κάτω κόσμου τις αυλές

μεσούρανα την ομορφιά της Ύπαρξης.

Κράτησα τη ζωή μου 

με τ' άνθος μιας υπόσχεσης

για το ατελεύτητο του Χρόνου μας. 

Κράτησα τη ζωή μου 

-στης περιπλάνησης την άβυσσο-

θωρώντας την να Πορεύεται. 

Κράτησα τη ζωή μου 

με των λίγων την "αποκοτιά" 

και το αλαφροϊσκιωτο Πέρασμά τους 

Κράτησα τη ζωή μου 

με τα Τραγούδια της 

στη βουή της απελπισίας και της σιωπής 

α-σύντονο σμίξιμο.

Κράτησα τη ζωή μου 

με της Αριάδνης το φυλαχτό 

-φράχτη στου θανάτου την παρουσία- 

και μήνυμα πόθου μυστικού να σωθεί ο Θησέας.

Κράτησα τη ζωή μου 

αναλώνοντας 

της Βίας τα σκαριφήματα.

Κρατώ τη ζωή μου 

ώσπου κείνος ο Μάρτης 

του ανώνυμου ποιητή να ξεπροβάλλει. 

φωτογραφίες:από το χωριό μου, το χθεσινό πανεκπαιδευτικό συλαλλητήριο, τη συναυλία διαμαρτυρίας στην πλατεία Κλαυθμώνος των μαθητών του μουσικού γυμνασίου Αλίμου και τη διαμαρτυρία φοιτητών μπροστά στη Βουλή για το θάνατο των δύο συμφοιτητών τους στη Λάρισα.
Το κολάζ έγινε με βάση ένα σύνθημα τοίχου στα Εξάρχεια. 

αποχαιρετισμός στον Χειμώνα

Tη Γή της ηλικίας μου της παιδικής
αγκάλιασε με τους νοτιάδες Του
αιχμαλωτίζοντας του Ερύμανθου την παγωνιά,

Έσκαψε βαθειά την άμμο, σβήνοντας οργώματα άνυδρων καιρών

Γέμισε στερεμένα πηγάδια

Δώρισε απλόχερα καρπούς

Μα και στους κήπους επιδαψίλευσε την ομορφιά

Ξελόγιασε τη μυγδαλιά μα και την "φρόνιμη" βερυκοκιά

Και τώρα που φεύγει, κανείς δεν θα θέλει να Τον θυμάται πια,

παρά μόνο τ' άψυχο τούτο ανάχρειο.
Πρωταγωνιστής σε κάθε στιγμή της παρουσίας Του.

Φεύγοντας ξεστόμισε διαταγές

-κλαδέματα-
των περιττών η κόρη του - η Άνοιξη - ν' απαλλαχθεί,

κι' είναι,

που η Νοσταλγία Της παραμονεύει σε κάθε γωνιά του είναι μας
και κάνει το ράπισμα των εννιά μποφώρ χάδι.

κι' είναι,
που τούτο το δημιούργημα ξεχασμένων μαστόρων
πούπλαθαν τον πηλό με τ' άχυρο
θάθελε για τους χειμώνες του πολλά να πεί
και να ζητήση να μην αφανισθεί,
κι' ακόμη,
λίγες από τις κληματόβεργες να κάψει
ψήνοντας ψωμί για όσους στην παρουσία του ορκίζονται.

Στον βηματισμό

-της Άνοιξης-τον ανάλαφρο,

πάνω στο χαλί  που του καιρού το γύρισμα υφαίνει,

Μαρτυρίες-Μη με Λησμόνει-

οι καυκαλίθρες για την πίτα της Αποκρηάς

και τα βολβοτσέλια για τον χαρταετό

τι πιο ποθητό απ' του πετάγματος το θρόϊσμα,

την περιφρόνηση του φθαρτού μας, 

-απόχτημα προαιώνιο.

μεταξύ του λ και του ρ

Τί χολασκάτε ;
πεσκέσι στείλαν οι προφήτες τ' ανείπωτα σε μας,
ο αρχιστράτηγος Ραφαήλ με κείνον τον αναιδή Τωβία
αιώνες πριν κατέφθασαν απεσταλμένοι των θεών
στην Αυλή σας,

Λίγοι από τη φάρα τους θα σωθούν, 

αυτοί που μεταλλάχθηκαν σε ποντίκια 

γιατί το να είσαι άνθρωπος δεν βόλεψε τελικά 

και προσπάθεια ήθελε και κόστος.

