Η ευτυχία κάποιων κρύβεται σ' ένα σταματημένο ρολόϊ της ΔΕΗ

Κομμένο ρεύμα εδώ και έξι μήνες και το μικρό ψυγείο, αχρείαστο πια, πουλήθηκε στον παλιατζή για είκοσι ευρώ. Όπως η ζωή πολλών σήμερα και αύριο των περισσότερων. Και όμως η τριμελής οικογένεια με δύο παιδιά ανήλικα και άρρωστα μπόρεσε να επιβιώσει στριμωγμένη στο δωμάτιο του διαμερίσματος που έβλεπε το φώς της μέρας και τις αναμμένες λάμπες του Δήμου τη νύκτα.

Ευλογία να μπορείς να ακουμπήσεις για λίγη ώρα αυτή τη δυστυχία, να ψηλαφίσεις τον τέταρτο ένοικο-εποικιστή του φτωχικού διαμερίσματος, την αρρώστεια που άλλωτε τσακίζει και άλλοτε χαλυβδώνει ψυχές. Αλλά και να κουβαλάς σαν τον Προμηθέα το φώς.

Ευλογία και να μπορείς να δείς εκείνη τη στιγμή και το φώς στα μάτια των παιδιών, την Ανάσταση των ψυχών τους όταν ξαφνικά και από το πουθενά το ρολόϊ της ΔΕΗ αρχίζει να γυρίζει ξανά και το σκοτεινό δωμάτιο και η κουζίνα, να φωτίζονται.

Από το πουθενά ! Γιατί οι βερβοβορομένες ψυχές των διευθυνόντων συμβούλων της ΔΕΗ, έτειναν πάντα ευήκοον ούς σε αυτούς που κουβαλούν τη δυστυχία και τη μοιράζουν απλόχερα και με εισοδηματικά κριτήρια: Στους "τυχερούς των επιδομάτων προνοίας" αλλά και σε άλλους πολλούς.

Και μετά και για ώρες, μέρες, ίσως και για χρόνια, να σκέφτεσαι πως είσαι ακόμη "εκτός" του συνόλου των παράπλευρων απωλειών ενός ακήρυχτου πολέμου.

Και δεν είναι παραμύθι, δεν είναι story για δακρύβρεκτα ρεπορτάζ, δεν είναι κάλεσμα "φιλευσπλαχνίας". Είναι η ζωή, στολισμένη με υπερηφάνεια και διακριτικότητα.

...που τη συνάντησα χθές σ' ένα διαμέρισμα του πλέον καταφρονεμένου της πόλης διαμερίσματος.

ΚΙΜΠΙ: Homo debitor (αναδημοσίευση)

(Από τη στήλη, "Γράμματα στην κόρη μου", περιοδικό ΜΟΝΟ, 13/3/2012) 

Αγαπημένη μου Βέρα, 

Σου έχω καλά νέα και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι, επιτέλους, μπαίνει η Άνοιξη, κι αφήνουμε πίσω τον σκληρό χειμώνα του 2012. Κι ακόμη ότι εσύ έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου και καλά θα κάνεις να κλείσεις τ’ αυτιά σου στις σειρήνες της μοιρολατρίας και της ταπείνωσης. Να φαντάζεσαι και να απαιτείς ένα μέλλον όμορφο, να μετατρέψεις την αποτυχία της δικής μου γενιάς σε επιτυχία της δικής σου.

Τα κακά νέα είναι ότι η εκκίνησή σου γι’ αυτό το όμορφο μέλλον έχει πολλά βάρη. Κάθε παιδί της ηλικίας σου, ακόμη κι εκείνα που μόλις τώρα γεννιούνται, έχουν στην πλάτη τους ένα βάρος περίπου 38.500 ευρώ. Οφείλουν να υπάρξουν για να το ξεπληρώσουν. Λέγεται χρέος. Θα μου πεις, πώς είναι δυνατό να αποκτήσει κανείς ένα χωρίς καν να έχει κάνει την πρώτη του συναλλαγή. Και σε ποιους το οφείλει. Αυτό είναι εύκολο να απαντηθεί, το έχει ψυχανεμιστεί κάθε παιδί της ηλικίας σου που ακούει ότι «η πατρίδα οφείλει να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της έναντι των πιστωτών της», είτε είναι τράπεζες είτε κράτη που δανείζουν δανειζόμενα τα ίδια από άλλες τράπεζες, που κι αυτές με τη σειρά τους έχουν δανειστεί από άλλους. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στο επικίνδυνο συμπέρασμα ότι τελικά πατρίδα είναι οι ίδιες οι τράπεζες, κι ότι τα σύνορα που πρέπει να υπερασπιστούμε σε περίπτωση απειλής είναι τα τραπεζικά γκισέ, ότι τα όπλα που οφείλουμε να σηκώσουμε δεν είναι παρά η αγόγγυστη διάθεση χρόνου και χρήματος στα θησαυροφυλάκιά τους.

Να, λοιπόν, Βέρα μου, το καινούργιο άλμα στην ανθρώπινη εξέλιξη. Από τον homo habilis, στον homo erectus, στον homo sapiens, κι απ’ αυτόν στον homo sapiens sapiens, κι έπειτα στον homo faber για να καταλήξουμε στον homo debitor. Σε μπέρδεψα με τα λατινικά; Ωραία, το αποκαθιστώ: ικανός άνθρωπος, όρθιος άνθρωπος, σοφός άνθρωπος, σοφότατος άνθρωπος, δημιουργός άνθρωπος, οφειλέτης άνθρωπος. Θα αναρωτηθείς, Βέρα μου: πού πήγε η σοφία και η δημιουργικότητα του ανθρώπου, πού τις σπατάλησε ώστε να καταντήσει ένας χρεωμένος άνθρωπος; Η πρόχειρη απάντηση που μπορώ να σου δώσω είναι ότι από τότε που η σοφία και η δημιουργικότητα έγιναν εμπορεύματα και ανταλλάξιμες αξίες, από τότε που όλα τα προϊόντα της ανθρώπινης διάνοιας χρειάστηκε να αποσπαστούν από την αξία που έχουν για τον καθένα μας σαν μέσα επιβίωσης ή απόλαυσης και να χαθούν μέσα στην αφηρημένη αξία του χρήματος, οι άνθρωποι εκχώρησαν ένα μεγάλο μέρος της δύναμης και της σοφίας τους στους κατόχους του χρήματος. 

Κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν απίστευτη βλακεία, καθώς έδωσαν συντριπτική εξουσία σε κάτι που από μόνο του ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται, ούτε με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να ικανοποιήσει οποιαδήποτε ανάγκη ή επιθυμία. Φαντάσου έναν κόσμο έπειτα από μια απίστευτη φυσική καταστροφή που έχει αφανίσει κάθε τι εκτός από τους ανθρώπους, τις κατσαρίδες και το χρήμα. Τι πιστεύεις ότι θα έχει μεγαλύτερη αξία για τον άνθρωπο; Το χρήμα ή οι κατσαρίδες; 

Ίσως, γι’αυτό, είναι χρήσιμο να ανατρέξουμε στη σοφία της ελληνικής γλώσσας- υποθέτω και κάθε άλλης αρχαίας γλώσσας που διασώζει την πρωταρχική αλήθεια των εννοιών. Το χρήμα, όπως και το χρέος, είναι παράγωγα του ρήματος χράομαι –χρώμαι, που σημαίνει χρησιμοποιώ κάτι, καρπούμαι, αλλά και υποφέρω, έχω σχέση οικειότητας, είμαι φίλος με κάποιον. Από το χρώμαι πάμε πρώτα στη χρεία, την ανάγκη, έπειτα στη χρήση, μετά στο χρήμα που πριν πάρει την έννοια του μέσου συναλλαγής, σημαίνει κάθε τι χρήσιμο για τον άνθρωπο, κάθε τι που μεταχειρίζεται, που έχει ανάγκη, που γίνεται πόρος ζωής. «Πάντων χρημάτων μέτρων άνθρωπος εστίν», έλεγε ο Πρωταγόρας, και δεν εννοούσε τα νομίσματα. Γι’ αυτό και το χρέος, πριν εμφανιστούν οι χρεάραπαγες, οι χρεαγωγοί, οι χρεοκοπίδες, οι χρηματιστές, οι χρηματοφθόροι, οι χρηματοφύλακες και οι χρηματολαίλαπες, πριν όλοι αυτοί γίνουν δυνάστες των απλών όρθιων, σοφών, σοφότατων, δημιουργικών ανθρώπων, το χρέος, λοιπόν, σήμαινε υποχρέωση, καθήκον, ποινή, σκοπό, πεπρωμένο και μόνον εσχάτως το οφειλόμενο δάνειο. 