Λίγα από τη φάρα τους θα σωθούν, 

βιός και μνήμες και κληρονομιές και χρώματα 

ποιήματα και μουσικές 

κι' οι πάπυροι της Ταντινανέφερ

μην αγαπάς τον εαυτό σου 

πουλιά και καμώματα του ουρανού 

"πρώτα μάζεψε τα παιδιά σου τραύλισε ο Τωβίας" 

Εν αρχή εγένετο σκότος. 

αναιδής όπως αρμόζει σ' έναν κόλακα, 

Τί χολασκάτε λοιπόν;
η νίκη σας είναι βεβαία, οι αλαφροϊσκιωτοι θα εξαφανισθούν,
μαζί με την ύστατη θλίψη σας για μας.
Θα σας απομένει η ψιλή κυριότητα πάνω στη γή ολάκερη
και ολίγη επικαρπία σ' αυτούς που καπηλεύτηκαν
το κουσούρι του Tantus

που μήτε το λ μήτε το ρ ήξερε να πεί 

του ρομπότ, έργο των χεριών σας απαράλλαχτο 

χεριών που μύριζαν αίμα
προσομοίωσης απόπειρα σε καιρούς κατοπινούς.

Ώσπου κάποιοΣ ξεφώνισε

οι Τρώες θα νικήσουν 

ξεχασμένη χροιά, αλλόηχη φωνή 

κατέφθασε από μακρυά

Ακούστε τον Κερένσκυ, κάτι θυμάται από ιστορία 

ποιός πιότερο κι' απ' αυτόν φοβάται τον θάνατο; 

Ο Οδυσσέας ο πονηρός κι' ο Κέϋνς
καβάλα στον δούρειο ίππο
θα σπεύσουν στην Ιθάκη
γιατί ήταν οι σειρήνες, λησμονημένοι εξόριστοι
καταμεσής στο πέλαγος

Δεχτείτε την ήττα όσο 'ναι καιρός να ελπίζετε. 

Χωρίς εμάς δεν είστε τίποτα, 

χωρίς εσάς είμαστε τα πάντα. 

*****

*Από δώ και πέρα, κάθε μίλι που θα πλέω δυτικά, 

θα με απομακρύνει απ' όλα. 

Χάθηκαν τα σημάδια της ζωής: ούτε ψάρια, ούτε πουλιά, ούτε σειρήνες, 

ούτε μια κατσαρίδα να στριφογυρίζει στην κουβέρτα. 

Μόνο νερό και ουρανός, ο κατεστραμμένος ορίζοντας, 

η θάλασσα, που λέει όπως κι' εγώ, το ίδιο τραγούδι πάντα. 

Ούτε ψάρια, ούτε πουλιά, ούτε σειρήνες, 

ούτε κι' εκείνη η παράξενη κουβέντα στη σεντίνα* 

που πιάνει τ' αφτί τις ώρες της κάλμας. 

Μόνο νερό κι' ουρανός, το κύλισμα του χρόνου. 

Τη νύχτα, τ' αστέρι Ατσερνάρ βγαίνει στην πλώρη ανάμεσα στ' άρμενα, 

ο Αλδεμπαράν στα δεξιά. 

λίγο πιο πάνω από τον ορίζοντα ο Αιγόκερος. 

Τότε μαϊνάρω*, κοιμάμαι. 

Και το τίποτα έρχεται γλυκά για να φάει από το χέρι μου. 

*Οράσιο Καστίγιο Μοναχικός θαλασσοπόρος 

από τον κύκλο ποιημάτων Αλάσκα 

Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα. 

*σεντίνα το κατώτερο σημείο των υφάλων του πλοίου
μαϊνάρω χαλαρώνω

Μάνος Χατζιδάκις: Αυτοβιογραφία (αναδημοσίευση)

Μια παληά ανάρτηση από http://roadartist.blogspot.gr με την αυτοβιογραφία του Μάνου Χατζιδάκι. Λέξεις και Έννοιες πάντα επίκαιρες και παρηγορητικές για τους καιρούς μας. Γιατί στις θεοσκότεινες στιγμές η ψυχή μας αποτραβιέται στο λιγοστό φώς που υπάρχει ακόμη. 

εικόνα από βικιπαίδεια

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. 

Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. 

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Μάνος, ο Κάρολος Κουν και η Ραλλού Μάνου...

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.Το καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα. Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου, μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.»

Αναιρέσεις

Κυριακή βράδυ 10 Φλεβάρη, στην Τσαμαδού. Στην άκρη του πεζόδρομου μια ανθρώπινη ύπαρξη διεκδικεί την οικειοποίηση μιας σπιθαμής χώρου. Ίσα που να χωρέσει το κορμί, η σκιά απούσα. Ισα που να περάσει η νύχτα, ο χρόνος απών. Εφόδιο μια κουβέρτα σκέπασμα και προσκέφαλο μαζί. Και η θορυβώδης παρουσία των πρωϊνών περαστικών που θα σημάνουν τη λήξη της φιλοξενίας.  

Μόνο που το ελάχιστο είναι φορές που θεριεύει: κάτω από το κίτρινο φώς όλα γίνονται ένα, ο χώρος υπο-χωρεί και σιγά-σιγά -δέχεται μόνο αυτόν. Είναι φορές που το Α-διάκριτο θριαμβεύει, γίνεται μαστίγιο στον περίγυρο που περηφανεύεται για τη φιλο-ξενία του.

Πέρασα όχι μία, μα πολλές φορές, κουβαλώντας τα σκουπίδια-απομεινάρια μιας γιορτής που λίγες ώρες πριν συνένωνε ανθρώπους και όνειρα. Και ήλθε τούτο το συναπάντημα να αναιρέσει τη μέρα, να θυμίσει πως κάποιοι δεν χώρεσαν στην τράπεζα. Ίσως και για να θυμίσει τις μέρες και τα χρόνια μιας αθήρευτης χίμαιρας.

Ήλθε τούτο το συναπάντημα να σταθεί επιφυλακτικά απέναντί μου, απέναντί μας, απέναντι στο λίπος που κατατρώει ακόμη τις ψυχές μας. Να μας επιστρέψει τα ψίχουλα της ψυχής μας, όσους όρκους εκτοξεύσαμε σε τοίχους.

Ξαναπέρασα και τις επόμενες βραδυές, μα δεν ήταν εκεί: Ίσως και να εγκαταστάθηκε μέσα μας, σαν νεφέλωμα θλίψεων και τύψεων μαζί.

Βιβλίο "δανεικό"...

... όχι ιδανικό

φωτογραφία: ναζί καίγοντας βιβλία

Γονείς μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας σχολικής εκπαίδευσης θα καταβάλλουν στο εξής χρηματική εγγύηση για τα σχολικά βιβλία που θα διανέμονται (υποτίθεται δωρεάν) στους μαθητές ! 

Έτσι ορίζει σχέδιο υπουργικής απόφασης που οι σοφοί των δανειστών συνέταξαν και προώθησαν για περαιτέρω επεξεργασία από το υπουργείο παιδείας.

Ως εδώ λοιπόν πέταξε ο κερδοσκοπικός οίστρος των λεγεωναρίων των δανειστών οι οποίοι, αφού έβαλαν τα νούμερα κάτω, συμπέραναν πως με αυτό τον τρόπο θα εξοικονομηθούν περίπου 30 εκ. ευρώ, φιλοδώρημα στις τσέπες των δανειστών μας. Και προχώρησαν πιο πέρα:

-Απαγόρευση διορισμών εκπαιδευτικών στα επόμενα χρόνια.

-Ολική περικοπή ή δραστικός περιορισμός των επιδοτήσεων σε φορείς και συλλόγους πολιτιστικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα ακόμη και σε σχολικές επιτροπές ή συλλόγους.

-Σχεδιαζόμενη κατάργηση τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ, αλλά και σχολείων σε όλη τη χώρα.