Πριν, λοιπόν, αποδεχθούμε την κατάσταση του homo debitor, του χρεωμένου ανθρώπου, σαν φυσική εξέλιξη του είδους μας, πριν αναλάβουμε το χρέος σαν βάρος που μας κληροδότησε η ίδια η φύση μας, ας ρωτήσουμε το χρήμα: ποιος σ’ έφτιαξε. Ας ρωτήσουμε τους κατόχους του: πού το βρήκατε; Κι αν τα ερωτήματα αυτά σου φαίνονται ηλίθια, ας προσθέσουμε το πιο καίριο: Μπορεί η ανθρωπότητα να ζήσει χωρίς χρήμα, άρα και χωρίς χρέος; Βεβαίως! Όπως το έκανε για χιλιάδες χρόνια, πριν ευτελίσει την ανθρώπινη σχέση σε σχέση δανειστή-οφειλέτη. Κι όπως, κατά κάποιο τρόπο, το κάνει και σήμερα κάθε άνθρωπος που καλλιεργεί τη γη, παράγει εργαλεία, κατασκευάζει ρομποτικά μηχανήματα, στέλνει διαστημόπλοια στο διάστημα, ανακαλύπτει καινούργια γνώση, φτιάχνει εκπληκτικά γκάτζετ επικοινωνίας, ζωγραφίζει, φιλοσοφεί, οραματίζεται το μέλλον. Μ’ αυτά τρέφεται, αναπαράγεται, διασκεδάζει, γίνεται ευφυέστερος και ευτυχής ο homo debitor, όταν του το επιτρέπουν οι πιστωτές του, οι επιδέξιοι δημιουργοί του χρήματος. Αυτοί, τι ακριβώς παράγουν εκτός από αέρα κοπανιστό; 

Μήπως σε μπέρδεψα περισσότερο, Βέρα μου; Ο.Κ., θα προσφύγω στη γονεϊκή αυθεντία για να σου πω το συμπέρασμα: το μόνο φυσικό χρέος που έχει ο άνθρωπος από τη γέννησή του είναι ο θάνατος. Κανένα άλλο. Κι απ’ αυτό το χρέος πηγάζει η ανάγκη για μια ζωή συναρπαστική, αλλά χωρίς χρέος. Και χωρίς πιστωτές. 

ΚΙΜΠΙ 

Όταν θα παρελαύνουν οι Θεσπιείς

Μιλάω με σπασμένη φωνή, 

δεν εκλιπαρώ τον οίκτο σας.

Μέσα μου μιλούν χιλιάδες,

που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο.

Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της,

κουνώντας λάβαρα πανηγυριού, σειώντας σπαθιά,

γράφοντας στίχους εξαίσιους, μιας πρώτης νεότητας,

ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα.

Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού...

1821, 2021. Ματιές μπρός-πίσω ρίχνει ο νούς. Όταν διαθέτει τη σοφία να θυμάται, όταν έχει τη δύναμη να ονειρεύεται. Κάθε ματιά στα μελλούμενα δεν είναι αλλοίθωρη αν εμπεριέχει εικόνες από τη θέαση του παρελθόντος, κοντινού ή μακρινού, ανάλογα με το πόσο απλωμένη στο μέλλον είναι η πατημασιά μας. Ποιός μπορεί να δεί όχι το μακρυνό μέλλον, αλλά το αύριο ή το σήμερα χωρίς νάχει ρίξει τη ματιά του στο παρελθόν ;

Κοινωνίες και άτομα, που καυχώνται για την απαλλαγή τους από τη "σκιά" του παρελθόντος τους, οδηγήθηκαν και οδηγούνται σε ένα σκοτεινό μέλλον. Μένουν ορφανοί και άοπλοι στα χέρια και τη βούληση εξουσιών. Που λογαριάζουν γι' αυτούς χωρίς αυτούς, αποτολμώντας να σχεδιάζουν χωρίς τα διδάγματα της Ιστορίας. Της οποίας -τα διδάγματα- ενίοτε ανασταίνουν Εφιάλτες και Ερινύες,  μαρτύρια μιας Ύβρεως, εκδικητές μιας παρεκτροπής. 

Κι' έτσι οι άθεσμοι συμβουλάτορες και οι διανοητές των εξουσιών κλήθηκαν να διακηρύξουν το τέλος της Ιστορίας. Κατά παραχώρηση από τους εξουσιαζόμενους. Ζήτησαν και απαιτούν να καταδικασθεί η Ιστορία σε θάνατο. Όσο παρανοϊκό και αν ακούγεται, το αποτόλμησε ο "φιλόσοφος" των Αγορών Φουκουγιάμα πριν λίγα χρόνια...

...και τα κυπαρίσσια τις νύχτες, στέλνουν μυστηριώδη νοήματα στους επιλήσμονες...*

*******

Θα παραταχθεί, ανακοινώθηκε, σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να εισπράξουν τις τιμές μας για τους ήρωες του 1821. Τιμές ανατοκιζόμενες τοκογλυφικώς με βούλες και συμβάσεις που ρευστοποιούνται ολημερίς και ολονυκτί στα ταμεία των δανειστών. Κι' αν τα μαντήλια που θα ανεμίζονται θα είναι κόκκινα, κι' αν οι σημαίες του πένθους θα ψιθυρίζουν θούριους και θρήνους, η παράσταση θα τελεσθεί. 

Συναγμένες μαϊμούδες εν μέσω κλοιού από δεκάδες και εκατοντάδες γορίλες, προστάτες και εποπτεύοντες θα εισπράξουν τις τιμές. Που υποτίθεται ότι θα τις ενεχειριάσουν στους ήρωες του 21 με κάποιο τρόπο. Σαν αυτό τον τρόπο που βρήκε ο πρώην δήμαρχος Ζαχάρως να μεταβιβάσει τις δωρεεές των ομογενών Αυστραλών για τους πυρόπληκτους της Ηλείας στις υποκόσμιες επενδύσεις του. Ή σαν τον τρόπο που βρήκε ο κ. Παπακωνσταντίνου να σουφρώσει το ταμείο βοήθειας για τους πυροπαθείς. Διότι, κάθε τί που εισπράττεται, σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, θα μεταβιβάζεται αυθορεί και παραχρήμα στις τσέπες των δανειστών και των υπηρετών τους, ως τιμή μας, προς τους απελευθερωτές της χώρας από τον φόβο της χρεωκοπίας.

Έτσι τιμές θα αποδοθούν στον κ. Ράϊχενμπαχ, το ΔΝΤ, την τρόϊκα και όλους τους σύγχρονους φιλέλληνες. Η τρέχουσα παλλιγενεσία του έθνους ανέδειξε νέους ήρωες: τα ζόμπι της ελεύθερης οικονομίας και της δανειακής υποδούλωσης. Όσοι εκλεκτοί παρευρεθούν -με προσκλήσεις- θάχουν την ευλογία να εισπνεύσουν τον αέρα του νέου πατριωτισμού που οραματίζεται ο Μπένυ, ο Αντωνάκις και ο Βορίδις.  

Για τις σκηνοθετικές ανάγκες προσχωρήστε σε αυτή την φαντασίωση και δείτε: τον Μπένυ Κολοκοτρώνη, τον Παπαδήμο Αθ. Διάκο, την Διαμαντοπούλου Μπουμπουλίνα, τον Σαμαρά Παπαφλέσα, τον Βορίδη Νικηταρά, τον Αβραμόπουλο Καραϊσκάκη, τον Καρατζαφέρη καλόγερο Σαμουήλ, τον κυρ Φώτη μετά της κυρίας Ρεπούση στων Ψαρρών την ολόμαυρη ράχη,  και τον Γιωργάκις...

  ά, όχι! Αυτός ήταν ο Υψηλάντης, στην φιλική εταιρεία που προετοίμασε την παλλιγενεσία.

*******

Μυστικά το ξεστόμισε η Μνήμη, η Μούσα του Ελικώνα, στο αυτί της Ιρέν**.

Το ανεπανόρθωτο θα μας συμβεί μόνον όταν θα ξυπνήσουμε 

ανάμεσα στους νεκρούς και θα δούμε τότε πως ποτέ δεν ζήσαμε.