*****

Μα απλά λόγια: Κάθε παιδί θα πηγαίνει με τον κηδεμόνα του για να παραλάβει τα υποτιθέμενα δωρεάν βιβλία. Εκεί ο ταμίας του Στουρνάρα θα του ζητά μια χρηματική εγγύηση που θα διασφαλίζει τον δανειστή του βιβλίου ότι αυτό θα επιστραφεί στο τέλος της χρονιάς ατσαλάκωτο. Ούτε σημειώσεις, ούτε αφιερώματα, ούτε μία γρατζουνιά παρακαλώ. Ατσαλάκωτο ή και αδιάβαστο, ακόμη καλύτερα.

...και δεν μας λές κυρ Στουρνάρι μας εσύ επέστρεψες τα δανεικά ...βιβλία και διπλώματα και masters και διδακτορικά που προπληρώθηκαν από ευγενικούς χορηγούς ;

Και βουνό ακόμη τα ερωτήματα...

 Πόση θα είναι η εγγύηση ; Το βιβλίο είναι ένα δάνειο ; Θα συνάπτεται σύμβαση δανείου ; Η δανειακή σύμβαση θα κοινοποιείται στην εφορία όπως κάθε άλλη σύμβαση ; θα χρειάζεται και προσημείωση ; Και πότε και πως θα επιστρέφεται αυτή η "εγγύηση"; Θα χρειάζεται φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα ; Μήπως θα συμφέρει τελικά στον γονέα να τους σιχτιρίσει και να πάει να αγοράσει το βιβλίο αντί να χάσει το μεροκάματο ; 

ή λέω ή, Μήπως αυτό επιδιώκουν τελικά όπως το πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό και με τις υποτιθέμενες δωρεάν παροχές υγείας ;

[Και αφού τα πάντα γίνονται εμπόρευμα στην ψυχή του παιδιού, παράλληλα ας εξοικειώνεται το κάθε βλαστάρι μας και με την ιδέα του Δανείου, του τόκου, της κατάσχεσης, κ.λπ.].

Μ' ένα σμπάρο δυό τρυγόνια...

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα σχολικά βιβλία πωλούνται παράλληλα και στο εμπόριο σε πολύ χαμηλές τιμές. Μέχρι τώρα. Οι σκέψεις των ιθυνόντων λένε πως τα νέα βιβλία θα είναι ειδικής εκτύπωσης έτσι ώστε να μη φθείρονται και να μην καταστρέφονται από τις σημειώσεις των μαθητών και γενικά από την πολλή χρήση. Άρα θα ανέβει το κόστος παραγωγής και συνακόλουθα η τιμή τους.

Και κεί που γενιές και γενιές μεγάλωσαν με τα σχολικά ΤΟΥΣ βιβλία, τα οποία και πολλοί φυλάνε στη βιβλιοθήκη τους σαν πολύτιμο θησαυρό, τώρα σου λέει ότι το βιβλίο είναι σαν το αυτοκίνητο που το νοικιάζεις ή άντε σαν το διαμέρισμα, ή στη συγκεκριμένη περίπτωση σαν το αντικείμενο ενός αγοραίου πόθου. Ξένο ρούχο αταίριαστο στην ψυχή μας.

Και πως νοείται ανάγνωση ενός βιβλίου χωρίς να σημειώνεις πάνω στις σελίδες, χωρίς να ορίζεις bookmarks πάνω στις λέξεις τους; χωρίς να αποθέτεις πάνω του τα σημεία του ταξιδιού μέσα στις γραμμές του ; 

Πως νοείται η αγάπη για το βιβλίο που ορίσθηκε αιώνες** πριν σαν τον καλύτερο σύντροφο στις αναζητήσεις μας ;

Οι ιθύνοντες μπορούν να απαντήσουν ότι η οπτική αποστήθιση είναι η μοναδική και συμφέρουσα λύση. Μπορούν να απαντήσουν πως η σχέση με το βιβλίο είναι μια σχέση χρήσης και τίποτα άλλο. Μπορούν ξεδιάντροπα να πούν πως η γνώση είναι εμπόρευμα και πως η ανάγνωση του βιβλίου είναι σαν μια προπληρωμένη δόση έρωτα. 

Ακόμη και αυτή η γνώση που το Σύνταγμα ορίζει σαν υποχρεωτική, σαν αναγκαία για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού και ως εκ τούτου η δωρεάν προσφορά της είναι υποχρέωση της Πολιτείας.