...και έτσι θα κληθούν να παρελάσουν οι 700 Θεσπιείς.

   , που αψηφώντας το θάνατο μείναν έως το τέλος να φυλάνε Θερμοπύλες, κάτω από τα βέλη του Μαρδόνιου. Ποιητές της Πόλης, τιμητές του έρωτα και των Μουσών. Μείναν για να σπείρουν την ομορφιά των έργων τους ως τα κύματα του Αιγαίου, αγνοώντας την πίστωση της Ιστορίας. Αυτοί  που ήξεραν να πιστώνουν τους νεκρούς των με δίστιχους ύμνους και έργα λαξευτά. Αυτοί που μείναν αγνοημένοι από τους λογιστές της Ιστορίας για 2.500 χρόνια. 

Τόσα χρειάστηκαν για να λάμψει κάποτε το μεγαλείο αυτής της μικρής πόλης του Ελικώνα που θυσίασε όλους τους μάχιμους πολίτες της για το Κοινό. Μη καιροσκοπώντας, μη οικονομώντας δυνάμεις για τα μετόπισθεν, ακόμη και για την ύστατη μάχη για τη φλόγα της μικρής τους εστίας. Μείναν, κι' ας μην γαλουχήθηκαν ποτέ με τα πρωτόκολλα πατριωτισμού Λακεδαιμονίων εφόρων και, εφόδια πολεμικών αρετών μη διαθέτοντες. Γιατί εκεί στην κοιλάδα των Μουσών ο πόλεμος ήταν ξορκισμένος από τη ζωή.

, και έτσι έμειναν οι Θεσπιές  θρύλλος, δέντρο θαλερό, ποτισμένο από τους στίχους του Ησιόδου. Ν' αναπαύονται οι καρδιές κάτω από τα κλαριά του, πάνω από το ευωδιαστό χώμα τούτης της γής. 

Και εκατοντάδες χρόνια μετά, σε τούτη τη γή, θα υποκλίνονταν στον πολιτισμό της οι εξουσίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αν, κάποτε, τούτη η γή πυρπολήθηκε από τη λήθη των αιώνων, δάφνες άκαυστες έσωσαν τη μνήμη της ως τα τωρινά τα χρόνια. Έτσι ο Δημόφιλος ο Διαδρομέας μεθαύριο θα είναι εκεί, στην παρέλαση και πάλι. Να αποδώσει τις τιμές που αρμόζουν στους Εφιάλτες της Ιστορίας.

Θα παρελάσει ο Δημόφιλος ο Διαδρομέας με τους Θεσπιείς του κάτω από τη σκιά π' αφήσαν τα βέλη του Μαρδόνιου, στη γή των Θερμοπυλών. Μπροστά από τους μηδίσαντες και τον Εφιάλτη -πως επέζησαν αιώνες τώρα- που παρέδοσαν τα κλειδιά της πόλης, αποκομίζοντας την εύννοια του Ξέρξη. Μα αυτού θα του τύχει ένα χρόνο μετά 'κείνη η συμφορά στη Σαλαμίνα που θα τον αναγκάσει να επιστρέψει στην Ασία. Παραδίνοντας ως νεκρούς τους μηδίσαντες στη λήθη, μα ούτε 'κείνη δεν τους καταδέχθηκε. Και με τη σειρά της, φτηνά θα τους πουλούσε στις Ερινύες του Κιθαιρώνα, νάχουν ένα σκιάχτρο για τους αιώνες που θάρχονταν.

...Η γενιά μου ήταν μια αστραπή, 

που πνίγηκε η βροντή της.

Η γενιά μου καταδιώχτηκε σα ληστής,

σύρθηκε στο συρματόπλεγμα,

μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο.

Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν στα νοσοκομεία,

κραύγαζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Τα χέρια τους ήταν μαγνήτες,

τρώγαν πικρό ψωμί, καπνίζαν εφημερίδες,

ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτήν τη γη.

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώσαν,

άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ.

Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια.

Τώρα τα καταλάβαμε όλα,

Καταλάβαμε τη δύναμή μας… 

και για τούτο μιλώ,

με σπασμένη φωνή που κλαίει

κάθε φορά στη θύμησή τους….

Κραυγή ∆εκάτη Πέμπτη 

Κλείτος Κύρου

* Τάσος Λειβαδίτης

**Ηρωϊδα του Ίψεν

Πίνακας: Vincent van Gogh

Σχετική ανάρτηση: http://e-apenanti.blogspot.com/2011/10/blog-post_29.html

Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα ...

Σαν να μην πέρασε ούτε μια ημέρα !

1962-2012 (50 χρόνια).

Δίκες και τότε, δίκες και σήμερα.

Για ..προσβολή των προσώπων τους !

Ανήμερα των Θεοφανείων στη Χαλκίδα, η αστυνομία συνέλαβε 5 πολίτες και σχημάτισε δικογραφία κατ’ αυτών για «προσβολή του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας» (Αρθρ. 168.2 Π.Κ).

Ο κ. Παπούλιας έγινε το επίκεντρο έντονων διαμαρτυριών από το πλήθος των παρισταμένων, που φώναζε συνθήματα κατά της δοτής συγκυβέρνησης και της τρόικας (ΔΝΤ - ΕΕ - Τραπεζιτών), που έχουν εξαπολύσει άγριο κοινωνικό πόλεμο εναντίον της λαϊκής πλειοψηφίας.

Ο λαός μας δεν θεωρεί πλέον τον κ. Παπούλια «ανεύθυνο θεσμικό άρχοντα» αλλά συνεργό στα κοινωνικά εγκλήματα που συντελούνται. Κι αυτό το διατράνωσε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, το έδειξε και στην πόλη της Χαλκίδας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί, τη στιγμή που ο λαός πεινάει και τα παιδιά μας μεταναστεύουν, να δέχεται να τον περιφέρουν ανά την Ελλάδα, με τη φρούρηση πολυάριθμων δυνάμεων καταστολής και δίπλα οι ασφαλίτες να κάνουν συλλήψεις πολιτών που διαμαρτύρονται. Αυτό συνιστά παραβίαση του Συντάγματος και όχι... η διαμαρτυρία των πολιτών.

(απόσπασμα ανάρτησης του "Δεν Πληρώνω").

Και 'γώ που ξεφυλλίζω τις γραφές, ανακάλυψα πως τις δεκαετίες του '60 και του '70 τέτοιες δίκες ήταν στην καθημερινή ειδησεογραφία του τύπου της εποχής εκείνης. Ίσως ο νύν άρχων του προτεκτοράτου να μην το γνώριζε, ξεχασμένος ών στα βουνά και τα λαγκάδια της αντικατοχικής του εποποϊίας.

Γυμνός τώρα πια ο βασιληάς ανεμίζει το μαστίγιό του. Απογυμνωμένος από τη λαϊκή βουλή, εκλεκτός της βουλής των υποτακτικών, κατά πως οι ανάγκες ορίζουν και η χρεία επιτάσσει. Ανάχρειο για θεσμικούς κατακτητές και θεσμικό γενόσημο για υποτελείς.

Δόμνα Σαμίου, 1928-2012

...Γιατί η Ζωή,

η Τέχνη

και η Μουσική

Θέλουν Άσκηση και Ευαισθησία.

Έτσι η Δημιουργία αποκτά

τη διάσταση του Βάθους και της Συνέχειας.

Καλό σου Ταξίδι Δόμνα.

http://www.youtube.com/watch?v=N0-IVx2ap84&feature=related

Η εξουσία της γνώσης (αναδημοσίευση)

Από τον εξαίρετο ΚΙΜΠΙ

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΜΟΝΟ την 14/2/2012 στη στήλη "Γράμματα στην κόρη μου".

Να’ μαστε πάλι εδώ, Βέρα. Δηλαδή, να ’μαι, γιατί εσύ δεν ξέρω πού είσαι. Γενικώς είσαι αλλού, κι εγώ είμαι αλλού, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας μας. Εσύ γιατί στο σώμα σου γίνεται η αναπόφευκτη βιολογική επανάσταση της εφηβείας, εγώ γιατί ζω την ήττα και του σώματος και της επανάστασης.

Την προηγούμενη φορά σου μίλησα για τον πόλεμο των άλλων εναντίον μας. Απέκρυψα, όμως, επιμελώς τον άλλο πόλεμο που σε απασχολεί. Τον καθημερινό μας εμφύλιο, μέσα στο σπίτι. Τα εν οίκω μη εν δήμω, θα μου πεις.

Αιτία του πολέμου μας είναι- τι άλλο; - το σχολείο. Υποδυόμουν πάντα τον πατέρα που θα εμβολίαζε, τάχα, το παιδί του με γερές δόσεις αμφισβήτησης και θα ενθάρρυνε κάθε αντιεξουσιαστική του έξαρση. Στην πράξη είμαι ένας πατέρας όπως όλοι. Οι φράσεις που ακούς πιο συχνά απ’ το στόμα μου είναι «διάβασε», «μην κάθεσαι», «έχεις τελειώσει τα μαθήματα;», «τι βαθμός είναι αυτός;», κι όλες οι προστακτικές κι ερωτήσεις - σύμβολα της γονεϊκής μου εξουσίας. Μου ανταποδίδεις τα πυρά με εκρήξεις οργής, με τις δικές σου προστακτικές - «παράτα με!», «κόφ ’το»- και δηλώσεις αυτονομίας, «θα διαβάσω όποτε θέλω». Οι εκρήξεις εναλλάσσονται με αφοπλιστικές ερωτήσεις, «τι τα χρειάζομαι τα αρχαία, την ιστορία, τα μαθηματικά, αν γίνω κομμώτρια;». Κι εγώ πρέπει να καταπνίξω τα μεγαλεπήβολα όνειρα κάθε γονιού που φαντάζεται το παιδί του λαμπρό επιστήμονα, διάσημο συγγραφέα ή αστέρα της τέχνης, και να υπερασπίσω με πάθος το δικαίωμα της κομμώτριας, του υδραυλικού, του ντελιβερά στην Οδύσσεια, στην άλγεβρα, στη μουσική. Σε όσα συνθέτουν το σχολικό σύμπαν γνώσης.

Δεν είμαι διόλου πειστικός. Γιατί δεν έχω πειστεί κι εγώ ο ίδιος αν όλα αυτά συνθέτουν πράγματι μια στέρεη γνώση που μπορεί να ανταγωνιστεί ή να συμπληρώσει τα εκατομμύρια πληροφοριών που βομβαρδίζουν το μυαλό σου μέσα από τα ραδιοτηλεοπτικά κύματα ή το Διαδίκτυο.

Τότε προστρέχω στον Μπρεχτ. Στο δικό του «εγκώμιο στη γνώση». Σου απαγγέλλω: «Μάθαινε και τ’ απλούστερα/ Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε/ ποτέ δεν είναι αργά/ Μάθαινε το α β γ, δεν σου φτάνει, μα εσύ να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις/ Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία!/… Ότι δεν ξέρεις ο ίδιος/ Καθόλου δεν το ξέρεις!/ Έλεγξε το λογαριασμό/ Εσύ θα τον πληρώσεις! / Ψάξε με τα δάκτυλα κάθε σημάδι! /Ρώτα, πώς βρέθηκε αυτό εδώ./ Εσύ πρέπει να πάρεις την εξουσία!»

Με κοιτάς απορημένη. Η αδιόρατη γοητεία που εκπέμπει η ποίηση παραμερίζει τον θυμό. Η απορία παραμένει. Τι σε νοιάζει εσένα η εξουσία; Όλοι αυτοί που νέμονται την εξουσία - του κράτους, της οικονομίας, της πληροφορίας, της ίδιας της γνώσης- τι ακριβώς κατάφεραν εκτός από το να μετατρέψουν τον κόσμο σε ένα ζοφερό, ανασφαλές, εμπόλεμο ενδιαίτημα της ανθρωπότητας; Σείουν στα μούτρα μας τα σχοινοτενή βιογραφικά τους, με βαρύγδουπους τίτλους σπουδών, ηχηρές ακαδημαϊκές καριέρες στα LSE, στα MIT και στα Harvard, πετυχημένες θητείες στα ευαγή ιδρύματα του καπιταλισμού, στις επιχειρήσεις που ρυθμίζουν τις ανάγκες μας, το τι θα δανειστούμε, τι χρωστάμε, τι θα πάρουμε, πόσο θα δουλέψουμε. Η γνώση τους, οι απόλυτες αλήθειες τους για τη «δημιουργική δύναμη της αγοράς και του ανταγωνισμού», που με θρησκευτικό φανατισμό εφαρμόζουν εδώ και δεκαετίες, μας έχουν εξοκείλει στην πιο επικίνδυνη ρότα από την εποχή του τελευταίου παγκοσμίου πολέμου. Άρα;

Άρα, Βέρα μου, αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να ’ταν ξεφτέρια στον Όμηρο, να παίζαν στα δάχτυλα την άλγεβρα ή την κβαντική φυσική (θα μάθεις αργότερα γι’ αυτήν), πήραν γνώση με το τσουβάλι, αλλά δεν πήραν ίχνος από τη σοφία της. Πέρασαν και δεν κόλλησαν. Ο Οδυσσέας μέτρησε είκοσι χρόνια πολέμου με εχθρούς, με θεούς, με τη φύση, αλλά όλη του η έγνοια ήταν ο νόστος, ο ειρηνικός επίλογος ζωής στο νησί, στη φαμίλια του. Όλη η γνώση του κόσμου, από το πρώτο άναμμα της φωτιάς μέχρι την αποστολή του Discovery στον Άρη, από τον Όμηρο μέχρι τον Μουρακάμι, σε μια σοφία καταλήγει: πρέπει να τελειώνουμε με την προϊστορία του πολέμου και του ανταγωνισμού. Πρέπει εσύ, εγώ, εμείς να πάρουμε την εξουσία, για ν’ απαλλαγούμε μια για πάντα απ’ αυτήν. Κι είναι απίθανο να συμβεί χωρίς να ανακτήσουμε αυτή την αρχαία, εξοβελισμένη, ανθρώπινη σοφία.

Θα μου πεις: τι χρειάζονται οι κανόνες τονισμού, η αντιμεταθετική ιδιότητα ή οι Περσικοί Πόλεμοι γι’ αυτό; Δεν ξέρω αν χρειάζονται όλα. Αλλά, αρκετά απ’ αυτά είναι κομμάτια του τεράστιου πάζλ της αλήθειας που όσο περισσότερο μας αποκαλύπτεται, τόσο περισσότερο μας απελευθερώνει από τα δεσμά της άγνοιας, της πλάνης και της εθελοδουλίας.

Μάθε τα πάντα, αμφίβαλλε για όλα, Βέρα. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Αυτήν ακριβώς που απεχθάνεσαι.

ΚΙΜΠΙ

Μεταλλαγμένα δίποδα

Λένε, πως τα χαρτιά που ρίχνεις στην τουαλέτα, γίνονται τερατόμορφα σκουλήκια.

και μετά, σαν φτάνουν στη θάλασσα, εξολοθρεύουν όλα τα ψάρια.

Λένε, πως αυτά τα χαρτιά δεν πρέπει να καταλήγουν ούτε στη χωματερή

γιατί γίνονται μαύρα φίδια που δαγκώνουν τους γλάρους.

Γι' αυτό κάψτε τα χαρτιά αυτά, ούτε στη χωματερή,

ούτε στη θάλασσα δεν πρέπει να φτάνουν.

Μυθοπλασίες της καθημερινότητας

Στα δέκα-τέσσερα, έρποντας, έφθασαν ως το κονγκλάβιο οι υποτακτικοί του. Στα δέκα-τέσσερα ήπιαν νερό, γεύτηκαν τροφή, δέχθηκαν και υπέγραψαν τους όρους της υποταγής. Στα δέκα-τέσσερα πάλι, έρποντας, επέστρεψαν στη γή που ξεπούλησαν. Να διαλαλήσουν τη σωτηρία της, ερπετά κατ' επιλογή και παρά φύση. Και απαίτησαν, τα καθ' έξιν και κατά προτροπήν ερπετά, υποδοχή θριαμβευτών.

Ψάξε ιστορικέ στα κιτάπια σου και βρές μου άλλο τέτοιο προηγούμενο. Όχι στα 4.000 χρόνια της γραπτής ιστορίας, αλλά στα εκατομμύρια χρόνια της εξέλιξης των ειδών. Δίποδο που να μεταλλάχθηκε σε γαστερόποδο ερπετό.

Αντίθετα ιστορικέ μου θα βρείς τον ποιητή να μιλά για τη θλίψη της Κίρκης, για την ατυχία της να βρεθεί στο νησί της ένας ονόματι Οδυσσέας με το Νόστο του. Θα δείς το ξέπνοο πια μαγικό ραβδάκι της, χαμαί καταπεσόν, από τη φορά της Ιστορίας.