Αλλά είπαμε, σκοπός είναι από την ηλικία της αθωότητας να εξοικειώνεσαι με την ιδέα πως τα πάντα είναι εμπόρευμα. Ας έλθουν οι τυμπανιστές ακαδημαϊκοί λεγεωνάριοι, γνωστοί και ως πνευματικοί ταγοί μας, να εκφωνήσουν λόγους για την αγάπη στο βιβλίο, για την αγάπη στη γνώση.

Μια αγάπη που καλείσαι να την πληρώσεις παρά τη θέλησή σου κάπως αλλοιώς λέγεται. Και αυτός που θα εισπράξει το αντίτιμό της λέγεται νταβατζής.

Ένας γονέας, εμείς όλοι, μπροστά σε αυτή τη βαρβαρότητα τί θα απαντήσουμε ; Θα επιτρέψουμε στους στρατηλάτες της να σοδομήσουν τις ψυχές των παιδιών μας ;

** Δεν έχτισαν δικές τους πυραμίδες
με την οροφή τους να τρυπά τον ουρανό.
Οι πάπυροί τους ήταν τα παιδιά τους
είχανε για σύζυγο τη γραφίδα τους.
Μα η μνήμη τους θα ζεί μες στα βιβλία της σοφίας
για όσο θα υπάρχει Χρόνος και άνθρωπος στη Γή.
Τεύκρος Μιχαηλίδης, Αχμέτ, ο Γυιός του Φεγγαριού.

Ποιός σκότωσε την Εκάβη ;

 φωτογραφία: Ο Λούσιος

 από  χρώσεις, αποχρώσεις και στιγμές

-Πές μου, τί διαβάζεις αφέντη μου ; 

-Λέξεις, λέξεις, λέξεις…*** 

Λέξεις άηχες, λέξεις κρυμμένες στο σεντούκι των ελπίδων, λέξεις περιπλανώμενες σε όνειρα, λέξεις ξοδεμένες στ' αλώνια της αυταπάτης, λέξεις βυθισμένες σε στόματα πρόστυχα, λέξεις λαξευμένες στα εργαστήρια των συνειδήσεων. 

Λέξεις, λέξεις, λέξεις… 

Ανάπτυξη, χρέος, εργασία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη. Αέρας, νερό, χώμα, βουνό, θάλασσα, ορίζοντας. Χώρος, Χρόνος, Ταξίδι, Φώς, Αλήθεια. Κι' άλλες πολλές που κούρνιαξαν φοβισμένες, λέξεις απαγορευμένες πια. 

Λέξεις που συνάχθηκαν σε τοπία μυστικά, καλεσμένες των καιρών ν' αλέσουν τον γόνο τους. Ν' αλυσοδέσουν στην αλήθεια το ψέμα, στο φώς το σκοτάδι, ν' αποδείξουν το αντίκρυσμά τους στο ζύγι της ιστορίας. 

Μην πιστεύεις το φώς της νύχτας 

μα ούτε το φώς της μέρας, 

σε καμμιά αλήθεια μην πιστεύεις, 

πίστεψε όμως 

ότι θα σου είμαι πάντα πιστός. 

Μα στη σύναξη τούτη τη μυστική πτωχευμένες ήλθαν οι λέξεις, άγονος κηρύχθηκε ο διαγωνισμός. Και τούτος και οι προηγούμενοι. 

-Πές μου, και τί διαβάζεις αφέντη μου ; 

-Αριθμούς, αριθμούς, αριθμούς… 

Κι' έρχεται η μέρα, κι' έρχεται η νύχτα, και η μια αλήθεια μετά την άλλη αναδιπλώνονται, αποσύρονται σε έναν χρόνο που δεν υπήρξε, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ. Ποτέ δεν ειπώθηκε πως το 2012 θα βγούμε στις αγορές, πως από το 2013 θα δούμε φώς στο τούνελ, πως, πως, πως... 

Κι' έρχεται μήνας, κι' έρχεται χρόνος και νέες αλήθειες διασπείρονται που όλο και πιο επιτακτικά απαιτούν να τις ενστερνισθούμε, αλλοίμονο στους άπιστους Θωμάδες, στη φωτιά οι προφητείες των, περίγελως δημόσιος η λογική και τούτων των αριθμών ακόμη. 