Αυτά λένε οι μύθοι, οι νομοτέλειες και οι συμβολισμοί. Τούτα όμως τα ερπετά των εργαστηρίων ζήτησαν ο ήλιος να γυρίσει πίσω, οι άνθρωποι νάχουν το κεφάλι στη γή και τα πόδια στον στον ουρανό. Και αύριο θα ζητήσουν με διάταγμα και πάλι να πέσουν στα τέσσερα και στα δέκα-τέσσερα, σκουλήκια τροφή να γίνουν σε πτερόεντα αρπαχτικά.

Έτσι κάπως πέρασε η προχθεσινή νύχτα, που γέννησε τη χθεσινή μέρα με τον ήλιο να ανηφορίζει αδίστακτος από τις απειλές των ερπετών.

...και παρεδόθη το βιβλίο των γραφών, κουρελιασμένο από αδίστακτους βιαστές, στον μέγα αλχημιστή, να το μπαλώσει, κατά πώς οι ανάγκες, και να του προσθέσει σελίδες για να αλλάξει τα παληά και να χωρέσουν νέα διατάγματα...

και το άρθρο 120 του Συντάγματος που τώρα λέγει και διαλαλεί "πρώτα οι τοκογλύφοι",

και το άρθρο 121 του Συντάγματος που διακηρύσσει "όλα για τους δανειστές".

Νάχουν ένα αποκούμπι οι επίγονοι των κατακτητών. Να επανακάμπτουν στα πατρώα των προγόνων τους μετά από εκατό και διακόσια και χίλια χρόνια. Ν' αξιώνουν και να αξιώνονται δικαιώματα από εναπομείναντα ερείπια, αλλά και αναδημιουργήματα μιας χώρας που κάποτε θα σταθεί και πάλι όρθια, μα οι πληγές θα μένουν πάνω στο σώμα της, στίγματα για να θυμώμαστε πώς ένας Παπαδήμος, ένας Βενιζέλος, ένας Σαμαράς, και ένα μη αρτιμελές εκμαγείο του μουσείου της προδοσίας, κατάφεραν σε μια στιγμή της ιστορίας να αναστρέψουν τη φορά της γής.

Και σ' εκατό και διακόσια και χίλια χρόνια η ιστορία θα θυμάται, οι πάντες θα θυμούνται και πάντα τα άλογα της φύσης θα θυμούνται, πως κάποτε υπήρξαν δίποδα που έγιναν ερπετά, μα διόλου δεν θα κολακεύει τα ερπετά τούτη η θύμιση. Γιατί στη γή που όρισε κάποιος δημιουργός να κατοικήσουν και να διατρανώσουν με την παρουσία τους τη σοφία Του, βρέθηκαν στην ίδια συνομοταξία με δηλητηριώδη, μοχθηρά και παρά φύση κανιβαλίζοντα γαστερόποδα.

*********

και το άρθρο 120 του Συντάγματος που τώρα λέγει και διαλαλεί "πρώτα οι τοκογλύφοι",

και το άρθρο 121 του Συντάγματος που διακηρύσσει "όλα για τους δανειστές".

Και σύ εργαζόμενε, και σύ πάλι απόμαχε που τους εμπιστεύτηκες τις θυσίες της ζωής σου, που συνάρτησες τη ζωή σου και τη ζωή των παιδιών σου με τους καθ' έξιν προδότες της πλάσης, όχι απλά της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά της φύσης ολάκερης, τρίβεις τα μάτια σου, για τις εικόνες που στοιχειώνουν την επόμενη μέρα της μεγάλης νύχτας.

Άκου τον ήχο των κυμβάλων. Αλαλάζοντα πως, από το γάλα και το ψωμί του παιδιού σου, ανώτερο αγαθό είναι η συνέπεια απέναντι σε μια χούφτα αποβράσματα-τραπεζίτες, που όρισαν τη γή σαν δική τους, δημιουργοί γενόμενοι μιας τερατοπλασίας.

Κύμβαλα αλαλάζοντα πως, σού πρέπει ένα νοσοκομείο λιγώτερο και ένας θάνατος, αν είναι να ευδοκιμήσει και να δικαιωθεί η τερατοπλασία.

Και πως ακόμη και το είδος σου πρέπει εν ανάγκη να εκλείψει, αν δεν χωρά στην κιβωτό τους. Και να τους ευλογείς γι' αυτό.

Αυτά υπέγραψαν οι υποτακτικοί, χθές ενώπιον του κονγκλαβίου των αγορών. Ανήμερα του οσίου Τιμοθέου των συμβόλων. Του εν ερήμοις αυλιζομένου και δια δακρύων δροσιζομένου. Εκατομμύρια χρόνια μετά, αφ' ότου ο άνθρωπος στάθηκε στα δυό του πόδια εξ' αμοιβάδος προελθών.

Σχετικές αναρτήσεις:

Άρατε Πύλας http://e-apenanti.blogspot.com/2011/10/blog-post_27.html

Γκαρίντσα, Το σπουργιτάκι του θεού.

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από τον κόσμο τούτο ανεπαίσθητα, πατώντας ανάλαφρα τα χώματά του, γιατί είχαν ένα μεγαλείο ψυχής που καταργούσε τη βαρύτητα της παρουσίας των. Μεγαλείο ψυχής που τόκρυβαν σαν φυλαχτό, μακρυά από τα φώτα της συσκότισης, μακρυά από αυτόκλητους θεοποιητές και υποψήφιους καπηλευτές.

Πορεύτηκαν σε έναν δρόμο που δεν λοξοδρομούσε από την κοινωνική τους καταγωγή, από τις αξίες της μικροκοινωνίας των, από τα πιστεύω τους, που είχαν ενσταλλαχθεί από τα γενοφάσκια τους στο μυαλό και στην ψυχή τους. Και όταν αυτά έρχονταν σε σύγκρουση με τη συγκυρία μιας επερχόμενης δόξας, προλάβαινε η κατάρρευση, μια ακόμα πιο φωτεινή πορεία προς το τέλος.

Ο Μανέ Γκαρίντσα, κατά κόσμον Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος (1933-1983), διεθνής βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, για όσους δεν τον γνωρίζουν, διέπρεψε με τη φανέλα της ομάδας του Μποταφόγκο, αλλά έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στους αγώνες του Μουντιάλ 1958 και 1962. Το προσωνύμιο Γκαρίντσα του το κόλλησαν γιατί το παιδικό του χόμπυ ήταν να πιάνει αυτά τα μικρά σπουργιτάκια, τα Γκαρίντσα, του Αμαζονίου, σκαρφαλώνοντας στις κορφές των δέντρων.

Γεννήθηκε στο Πάου Γκράντε μια περιοχή κοντά στο Δήμο Μανέ της πολιτείας του Ρίο. Φτώχεια καταραμένη για το γιό του νυχτοφύλακα με τις ινδιάνικες ρίζες και την παθολογική αγάπη στο ποτό. Για τον πιτσιρικά «Μανέ» (από το Μανουέλ), το ποδόσφαιρο ήταν η μόνη διέξοδος από τη μιζέρια. Μέχρι τα 18 του κανείς δεν του έδωσε σημασία. Η φήμη του για την εκπληκτική του ντρίπλα είχε ξεπεράσει τα όρια της περιοχής του, αλλά κανείς δεν θα έπαιρνε ένα παίκτη με τόσο εμφανή προβλήματα.

Η ζωή του καλύτερου ντριμπλέρ στο κόσμο μοιάζει με παραμύθι. Ή μήπως με εφιάλτη; Ο Γκαρίντσα έζησε μόλις 49 χρόνια, αλλά σ’ αυτόν τον μισό αιώνα παρά ένα χρόνο πρόλαβε να τα γευτεί όλα. Την αγάπη των ταπεινών, αλλά και την εγκατάλειψη. Παιδί φτωχής και πολυμελούς οικογένειας κούτσαινε σχεδόν εκ γενετής, καθώς το ένα του πόδι ήταν πιο κοντό από το άλλο. Αιτία η πολυομελίδα η οποία τον χτύπησε στα κάτω άκρα. Οι κινήσεις του, όμως, μέσα στο γήπεδο, οι προσποιήσεις του τον έκαναν διάσημο σ’ όλο τον κόσμο. Η ντρίπλα του εκπληκτική. Έκανε πάντα την ίδια προσποίηση. Έφευγε πλάγια από τα δεξιά και στη συνέχεια, με εξουδετερωμένο τον αντίπαλο, συνέκλινε προς το κέντρο. Τόσο απλό, αλλά και τόσο δύσκολο για τους αμυντικούς, αφού όλα αυτά γινόντουσαν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Κι όμως το αριστερό του πόδι ήταν έξι εκατοστά πιο κοντό από το δεξί. Αυτό τον υποχρέωνε να λυγίζει το δεξί του πόδι για να ισορροπεί. Οι απρόβλεπτες τρίπλες και ελιγμοί του οφείλονται σε αυτή την σωματική ατέλεια !.