-Και τί λέν οι αριθμοί αφέντη μου ; 

 Λέν οι αριθμοί πως τούτο το απόθεμα των άγονων προσδοκιών- παληό κρασί που γένηκε ξύδι- έχει του γέρικου σώματος την σκωλίωση, που χάνει και βρίσκει τον ορίζοντά του στο κάθε βήμα, στο κάθε πλακάκι του πεζοδρομίου. Σκυφτά κεφάλια, σκυφτά βλέμματα, σκυφτές ψυχές οδοιπορώντας σε βάλτους αναμνήσεων, αρνούνται τη μελωδία του πλανώδιου μουσικού. 

Λέν οι αριθμοί, πιο στέρεοι από τις λέξεις-τροχιοδεικτικές βολίδες του μακρινού μέλλοντός μας, του αύριο, του σήμερα του χθές -λέν οι αριθμοί λοιπόν πως άντε να τη βγάλουμε δυό χρόνια ακόμη με επιδοτούμενες αυταπάτες, μια μικρή παράταση δώρο, ίσως γιατί ήταν καλοί ξεπουλητάδες οι αφέντες μας, να τους έχετε χάρη. 

Αριθμούς διαβάζω που εκτοξεύονται σαν προειδοποιητικές βολίδες ενός βομβαρδισμού από φίλια πυρά. Να σε νοιάζονται μα και να σε απειλούν την ίδια στιγμή η Citibank, η ΕΚΤ, η Τράπεζα Ελλάδος, το ΔΝΤ, η Στατιστική Υπηρεσία, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Υπουργείο Οικονομικών με τις εκθέσεις τους, τίποτα το καινοφανές, λογικό είναι. Εκθέσεις αναθέσεων, μεταθέσεων, προϋποθέσεων, καταθέσεων, εκθέσεις γεμάτες με αριθμούς και παραδίπλα τους λέξεις-δάχτυλα απειλητικά που δείχνουν τους αδαείς περί τα οικονομικά, τους πειθήνιους, τους υπό εκτέλεση αιχμαλώτους. 

Και παρελαύνουν οι αριθμοί των εκθέσεων να μας αναγγέλουν πως στο 35 % θα φθάσει η ανεργία το 2014, στο 410% το ποσοστό ελλείματος σε σχέση με το ΑΕΠ, η ύφεση και η ζήτηση θα κονταροχτυπιώνται ακόμη σκληρότερα στους χρόνους που έρχονται. Και τούτο λέει είναι σχέδιο, είναι πολιτική της Έυρωπαϊκής ένωσης, κόντρα στις πολιτικές της Αμερικής και της Ιαπωνίας, όπου οι εκεί προφήτες κατέφυγαν στις Κεϋνσιανές συνταγές *. 

Και μόλις πριν λίγες μέρες το Υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε πως η σωρός των ανεξόφλητων χρεών προς το Δημόσιο διογκώθηκε μέσα σε ένα χρόνο (το 2012) κατά 11,8 δις. Διογκώθηκε δηλαδή τόσο όσο και το νέο πακέτο μέτρων που έφερε το πρόσφατο φορολογικό νομοσχέδιο. Και διογκώθηκε τόσο, όσο ποτέ άλλοτε. Παληό κρασί πούγινε ξύδι τα ανεξόφλητα χρέη, 42 δις ήταν από σύσταση του ελληνικού κράτους, μέσα σ' ένα χρόνο θέριεψαν κατά το ένα τέταρτο**. 

Και είναι τούτοι και πολλοί άλλοι οι αριθμοί που αποκαλύπτουν τις αλήθειες πούκρυβαν οι λέξεις τόσο καιρό κάτω από τη μύτη μας. Και τούτη η αλήθεια των αριθμών -τόσο σίγουρη χωρίς πλουμίδια αλήθεια-τυχαίνει να με παρηγορεί. Γιατί αποκαλύπτουν τη γύμνια της εξουσίας των, μας δείχνουν με το δάχτυλο ποιά είναι τα όπλα των δύο μονομάχων. 