Μπορεί να ήταν φαντεζί παίκτης, αλλά δεν του άρεσε να σκοράρει. Του άρεσε να δίνει έτοιμα γκολ στους συμπαίκτες του. Και στα δύο μουντιάλ το '58 και το '62 ήταν αυτός που ανέδειξε τον Πελέ, δίνοντάς του, άδολα και χωρίς εγωϊσμό, την μπάλλα να βάλει γκολ, αφού πριν είχε εξουδετερώσει όλη την αντίπαλη άμυνα. Ποδοσφαιρικό μεγαλείο ψυχής. Και ήταν ο Πελέ που όχι μόνον δεν τον βοήθησε μετά στην πτώση του, αλλά πολλές φορές αποδοκίμασε την μετέπειτα πορεία του. Και είναι ο Πελέ που σήμερα μετέχει στην παγκόσμια μαφία του ποδοσφαίρου, φίλος όλων των φασιστικών καθεστώτων της λατινικής Αμερικής. Αν δεν υπήρχε ο Γκαρίντσα κανείς δεν θα θυμόταν τον Πελέ, έγραψαν πολλοί, και δεν έχουν άδικο.

Ο Γκαρίντσια αρνήθηκε πεισματικά να δεί το "άλλο" τέλος του. Αυτό της δόξας του πλούτου. Επέπλευσε της αλλαζονείας, της δημοσιότητας και της αλλοτρίωσης που θα τον έκαναν δεκτό στα σαλόνια της υστεροφημίας. Ο Μανουέλ Φερέιρα ντος Σάντος ή η «τρίπλα του θεού» όπως χαρακτηριστικά προσφωνήθηκε, «έσβησε» ξεχασμένος και πάμπτωχος εξαρτημένος από το αλκοόλ. Βρέθηκε νεκρός και ξεχασμένος στο δρόμο. Στις 20 Ιανουαρίου 1983 ένας νοσοκόμος στο ιατρείο που μεταφέρθηκε το πτώμα ενός άγνωστου άνδρα αναγνώρισε τον άνθρωπο – θρύλο. Τη χαρά του λαού όπως τον φώναζαν. Ο «Alergia do povo» είχε βρεί την ηρεμία στην γειτονιά των Αγγέλων. Ποτέ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν μπόρεσε να βρει άξιο αντικαταστάτη των περίτεχνων ενεργειών του.

Μερικές στιγμές της ζωής του.

Ο μύθος γύρω από το όνομα του Γκαρίντσα είναι μεγάλος, όσο και το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, αλλά και η καλοσύνη του…

-Από το '63 και μετά η ζωή του ήταν μια περιπέτεια. Τραυματισμοί, αλκοολισμός, ερωμένες, κοινωνικά σκάνδαλα. Ανάγνωση και γραφή δεν ήξερε. Υπέγραφε με μια τελεία. Τα λεφτά του τα μοίραζε στις γειτονιές και στις φτωχές ερωμένες του. Ηταν λάτρης του ποτού. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είναι μόνος, φτωχός και μελαγχολικός.

-Δεν ήξερε να γράφει, να διαβάζει, αλλά και να υπολογίζει τα χρήματα. Έτσι τα χαρτονομίσματα περνούσαν απλά από τα χέρια του. Όσο τα είχε. Κι όταν του έλειπαν είδε όλους αυτούς που βοήθησε να του γυρνούν τη πλάτη.

-Το 1952, στα 19 του παντρεύτηκε την Ναίμ Μάρκες, εργάτρια στη πόλη που γεννήθηκε με την οποία χώρισε το 1965. Μαζί έκαναν οκτώ κόρες! Συνολικά ο Γκαρίτσα είχε 14 παιδιά.

-Ο πιο θυελλώδης δεσμός υπήρξε αυτός με την τραγουδίστρια Έλσα Σοάρες. Είχε όρκους αγάπης, δημοσιότητα, συγκρούσεις και πολλές κατηγορίες από πλευράς Σοάρες ότι την εκμεταλλεύεται οικονομικά.

-Πάμπτωχος, μόνος αλλά με όλο τον κόσμο της Βραζιλίας να κλαίει στην κηδεία του. Το φέρετρο του μεταφέρθηκε στο Πάου Γκράντε με ένα όχημα της πυροσβεστικής, το ίδιο που είχε επιβιβαστεί μετά τον θρίαμβο του 1958. Σε όλη την διαδρομή προς την εκκλησία , υπήρχαν παντού άνθρωποι που θρηνούσαν για το μεγάλο χαμό.

Πηγές:

http://www.inews.gr/158/gkarintsa-i-ntribla-tou-theou-photosvideos.htm

http://www.wikipedia.org/

..και τώρα μπορείτε να πα να γαμηθείτε….(αναδημοσίευση)

Από: http://dame31.wordpress.com/

Γενικά στη ζωή μου είμαι φειδωλή σε χαρακτηρισμούς και λεκτικές κορώνες. Εννοώ πως δεν χαρακτηρίζω εύκολα κάποιους “προδότες” και δεν ζητάω “κρεμάλες”. Κατεβαίνω σε πορείες και διαδηλώσεις από 14-15 χρόνων και σπάνια φωνάζω συνθήματα, πάντα προτιμούσα τη συζήτηση από τα συνθήματα. Επίσης με τρομάζουν οι λέξεις όπως “πατρίδα”, “έθνος”, “λαός” κλπ. και τις χρησιμοποιώ σπάνια στο λόγο μου είτε προφορικό είτε γραπτό. Τους τελευταίους όμως μήνες με βλέπω ν’ αλλάζω όπως βλέπω ν’ αλλάζει και πολύς κόσμος γύρω μου.Φωνάζω συνθήματα στις πορείες κι έχω αρχίσει να φαντασιώνομαι κρεμάλες και βασανιστήρια.

Σήμερα πήρε το μάτι μου στις ειδήσεις τον Σόιμπλε και με ανατρίχιασε με την κυνικότητα της δήλωσής του. Προσέξτε, ποτέ δεν πίστευα πως οι πολιτικοί νοιάζονται έστω και κατά το ελάχιστο για τον λαό, τον κόσμο σαν και μένα και σας, που ξυπνάει το πρωί και πάει στη δουλειά του, μετράει τα φραγκοδίφραγκα και κάνει σχέδια ν’ αλλάξει βήμα βήμα τη βρύση που στάζει και τις τέντες που χάλασαν και τα καινούρια παπούτσια για το παιδί γιατί μεγάλωσε το πόδι του και δεν του κάνουν πλέον, σκέφτεται αν και πως θα πάει 10 μέρες διακοπές και πως θα ξεχειλώσει με τερτίπια το μισθό για να βγάλει το μήνα. Ξέρω πως οι πολιτικοί μας γράφουν στ’ αρχίδια τους και πως είμαστε αναλώσιμα νούμερα και πιόνια στη σκακιέρα.

Όμως σήμερα ο κύριος Σόιμπλε αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να κρύβεται και δήλωσε σαφέστατα πως τώρα πια μπορούμε να πάμε να γαμηθούμε. Είπε πως “η Ευρώπη πλέον είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τη χρεωκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από το ευρώ. Δεν το θέλουν βέβαια να βγούμε από το ευρώ και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μείνουμε αλλά τέλος πάντων….. στ’ αρχίδια τους” Επίσης είπε “να το ξανασκεφτούμε για τις εκλογές και να δούμε το παράδειγμα της Ιταλίας που έχει μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και πάει μια χαρά”.

Κι εκεί τα πήρα στο κρανίο. Τι λέτε ρε καριόληδες; Δύο χρόνια μας ζαλίσατε τον έρωτα να κάνουμε θυσίες για να μη χρεωκοπήσουμε όταν και τα τσιμέντα καταλάβαιναν πως αυτό ήταν παραμύθι, δυο χρόνια τα σιχαμερά παπαγαλάκια σας μας έπρηζαν και μας πρήζουν πως η Ευρώπη μόνο το δικό μας νταλγκά έχει και προσπαθεί να μας σώσει από τον κακό εαυτό μας, πως εμείς φταίμε γιατί είμαστε τεμπέληδες από DNA και χαζοί γιατί δεν θέλουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το καλό μας και τώρα έρχεται και δηλώνει με περισσή κυνικότητα πως πλέον είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τ’ απόνερα της χρεωκοπίας μας και μπορούμε να κόψουμε ελεύθερα το λαιμό μας;

Κι από πάνω μας συμβουλεύει να μην κάνουμε εκλογές γιατί κάπως τους χαλάει τη σούπα; Κι οι δικοί μας οι μούλοι τρέχουν να του γλύψουν τ’ αρχίδια και να μας πείσουν πως όλα αυτά γίνονται για το καλό μας; Μια κυβέρνηση που δεν υπάρχει και σε άλλες εποχές θα είχε ήδη καταρρεύσει με βρόντο; Τι λέτε ρε καριόληδες; Ε ναι λοιπόν, εγώ που πρόσεχα πάντοτε τα λόγια μου θέλω να σας βρίσω (ήδη βρίζω) σαν λιμενεργάτης, να φωνάξω πως είστε προδότες, πως πουλήσατε τη χώρα μου και μένα μαζί σκλάβους σε σκλαβοπάζαρα και να ονειρεύομαι κρεμάλες και γκιλοτίνες στο Σύνταγμα με τα λιπαρά κορμιά σας κρεμασμένα να τα τρώνε τα κοράκια. Αυτό που κάνετε είναι εθνική προδοσία και δεν έχετε καμμία εξουσιοδότηση από μας, πολύ αέρα πήρατε.

Και θέλω να φωνάξω εγώ πιο δυνατά από σας “ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ…”

Γι' αυτούς και γι' αυτά που ποτέ δεν έκλαψε κανείς.

Λάτρεις της 7ης Τέχνης και του νεοκλασικού πνεύματος

θρηνούν με αναμμένα κεριά μπροστά στο ΑΤΤΙΚΟΝ.

Δανεικό Από Πιτσιρίκο

Θάθελα νάχα το χρόνο να κλάψω και εγώ για τα νεοκλασσικά,
να θρηνήσω και για το ΑΤΤΙΚΟΝ
(που τελικά δεν κάηκε).
Αφού όμως πρώτα περάσω από την Ελευσίνα,
εκεί όπου πριν λίγα χρόνια,
τα χώματα της Περσεφόνης υποτάχθηκαν στις καμινάδες του Λάτση.
Να περάσω κι' από τον Ασπρόπυργο
κρατώντας ένα αναμμένο κερί,

για τους απεργούς της Χαλυβουργίας.

Να περάσω και από τα δυτικά προάστεια της πόλης
και να ανάψω ένα κεράκι,
έξω από τα σπίτια των δεκάδων οικονομικών αυτόχειρων.

Να περάσω και ν' ανάψω κεριά,
γι' αυτούς και γι' αυτά που ποτέ δεν έκλαψε κανείς.
Που δεν θα στέρξει κανείς

και δεν θα δοθεί δάνειο επισκευής από κανέναν λαμπρό χορηγό.

Έχω πολλά να κάνω και για πολλά να κλάψω,
πριν φθάσω στο ΑΤΤΙΚΟΝ,
που τελικά δεν κάηκε.
Και στο νεοκλασικό του Τσίλερ,
που κάηκε και θα αναστηλωθεί από λαμπρούς χορηγούς,

αυτών που καίνε για ν' ανοίξουν οι "δουλειές"
σαν τον Λάτση και την κυρία της φιλευσπλαχνίας Βαρδινογιάννη.

Καλημέρα,

σε όσους στέγνωσαν τα μάτια τους από τα χημικά
κι' έτσι δεν μπορούν να κλάψουν για το ΑΤΤΙΚΟΝ.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους Φαρισαίους και τους Αλαφουζαίους

Πορευόμενοι...

Η Θυσία λιγοστεύει τον πόνο, εκμηδενίζει την Απώλεια, Φώς χορηγεί για τις υπόλοιπες νύχτες. Έτσι πορεύτηκε η ανθρωπότητα αιώνες τώρα, κι' έτσι θα πορεύεται. Κατά τους ανθρώπους και τα έργα των.

Έργα χαλύβδινα αν..

...η γυναίκα του Πρωτομάστορα μόνη της πέσει στη φωτιά, αν το μεγαλείο της ψυχής της Λάμψει μέσα στη νύχτα. Και ακόμη είναι, το μεγαλείο της Ιφιγένειας που θα κάνει τα στοιχειά της Άπνοιας να αποτραβηχτούν στα σκοτάδια τους.

Και η θυσία του Πρωτομάστορα και η θυσία του Αγαμέμνονα Φρυκτωρίες στις βουνοκορφές και στοιχειωμένοι από τον καιρό Φάροι στ' αφιλόξενα πέλαγα.

******

Τέτοια τα παιγνίδια των θεών στο γίγνεσθαι των μεγάλων στιγμών της Ιστορίας. Που, αν μένει βουβή και άφωτη, γκρεμοτσακίζεται στα σκοτάδια του Αχέροντα.

Λίγο σηκώθηκαν οι φωνές, λίγο πιο δυνατά μίλησε η ψυχή και το κόμμα της Goldman Sachs απόρησε για την απουσία πάνω από 40 εκλεκτών του από τον χορό του εκβιασμού και της προδοσίας. Και το πρωθυπουργεύον ανδρείκελο άρχισε ν' αποκτά ανθρωποειδή χαρακτηριστικά. Χρώμα σάρκας κίτρινο, χροιά φωνής μεταβλητή από διαμορφωτές (Oscillators) σπασμών θανάτου, δέρμα φέρον, κάθιδρο. Σπάνε και από μόνα τους τα ΑΤΜ, όσο και να μη το θέλουν οι κατασκευαστές των.

Και το υπερφίαλο διάδοχο ανδρείκελο, το αντι-μνημονιακό ΑΤΜ, ξετσίπωτο από καιρό, πώς κανείς δεν τόχε διαβλέψει πώς έχει δέσει κόμπο την υπόσχεση του γεφυροποιού νονού του, πώς μια μέρα πρέπει να αναβιώσει τις μέρες της ένδοξης δεξιάς και θα γίνει πρωθυπουργός; Βάδισε έως τα άρρητα των συνταγών του Γιωργάκι, έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό, άστραψε και βρόντηξε το πατριδοκάπηλο σκήνωμα της δεκαετίας του 50. Για νάχει μια σελίδα και αυτό στην ιστορία που έγραψε η παράταξή του. Περιστοιχισμένο από κόλακες τραπεζίτες, από εκλεκτά υποκείμενα των οίκων αξιολόγησης και από νεοφανείς αστέρες του πατριωτισμού που ξέρει να ξεπουλάει πατρίδες και να ξεκληρίζει οικογένειες με το σπαθί και τη θρησκεία. Σαν τον περιβόητο κυρ-Φαήλο, συναγωνιστή του κυρ-Καρατζαφέρη στις πιρουέτες και τις κωλοτούμπες.

Λίγα βήματα έξω από την πόρτα μας και είδαμε τα θαύματα. Είδαμε και τα φαντάσματα που μας περιτριγύριζαν, τάζοντάς μας τη γή της επαγγελίας των αγορών. Μπήκαμε στην αυλή των θαυμάτων τους, είδαμε γυμνούς σάλιαγκες συνωστιζόμενους κάτω από τη βροχή των πτυάλων των αγορών για λίγη δροσιά και προστασία από τη φωτιά που έκαιγε τριγύρω τους.

Και είδαμε το μπόϊ τους και είδαμε, πως η δύναμή τους είναι ο φόβος μας, το ψέμμα τους και μερικοί τόνοι χημικά, ληγμένα από το 1981. Τόση επάρκεια εξασφάλισε ο αλήστου μνήμης υπουργός του εθνάρχη Καραμανλή, Μπάλκος. Μέντορας και αυτός του Αντωνάκη του πατριώτη.

Λίγα βήματα που κόστισαν τόσα πολλά...