Δηλητηριασμένη η κόψη του σπαθιού τους με λέξεις που ειπώθηκαν και με λέξεις που δεν ειπώθηκαν, δηλητήριο από τα χέρια του Πολώνιου σαν αυτό που σκότωσε τον βασιληά στον ύπνο του, σαν αυτό που την Γερτρούδη εμύησε στην ηθική της εξουσίας. Σαν αυτό που σκότωσε τις λέξεις κουβαλώντας τες σαν φαντάσματα στα μάτια τιποτένιων αρχόντων, τις έχωσε στο στόμα τους, σκουλήκια να γίνουν και ν' αλωνίζουν στο σάπιο κουφάρι τους και τα σκουλήκια τροφή στα ψάρια και αυτά με τη σειρά τους τροφή για τους παρακατιανούς του βασιλείου της Δανιμαρκίας… 

Κάτι σάπιο από αιώνες στο βασίλειο της Δανιμαρκίας βρυχάται πως 

ό,τι ζεί σήμερα, ό,τι έζησε χθές καταδικασμένο είναι να πεθάνει. 

Αλλοίμονο σ' αυτούς που δεν ακούν τον πάταγο της μεγάλης δρασκελιάς στον Χρόνο, το φάντασμα του βασιληά να ζητά εκδίκηση για τον φόνο του. Σ' αυτούς που το συσκοτισμένο παρελθόν γένηκε κομμάτια, σαν τα κομμάτια ενός συναρμολογούμενου κινέζικου παιγνιδιού μιας χρήσης. 

-Πές μου, τί διαβάζεις αφέντη μου ; 

…πως το φίδι δεν σκότωσε τον βασιληά, πως ο Πύρρος δεν ήταν ο φονηάς της Εκάβης, δρασκελιά του ποιητή στον Χρόνο ήταν για να μάθουμε πως οι οι δολοφόνοι κάθε εποχής είναι η ίδια εξουσία που βύθισε σε ποτάμια αίματος τη δυναστεία των Κομνηνών. Ξέρουμε πια πως για να σωθούν οι κίβδηλοι άρχοντες πρέπει να θυσιασθεί η Ιφιγένεια και πως 

οι συμφορές άρχισαν, ας ετοιμαστούμε για τα χειρότερα. 

Η φρίκη μπροστά μας αυτή τη στιγμή είναι η κοινωνική κατάρρευση, προειδοποιεί η τελευταία έκθεση της Κομισιόν. Αλλά η ΕΚΤ επιμένει να διεκπεραιώσει τη βρώμικη ιστορία. 

Μόλις φτάσει στην Αγγλία αποκεφαλίστε τον. 

Αντέχει η καρδιά μας στα σφυριά ; 

Αντέχει η γλώσσα μας να εξυμνεί όσα το σώμα μας πράττει ; 

Αντέχουν τα ποτάμια μας να ξεπλύνουν τη Γή ; 

Αθέατη να μένει εντός μας ο πόθος της. 

Μα στην κοιλάδα των Θρήνων, 

η γηραιότερη από αυτές θα απαντήσει στα όσα ο νέος ρωτά: 

Ήμασταν άλλοτε, λέει, εμείς οι Θρήνοι μεγάλη γενιά, 

οι πατεράδες μας στα μεταλλεία, εκεί στο μεγάλο βουνό 

-καμμιά φορά θα βρείς στους ανθρώπους λαξευμένο κομμάτι αρχαίας οδύνης 

παγωμένης οργής και ηφαίστειο που από αιώνες κοιμάται. 

Ναι προέρχονται από εκεί. Κάποτε ήμασταν πλούσιοι. 

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, Ελεγείες του Ντουίνο. 

-Πές μου, τί βλέπεις αφέντη μου ; 

-Στάχτες, στάχτες, στάχτες 

που θα ζεστάνουν τον σπόρο μιας νέας γένας, 

που θα κάνουν τις κρυμμένες στο σεντούκι λέξεις 

να επιστρέψουν στα ποτάμια της ψυχής μας. 

Μετά απ' όλα τούτα Σιωπή. 

* από την έκθεση της Citibank http://www.axiaplus.gr/article/29114/ekthesh-thanatoy-gia-thn-ellada-apo-citi/ 

**http://dikaex.blogspot.gr/2013/01/567.html

*** Γουϊλιαμ Σαίξπηρ, Άμλετ