..και σε επιδόματα αυτοπρόσκλητων υπερασπιστών των εντολών των τραπεζιτών, των κάθε φάρας τοκογλύφων και αρπαχτικών τούτης της χώρας. Υπερασπιστές, λοιδωρούμενοι και από αυτή τη λογική τους, προδότες μιας πάστας που δεν έχει ακόμη κωδικοποιηθεί σε ποιά ομοταξία ανήκει. Προδότες - κήρυκες της προδοσίας μέχρις εσχάτων, μέχρι και τα στερνά τους - πάνω στην κρεμάλα. Ο Ιούδας, ο Εφιάλτης που δεν πορεύτηκαν έως το τέλος, είναι μπανάλ στη σημερινή εποχή των Αγορών. Ο κυρ-λιανός, αυτοσυστηνόμενος σαν καθηγητής πνευματικού ιδρύματος, σήμερα πρωί-πρωί σπάει τα ταμπού του Ιούδα. Όλα και όλα δουλειές μισές δεν επιτρέπονται. Το νάχεις πρότυπο τις τρεμούρες-λίγο πριν την κρεμάλα-των πρετεντέρηδων-είναι απευκτέον έως ουδόλως φιλελεύθερον. Το πρότυπο των αδελφών καψή είναι το αποδοτικότερον.

******

Κάθαρση, αυτή τη φορά μιάς θείας Κωμωδίας. Που όταν σε κάποιο πολύ κοντινό μέλλον ανακαλύψουμε πως όλα αυτά τα ανθρωπάρια- νάνοι, βγαλμένα από φυτώρια των γεωσπορέων των Αγορών, θέλησαν να κυβερνήσουν τις ζωές μας. Όταν ανακαλύψουμε πόσο βαθειά μέσα μας είχε ενσταλλαχθεί, πότε σε μικρές και πότε σε μεγάλες δόσεις, το δηλητήριο αυτών των γεω-πόνων. Πόσο μια απλή εξίσωση της Οικονομίας των Αγορών, είχε αναχθεί σε επιστήμη παραπλάνησης, καταλήστευσης και εκφοβισμού.

Ένα ακόμη βήμα μας ίσως αρκεί για να φθάσουμε έως εκεί. Αντιστρέφοντας την εξίσωσή τους: Ο θάνατός τους, η Ζωή μας.

Υπάρχει μία μόνο Κόκκινη Γραμμή ! (ή αυτοί ή Εμείς)

Άνθη Ακήρατα

...Και ήλθεν ο Νικηφόρος ο Xοιροβοσκός στο παλάτι της έγκλειστης βασίλισσας

και γονυπετής την παρακαλούσε να δεχθεί την έκπτωσή της σαν δώρο Θεού.

Και ακόμη να του αποκαλύψει που ήταν κεκρυμμένος ο βασιλικός θησαυρός.

Και η Ειρήνη του απεκάλυψε τον θησαυρό. Αν και ήξερε τι κουμάσι ήταν.

Και σαν ανταμοιβή την εξόρισε και από το παλάτι του Ελευθερίου στο οποίο

ήθελε να ζήσει δηλώνοντάς του την τελευταία της επιθυμία.

Και όταν ο θησαυρός απεκαλύφθη, η Ειρήνη εξορίστηκε στη Λέσβο.

Και ευθύς μετά φαρμακώθηκε και ο Νικήτας ο Τριφύλλιος φίλος και σύμμαχος

του Νικηφόρου του Χοιροβοσκού...

Θεοφάνους, Χρονογραφία

Γράφουν και ξαναγράφουν την παράδοση της Ιστορίας. Αντιγράφουν και υπογράφουν τις συνταγές των μνημονίων της. Ο Νικηφόρος ο Χοιροβοσκός, ο Νικήτας ο Τριφύλλιος και ο Λέοντας ο Σαραντάπηχος. Ορίζοντας, κατά πώς λένε, τις βουλές μας, που τους όρισαν στα μετερίζια της προδοσίας.

Τί κι' αν το κλάμα του βουβού πόνου σαν υπόηχος οργώνει τη γή. Τί κι' αν χθές, προχθές, αύριο και μεθαύριο αυτή η γή στέλνει τους χρησμούς της. Τί κι' αν τα σημάδια των θεών άλλα κελεύουν: Ούτε την ανάπτυξή τους θέλει η Γή, ούτε τη φιλανθρωπία τους επιθυμεί.

Γράφουν και ξαναγράφουν την παράδοση της ιστορίας. Σε στόματα ανιστόρητων, σε πέννες δολερών επιβητόρων της. Μικρό τόσο δά το αντάλλαγμα, όσο και η ψυχή τους. Μια φεγγαροπερπατησιά στην εξουσία, λύτρα ένα τιμάριο της χώρας.

Μένω βουβός, αναμένοντας την οργή της Γής. Που σαν αρχαία θεά θα στείλλει τους κεραυνούς της πάνω στα στίφη των βαρβάρων. Κεραυνούς Σοφίας που γεννά τη δύναμη και εμπνέει τον ηρωϊσμό. Σαν έναν Δίκαιο Κριτή που θα στέρξει σε τούτες τις μυριάδες των πολεμιστών της αγιοσύνης. Που μήτε τα συναξάρια, μήτε πρωτόκολλα βραβεύσεων θα τους καταγράψουν ποτέ. Αφανείς άγιοι, απόκληροι της ευλογίας όλων των εξουσιών.

Περιμένω, να δώ τον Νικήτα τον Τριφύλλιο να φαρμακώνεται από τον Νικηφόρο τον Χοιροβοσκό, ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Και τον Βαρδάνιο να τυφλώνεται από τους Λυκάονες του Νικηφόρου για την αποστασία του. Κατά πως η Ειρήνη τύφλωσε το γυιό της για να γίνει Αγία και Βασίλισσα. Γράφεται και ξαναγράφεται η Ιστορία.

Κι' έτσι με βρίσκω σήμερα. Με ματιές πίσω στα πεδία της καταστροφής και του πόνου. Με εικόνες από τους ονειρεμένους κήπους, που στόλιζαν κάποτε τα αληθινά παλάτια των ανθρώπων της Ηλείας.

... κατά κεί που οι δέκα πληγές των Φαραώ μία-μία επιπίπτουν πάνω στα σπίτια και στα περιβόλια των ανθρώπων της. Πάνω στους ναούς της ιστορίας της και πάνω στα επανθίζοντα Μνημεία της, δημιουργήματα και δώρα ενός άλλου Θεού, που ευδόκησε να αφήσει σε τούτη τη γή. Για να λαμπρύνεται η ζωή και το διάβα των ανθρώπων της.

Και είναι ο πόνος, ο θρήνος, η καταστροφή που γεννάν μιαν άλλη ομορφιά, ικανή να γητέψει τις πληγές πάνω στα σώματα και μέσα στις ψυχές. Είναι ο θρήνος που γεννά την ανείπωτη Χαρά για το ξαναγέννημα, το σμίξιμο των ανθρώπων, η δίψα για το Φώς του Προμηθέα, το μοίρασμα μιας μοίρας κοινής με τη δικαιοσύνη. Μα κι' όπου κι' αν σταθώ πια, σε τούτη την πατρίδα, τούτο το βάλσαμο μου προσφέρεται κάθε στιγμή και σε κάθε γωνιά της. Είναι τα Ακήρατα Άνθη της που στολίζουν τις κατεστραμμένες αυλές, τα σκοτεινά σπίτια, θωπεύουν τα πεινασμένα κορμιά, γιατρεύουν τον πόνο. Άνθη Ακήρατα, σε όλες τις εποχές.

Και βρίσκω ανάμεσα στα χαλάσματα, ανάμεσα στις βυθισμένες στις λάσπες βιοτές, ρίμες και στίχους για παραμύθια μαγικά, ύμνους συντόνως τεθηγμένους, σαν εκείνους που μόνο η (λαϊκή) μούσα των αιώνων μπορεί να υφάνει. Και κοιτώντας πάνω στον ουρανό, πίσω από τα νέφη της λαίλαπας, βλέπω αστέρια τ' ουρανού από ύλη ηρώων ανθρωπιάς και αυταπάρνησης να συγκατανεύουν με χαμόγελα.

Ανθρωπιά και Αυταπάρνηση, σαν αυτή που αντίκρυσα χθές στους βάλτους της καταστροφής. Σαν αυτή που συναντώ κάθε μέρα στους δρόμους της πόλης. Ψίθυροι μιας αύρας, ανάσες Σιωπής που θέλει να γίνει Ήχος.

Άνθη Ακήρατα, που θρέφει το φώς του Προμηθέα, που δεν μαραίνει ο πόθος της Ειρήνης της Αθηναίας και η δίψα του Νικηφόρου του Χοιροβοσκού για εξουσία και θησαυρούς.